نوشته‌ها

همه چیز درباره ترکیه

درباره ترکیه

جمهوری ترکیه کشوری است در خاورمیانه و قسمتی از آن در اروپا واقع است؛ با این حال چندی است که در تلاش است به اتحادیه اروپا بپیوندد و هم‌اینک تیم ملی فوتبال این کشور در لیگ اروپا شرکت می‌کند. ترکیه جزو کشورهای توسعه‌یافته رده‌بندی می‌شود. زبان رسمی ترکیه، ترکی استانبولی است که در گذشته با خط عربی (عثمانی) نوشته می‌شد و از زمان تشکیل جمهوری ترکیه توسط آتاترک در سال ۱۹۲۳ با خط لاتین نوشته می‌شود.

اطلاعات کلی درباره ترکیه

پایتختآنکارا
بزرگترین شهراستانبول
نوع حکومتجمهوری با پارلمان واحد
زبان رسمیترکی
مساحت۷۸۳,۵۶۲ کیلومتر مربع
جمعیت۷۷,۸۰۴,۱۲۲ سرشماری ۲۰۱۰
واحد پوللیر جدید ترکیه (TRY)
منطقه ی زمانیUTC+2
پیش شماره تلفن+۹۰
دامنه ی اینترنتی.tr

پرچم کشور ترکیه

پرچم کشور

زمان به وقت ترکیه

آب و هوای هم اکنون ترکیه

 

موقعیت جغرافیایی ترکیه در نقشه جهان

آب و هوای ترکیه (Turkey Weather)

این شبه جزیره از سه طرف توسط دریا احاطه شده است و به هفت منطقه تقسیم شده که هر کدام از این مناطق از نظر آب و هوا، گویش، آداب و رسوم تفاوت های تقریبا محسوسی دارند.
ترکیه آب و هوایی متنوع دارد و چهار فصل در آن قابل تشخیص است. اما به طور کلی دارای آب و هوایی معتدل و مرطوب است.
در ناحیه کوهستانی شمال ترکیه باران بسیار و به طور منظم می بارد. ولی هرچه از سمت غرب به شرق می رویم از مقدار باران کاسته می شود. ناحیه غرب ترکیه آب و هوایی معتدل، تابستانی گرم و زمستانی بارانی دارد. ناحیه جنوب ترکیه گرم ترین درجه حرارت را دارد. سواحل جنوبی ترکیه تحت تأثیر دریای مدیترانه، تابستان گرم و زمستان معتدل دارند. آب و هوای آناتولی مرکزی سخت و متغیر، فصل بهار آن مرطوب و در تابستان روزها بسیار گرم و شب ها خنک است.

جغرافیای ترکیه (Turkey Geography)

جمهوری ترکیه در غرب آسیا و جنوب شرقی اروپا (محل تلاقی دو قاره) قرار دارد. حدود ۹۵ درصد این کشور در قاره آسیا و ۵ درصد آن در قاره اروپا قرار دارد. بخش آسیایی ترکیه به آناتولی یا آسیای صغیر و بخش اروپایی به تراس شرقی شهرت دارد. این دو بخش به وسیله دریای مرمره و دو تنگه داردانل (محل ارتباط دریای مرمره و اژه) و بسفر (راه ارتباطی دریای سیاه و دریای مرمره) از یکدیگر جدا گردیده اند.

همسایه های ترکیه

این کشور با کشورهای بلغارستان و یونان از شمال غربی، دریای اژه از غرب، عراق و سوریه و دریای مدیترانه از جنوب، دریای سیاه از شمال، ارمنستان و گرجستان از شمال شرقی و ایران از شرق همسایه است.
این کشور طولانی ترین مرز خشکی را با سوریه و طولانی ترین مرز آبی را با دریای اژه دارد.

اقتصاد ترکیه (Turkey Economy)

اقتصاد در ترکیه ترکیبی از اقتصاد مدرن و سنتی و بر پایه کشاورزی است. در حال حاضر ۳۵ درصد از نیروی کار این کشور در بخش کشاورزی مشغول به کارند. اقتصاد ترکیه با سرعت در حال خصوصی‌سازی است، با این حال هنوز دولت در بخش‌هایی چون بانک‌داری، حمل و ‌نقل و ارتباطات نقش اصلی را ایفا می‌کند.
تولید ناخالص داخلی این کشور ۶۴۰٫۴ میلیارد دلار در سال ۲۰۰۶ میلادی بود. ۲۴٫۷۹ میلیون نفر از جمعیت این کشور شاغل هستند. نرخ بیکاری ۱۰٫۲ درصد است.
۲۰ درصد از مردم این کشور در سال ۲۰۰۲ میلادی زیر خط فقر زندگی می‌کردند و نرخ تورم در این کشور در سال ۲۰۰۶ میلادی ۱۰٫۵ درصد بود.
تنباکو، کتان، زیتون، چغندر قند و مرکبات مهم ترین محصولات کشاورزی این کشور است. مهمترین محصولات صادراتی این کشور پوشاک، مواد غذایی، منسوجات و تجهیزات حمل و نقل است.
شرکای تجاری در صادرات ترکیه را کشورهای آلمان ۱۱٫۳ درصد، انگلیس ۸ درصد، ایتالیا ۷٫۹ درصد، آمریکا ۶ درصد، فرانسه ۵٫۴ درصد و اسپانیا ۴٫۴ درصد تشکیل می‌دهند.
مهمترین محصولات وارداتی این کشور ماشین‌آلات، مواد شیمیایی، سوخت و تجهیزات حمل و نقل است. مهمترین شرکای تجاری ترکیه در واردات، روسیه ۱۲٫۸ درصد، آلمان ۱۰٫۶ درصد، چین ۶٫۹ درصد، ایتالیا ۶٫۲ درصد، فرانسه ۵٫۲ درصد، آمریکا ۴٫۵ درصد و ایران ۴ درصد است.
یکی از مهم ترین منابع اقتصادی ترکیه گردشگری است که گردش مالی فراوانی برای این کشور به همراه دارد.

فرهنگ مردم ترکیه (Turkey Culture)

طبق نظر باستان شناسان، نخستین قوم بزرگی که در آناتولی زندگی می کرد،‌ قوم هیتان بوده است، که در فاصله دو هزار سال قبل از میلاد مسیح می زیسته اند و مانند مصر دارای تمدن وسیعی بوده اند. ترک ها اغلب تمایل دارند گذشته و تاریخ خود را به این قوم متصل کنند.
حدود ۸% جمعیت ترکیه از نژاد ترک و ۱۷% از نژاد کرد هستند. ۳% جمعیت هم از نژادهای مختلف یونانی، گرجی، ارمنی، عرب، یهودی و … در ترکیه زندگی می کنند.

زبان مردم ترکیه (Turkey Language)

ترکی ترکیه زبان رسمی و مادری ساکنان ترکیه است و یکی از قدیمی ترین زبان های دنیا به شمار می رود، اما در این کشور ‌زبان‌های کردی، عربی، ارمنی و یونانی نیز تکلم می‌شود. بخشی از مردم کشورهای مشترک المنافع و برخی از نقاط جنوب شرقی اروپا و بعضی از مناطق خاورمیانه نیز به زبان ترکی صحبت می کنند. ترکی آذربایجانی، ترکی ترکمنی، ترکی قرغیزی، ترکی اویغوری و… نیز شاخه هایی از زبان عمومی ترکی محسوب می شوند.
زبان ترکی جدید که امروزه تحت عنوان ترکی ترکیه شناخته می شود، از ریشه ی ترکی اوغوز است که به وسیله ی سلجوقیان در اواخر قرن یازدهم به آناتولی وارد شده است. به تدریج لغات و اصطلاحات قابل توجهی از زبان ترکی به فارسیو عربی و متقابلا از فارسی و عربی به ترکی وارد شد و الفبای عربی رایج گشت. پس از اعلام جمهوری (در سال ۱۹۲۳)،الفبای لاتین جایگزین الفبای عربی گردید (۱۹۲۸). در الفبای لاتینی کلمات بصورت فونتیک نوشته و خوانده می شوند. پس از تغییر الفبا، اصلاح دستور زبان نیز توسط دولت آغاز و پی گیری شد.

مذهب مردم ترکیه (Turkey Religion)

طبق آخرین بررسی های صورت گرفته در کشور ترکیه، از کل جمعیت این سرزمین حدود ۹۹% مسلمان و هشتاد درصدشانسنی بوده و دارای مذهب حنفی و شافعی می باشند. پیروان مذهب حنفی جمعیت قابل توجهی را تشکیل داده و پیروان مذهب شافعی اکثرا کردهای این کشور می باشند. از مذاهب موجود بین اهل تسنن می توان به نقشبندیه، نورجی ها و سلیمانجی ها اشاره کرد.
همچنین جمعیت شیعیان این کشور ۱۹/۸% بیان شده است. این جمعیت به فرقه های متعددی تقسیم شده اند که برخی از این فرق دیگر فعالیت خود را از دست داده و برخی هنوز با قوت به فعالیت خود ادامه می دهند. از جمله فرق حاصله در سرزمین ترکیه می توان به فرقه های زیر اشاره کرد: بکتاث ها، قزلباش ها، رافضیان (شیعیان ۱۲ امامی)، قدریه، باطنیه، حروفیه، علی اللهیان، حیدریه، قلندریه، یسوی، آهی و علویان.
۲% جمعیت ترکیه را نیز پیروان دیگر آیین های الهی تشکیل می دهند که غالب ایشان مسیحیان ارتودوکسی می باشند. طبق آمار فوق درصد بالای جمعیت این کشور مسلمان می باشند، اما طبق برنامه های اجتماعی و قوانین دولتی، هیچ قانون و برنامه ای در این کشور طبق اصول اسلامی تدوین نشده است. اما با این حال اسلام نفوذ خود را در این جامعه حفظ کرده است.

غذای مردم ترکیه (Turkey Food)

تنوع آب ‌و هوایی در ترکیه سبب شده‌ است تا مواد ‌غذایی متنوعی نیز در این کشور وجود داشته باشد و انواع خوراکی‌ها در دسترس علاقه مندان قرار گیرد، از غذاهای دریایی گرفته تا انواع غذاهای گوشتی، سبزیجات، نان، دسرها و نوشیدنی‌ها.
ترک‌ها توانسته‌اند با بهره‌ گیری از مواد غذایی مختلف و پیشینه ی غنی آشپزی، آن چنان تنوعی در ارائه آن به وجود بیاورند که شما در طول مدت اقامتتان در این کشور بتوانید هر وعده غذای جدیدی را امتحان کنید. آن ها زیاد از ادویه‌ ها و سبزی های معطر استفاده نمی‌کنند و بیشتر طعم‌‌ها خالص و لطیف است.
از معروفترین غذاهایی که می‌توان در ترکیه یافت کباب است که معمولا با گوشت بره درست می‌شود. کباب را می‌توان یکی از مهمترین مشخصه ترک ها در سراسر جهان به شمار آورد. شیش کباب، دونر کباب، اسکندر کباب، آدانا کباب و کباب‌هایی که در اجاق‌های سفالی طبخ می‌شوند، ازمعروفترین انواع آن است. البته ترک ها نوآوری‌هایی نیز در این زمینه انجام ‌داده‌اند و با ترکیب مواد این کباب با پنیر یا مواد خوراک های دیگر به غذاهای لذیذی دست یافته‌اند که پاسخگوی ذائقه‌های گوناگون گردشگران است.
البته در رستوران‌های گوناگون به انواع دیگری از غذاهای بومی این کشور نیز بر می‌خورید. غذاهایی مثل انواع کوفته، دلمه، پلو و خورش‌های مختلف. برای علاقه مندان به بادمجان نیز غذاهای این کشور جذابیت خاص خود را دارد، چرا که این سبزی خوش آب و رنگ جایگاه خاصی در آشپزی ترکیه دارد. جدا از دلمه‌هایی که با بادمجان درست می‌شود، ترک ها در پختن انواع غذاها با بادمجان مهارت ویژه‌ای دارند. یکی از مطبوع‌ترین این غذاها بادمجانی است که از طول نصف‌ شده و با مخلوط گوشت پر شده‌ است و معمولا با برنج سفید سرو می‌شود. سبزیجات پخته ‌شده با روغن زیتون و همچنین ماست نیز از عمده خوراکی ها در این کشور است.
اگر به ترکیه سفر کردید، حتما بورک را نیز امتحان کنید. بورک نوعی نان مخصوص است که پخت آن نیازمند مهارت و حوصله ی فراوان است. در این نوع نان از ورقه‌هایی خمیری استفاده می‌شود که لا به لای آن را با پنیر، گوشت یا سبزیجات پر می‌کنند. این نوع نان که البته به عنوان یک غذا به صورت خانگی نیز تهیه می‌شود، معمولا در نوعی رستوران ویژه ی آن سرو می‌شود.
در شهرهای ترکیه به خصوص شهرهای ساحلی خوردن ماهی کبابی را فراموش نکنید. از معروفترین انواع ماهی‌هایی که به صورت کبابی آماده می‌شوند هامسی را می توان نام برد.
از دیگر خوراکی‌های مطبوعی که می‌توانید در این کشور امتحان کنید، انواع دسرها همچون فرنی یا پودینگ شیر، باقلوا و انواع شرینی‌هایی است که پس از غذا سرو می‌شوند. ساحلپ نیز نوشیدنی داغ است که از شیر و پودر ساحلپ درست شده و روی آن دارچین می پاشند. این نوشیدنی تقریبا در تمامی رستوران‌ها وجود دارد و علاوه بر طعم خوب برای گلو درد و سرماخوردگی نیز بسیار مفید است. انواع سوپ یا شوربا نیز همراه غذا سرو می‌شود.
آشپزی در ترکیه به طور عمده میراث آشپزی عثمانی همراه با ترکیبی از آشپزی آسیای میانه، خاورمیانه و بالکان است. آشپزی ترکیه نیز بر آشپزی این مناطق، مناطق همجوار و حتی آشپزی اروپای غربی تاثیر گذار بوده است.
عثمانی ها رسوم آشپزی مناطق تحت سلطه خود در خاورمیانه را با عناصر محلی آسیای میانه درآمیختند و در واقع یک آشپزی سرشار از سلیقه و فن به وجود آوردند. از همین جهت مناطق مختلف تحت تسلط امپراطوری عثمانی، گلچینی از غذاهای دوران عثمانی را در آشپزی امروزی خود دارند.
غذاهای مخصوص و مرسوم در مناطق مختلف ترکیه متفاوت است، در شمال این کشور و حاشیه دریای سیاه، آشپزی بیشتر شامل ماهی و غلات است. در جنوب (آدانا و غازی عینتاب و اورفا) نیز کباب و شیرینی هایی مانند باقلوا و کادایف تولید می شوند که بسیار مشهورند.
ویژگی آشپزی مناطق غربی ترکیه، جایی که درختان زیتون به وفور یافت می شوند، استفاده ی فراوان از روغن زیتون است. آشپزی مردمان سواحل اژه، مدیترانه و مرمره متاثر از آشپزی مدیترانه است و سرشار از سبزی و ماهی است. مناطق مرکزی آناطولی نیز با شیرینی کشکک، مانتی و گوزلمه در آشپزی معروف هستند.

فاصله و اختلاف زمانی ترکیه (Distance & Local Time)

فاصله تهران و آنکارا ( ایران و ترکیه )

فاصله تهران تا آنکارا ۱۰۵۲ مایل معادل ۱۶۹۳ کیلومتر می باشد.
طول پرواز از تهران تا آنکارا حدود ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه است.

اختلاف زمانی تهران و آنکارا ( ایران و ترکیه )

ساعت آنکارا ۱ ساعت و نیم از تهران عقب تراست. یعنی وقتی در تهران ساعت ۱۰:۳۰ صبح است، در آنکارا ساعت ۹ صبح است.

جشن ها و تعطیلات رسمی ترکیه (Turkey Celebrations)

۲۹ اکتبر: سال روز جمهوریت کشور ترکیه
۱۰ نوامبر: سال روز تولد آتاترک
۲۳ آوریل: روز ۲۳ آوریل مصادف با جشن کودکان و حاکمیت ملی در ترکیه می باشد. به مناسبت برگزاری اولین مجلس جمهوری ترکیه در ۲۳ آوریل ۱۹۲۰ این روز به عنوان روز ملی حاکمیت ملی و روز کودکان رسمیت یافت. در این روز که تعطیل عمومی می باشد، کودکان به صورت نمادین بر کرسی های حکومتی می نشینند و تصمیماتی نمادین برای کشور می گیرند. به دلیل این که این روز متعلق به کودکان است، کودکان در سمت های رئیس جمهور، نخست وزیر، مجلس و استاندار و … می نشینند و به بزرگسالان دستوراتی که خود صلاح می دانند صادر می کنند.
به دلیل خسارت های انسانی ناشی از جنگ جهانی اول و نیز جنگ های استقلال علیه یونانی ها، انگلیسی ها، فرانسوی ها، روس ها و ایتالیائی ها جمعیت جوان کشور ترکیه به شدت افت کرده بود به صورتی که زنان و دختران تدارکات نیروهای ارتش در جنگ های استقلال را بر دوش کشیده بودند. آتا ترک که شکوفایی دوباره ترکیه به عنوان وارث عثمانی را در رشد دوباره ی جمعیت جوان می دید، روز ۲۳ آوریل را روز کودک اعلام کرد، زیرا آینده متعلق به کودکان آن روز بوده و بهترین سرمایه گذاری، سرمایه گذاری در آموزش و پرورش کودکان دیده می شد.

همه چیز درباره ترکمنستان

درباره ترکمنستان

ترکمنستان کشوری در آسیای میانه است. نام این کشور از زبان فارسی گرفته شده که به معنی سرزمین ترکمن‌هاست. بر اساس آمارهای بین‌المللی ترکمنستان پنجمین کشور جهان از نظر سرعت رشد تولید ناخالص ملی است. این کشور تا سال ۱۹۹۱ با نام جمهوری شورایی ترکمنستان، یکی از جمهوری‌های تشکیل دهنده اتحاد جماهیر شوروی بود. ۸۰٪ درصد مساحت ترکمنستان را صحرای قره قوم تشکیل می‌دهد که دارای آب و هوای خشک است. بیشتر جمعیت ترکمنستان در جنوب و باختر کشور (کناره دریای خزر) زندگی می‌کنند.

اطلاعات کلی درباره ترکمنستان

پایتختعشق آباد
بزرگترین شهرعشق آباد
نوع حکومتجمهوری ریاستی
زبان رسمیترکمنی
مساحت۴۸۸,۱۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت۵,۱۱۰,۰۰۰ تخمین ۲۰۰۹
واحد پولمنات جدید ترکمن (TMT)
منطقه ی زمانیUTC+5
پیش شماره تلفن+۹۹۳
دامنه ی اینترنتی.tm

پرچم کشور ترکمنستان

پرچم کشور

زمان به وقت ترکمنستان

آب و هوای ترکمنستان

 

موقعیت جغرافیایی ترکمنستان در نقشه جهان

آب و هوای ترکمنستان (Turkmenistan Weather)

ترکمنستان آب و هوای متنوعی دارد که مشخصه‌ی آن تابستان های داغ و زمستان های بسیار سرد و بارش بسیار کم است. آب و هوای ترکمنستان خشک و بیابانی است، تنها در نقاط مرتفع جنوبی از خشکی هوا کاسته می‌شود و رطوبت هوا افزایش می‌یابد.

جغرافیای ترکمنستان (Turkmenistan Geography)

جمهوری ترکمنستان با وسعتی برابر ۴۸۸۱۰۰ کیلومتر مربع، دومین کشور بزرگ آسیای مرکزی پس از قزاقستان به شمار می رود. از نظر وسعت نیز پنجاه و دومین کشور جهان است. تمام بخش مرکزی این کشور را یکی از بزرگ ترین بیابان های جهان به نام قره قوم (شنزار سیاه) فرا گرفته است. حدود چهار پنجم این کشور را استپ می پوشاند که این پهنه بخشی از جلگه ی پست توران محسوب می شود.
بیشتر ترکمنستان در ارتفاعی حدود ۵۰۰ متر یا کم تر از آن قرار گرفته است. فرورفتگی آقچاقایا که در بخش شمالی این کشور قرار دارد، پست ترین نقطه ی ترکمنستان است که ۸۱ متر پایین تر از سطح دریا است. کوهستان های کپه داغ در حاشیه ی پایین قره قوم و در طول مرز جنوبی این کشور با ایران کشیده شده است.
منابع آب شیرین ترکمنستان بسیار اندک است و سیستم های وسیعی از کانال ها با شرایط سختی آب را برای نوشیدن و آبیاری منتقل می کنند. جریان های کوهستانی در این کشور به محض این که به شنزار های خشک و رس های قره قوم می رسند، پخش و پراکنده می شوند. تنها منابع آب ترکمنستان رودخانه هایی هستند که از کشورهای همسایه سرچشمه می گیرند. آمودریا که از کوهستان های پامیر واقع در شرق تاجیکستان سرچشمه می گیرد و بخشی از مرز با ازبکستان را تشکیل می دهد، همچنین رودمرغاب که از کوهستان های افغانستان سرچشمه می گیرد، بزرگ ترین رودخانه های دائمی کشور محسوب می شوند. آب های آمودریا و رودخانه مرغاب از طریق کانال قره قوم آب را به بخش های خشک جنوب ترکمنستان می رساند. کانال های دیگری نیز وجود دارند که آب را از آمودریا در بخش شمالی کشور منحرف می سازند. دریای کاسپین که دریاچه ای شور و محصور در خشکی است، تمام مرز غربی ترکمنستان را تشکیل می دهد.
ترکمنستان از شمال با قزاقستان (۳۷۹ کیلومتر)، از شمال شرق با ازبکستان (۱۶۲۱ کیلومتر)، از جنوب شرقی با افغانستان (۷۴۴ کیلومتر) و با ایران از جنوب (۱۲۰۰ کیلومتر) همسایه می‌باشد. ترکمنستان در میان ۵ کشور آسیای مرکزی، تنها سرزمینی است که با ایران مرز مشترک دارد. این ارتباط از ناحیه شمال شرق و از طریق استان های خراسان، گلستان و مازندران بر قرار می‌شود. رود اترک کوه های هزار مسجد (کپه داغ) و ترکمن صحرا مرزهای طبیعی ایران و ترکمنستان را تشکیل می‌دهند.
به دلیل شرایط جغرافیایی ترکمنستان، پراکندگی جمعیت در سطح کشور یکنواخت نیست و بخش وسیعی از این کشور که قلمرو کوه های مرتفع و سرزمین‌های پست بیابانی است، خالی از سکنه می‌باشد. کوهپایه ها و حواشی رودخانه‌ها که شرایط مساعدتری برای گذران زندگی فراهم می‌کنند، از روزگاران قدیم مورد توجه مردم بوده و تمرکز جمعیت را سبب شده است.

جغرافیای ترکمنستان (Turkmenistan Geography)

جمهوری ترکمنستان با وسعتی برابر ۴۸۸۱۰۰ کیلومتر مربع، دومین کشور بزرگ آسیای مرکزی پس از قزاقستان به شمار می رود. از نظر وسعت نیز پنجاه و دومین کشور جهان است. تمام بخش مرکزی این کشور را یکی از بزرگ ترین بیابان های جهان به نام قره قوم (شنزار سیاه) فرا گرفته است. حدود چهار پنجم این کشور را استپ می پوشاند که این پهنه بخشی از جلگه ی پست توران محسوب می شود.
بیشتر ترکمنستان در ارتفاعی حدود ۵۰۰ متر یا کم تر از آن قرار گرفته است. فرورفتگی آقچاقایا که در بخش شمالی این کشور قرار دارد، پست ترین نقطه ی ترکمنستان است که ۸۱ متر پایین تر از سطح دریا است. کوهستان های کپه داغ در حاشیه ی پایین قره قوم و در طول مرز جنوبی این کشور با ایران کشیده شده است.
منابع آب شیرین ترکمنستان بسیار اندک است و سیستم های وسیعی از کانال ها با شرایط سختی آب را برای نوشیدن و آبیاری منتقل می کنند. جریان های کوهستانی در این کشور به محض این که به شنزار های خشک و رس های قره قوم می رسند، پخش و پراکنده می شوند. تنها منابع آب ترکمنستان رودخانه هایی هستند که از کشورهای همسایه سرچشمه می گیرند. آمودریا که از کوهستان های پامیر واقع در شرق تاجیکستان سرچشمه می گیرد و بخشی از مرز با ازبکستان را تشکیل می دهد، همچنین رودمرغاب که از کوهستان های افغانستان سرچشمه می گیرد، بزرگ ترین رودخانه های دائمی کشور محسوب می شوند. آب های آمودریا و رودخانه مرغاب از طریق کانال قره قوم آب را به بخش های خشک جنوب ترکمنستان می رساند. کانال های دیگری نیز وجود دارند که آب را از آمودریا در بخش شمالی کشور منحرف می سازند. دریای کاسپین که دریاچه ای شور و محصور در خشکی است، تمام مرز غربی ترکمنستان را تشکیل می دهد.
ترکمنستان از شمال با قزاقستان (۳۷۹ کیلومتر)، از شمال شرق با ازبکستان (۱۶۲۱ کیلومتر)، از جنوب شرقی با افغانستان (۷۴۴ کیلومتر) و با ایران از جنوب (۱۲۰۰ کیلومتر) همسایه می‌باشد. ترکمنستان در میان ۵ کشور آسیای مرکزی، تنها سرزمینی است که با ایران مرز مشترک دارد. این ارتباط از ناحیه شمال شرق و از طریق استان های خراسان، گلستان و مازندران بر قرار می‌شود. رود اترک کوه های هزار مسجد (کپه داغ) و ترکمن صحرا مرزهای طبیعی ایران و ترکمنستان را تشکیل می‌دهند.
به دلیل شرایط جغرافیایی ترکمنستان، پراکندگی جمعیت در سطح کشور یکنواخت نیست و بخش وسیعی از این کشور که قلمرو کوه های مرتفع و سرزمین‌های پست بیابانی است، خالی از سکنه می‌باشد. کوهپایه ها و حواشی رودخانه‌ها که شرایط مساعدتری برای گذران زندگی فراهم می‌کنند، از روزگاران قدیم مورد توجه مردم بوده و تمرکز جمعیت را سبب شده است.

پول و اقتصاد ترکمنستان (Turkmenistan Economy)

ترکمنستان در فهرست چهار کشور بزرگ تولید کننده گاز طبیعی و چهار کشور تولید کننده نفت در شوروی سابق، قرار دارد. ذخایر اثبات شده نفت و گاز این کشور ۲۰۰۰ میلیارد متر مکعب گاز (مقام چهاردهم جهان) و ۵۴۶ میلیون بشکه نفت است. بیشتر ذخایر نفتی کشور در غرب ترکمنستان و در پهنه دریای خزر متمرکز شده است. ذخایر گاز طبیعی تقریبا در سراسر خاک کشور پراکنده است.
معادن نمک در منطقه قویرداق وجود دارد. ذخایر نمک‌های طبیعی دریایی در خلیج قره بوغاز متمرکز است. در این منطقه موادی همچون میرابیلیت و دیگر مواد پر ارزش وجود دارند. بیشتر زمین‌های کشاورزی ترکمنستان را دشت قره قوم تشکیل می‌دهد که اغلب برای چراندن گوسفند قره‌گل مورد استفاده قرار می‌گیرد. در زمین‌های کشاورزی کشور محصولاتی همچون پنبه، میوه و تره بار و انگور کشت می‌شود. امور پرورش کرم ابریشم نیز توسعه یافته است. در طی سال‌های اخیر، تولید گندم نیز افزایش خوبی داشته است.
از آن جا که ترکمنستان یک کشور محاط در خشکی است، برای ترانزیت کالا، از خاک کشورهای همسایه استفاده می‌کند. خط آهن ترکمنستان به شهر سرخس (در شمال خاوری ایران) متصل است و از آن جا تا بندرعباس امتداد دارد.
مهمترین محصول ترکمنستان کتان است که بیش از نیمی از زمین‌های کشاورزی این کشور را در بر می‌گیرد و از نظر تولید کتان دهمین کشور جهان است. البته کاهش محصول در سال‌های اخیر سبب کاهش ۵۰ درصدی صادرات کتان از این کشور شده است.
در سال ۲۰۰۴ میلادی نرخ بیکاری در این کشور ۶۰ درصد بود. علت اصلی فقر و بیکاری در این کشور بسته شدن راه‌های اصلی صدور گاز طبیعی در فاصله سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ بود. البته در این سال‌ها تولید ناخالص ملی این کشور افزایش یافت زیرا قیمت جهانی گاز بالا رفت. در سال ۲۰۰۶ دولت ترکمنستان قیمت فروش گاز طبیعی به عمده‌ترین خریدارش، روسیه را از ۶۶ دلار برای هر هزار مترمکعب به ۱۰۰ دلار افزایش داد.
۵۸ درصد مردم ترکمنستان زیر خط فقر هستند. درآمد سالانه دولت این کشور ۱٫۸۰۳ میلیارد دلار است. این کشور علاوه بر گاز طبیعی نفت هم دارد و روزانه ۲۱۳ هزار و ۷۰۰ بشکه نفت تولید می‌کند که ۹۵ هزار بشکه آن در خود این کشور مصرف و بقیه صادر می‌شود. بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۱ میلادی ترکمنستان ۲٫۴ تا پنج میلیارد دلار بدهی جهانی دارد.

فرهنگ مردم ترکمنستان (Turkmenistan Culture)

یکی از آداب و رسوم ارزشمند ترکمن ها در ترکمنستان، احترام به سفره و نان است. در اکثر موارد در این کشور، درباره‌ی سفره اصطلاح روسی سِوِتوی یعنی جایگاه پاک و با ارزش را به کار می برند، زیرا نعمت خدا یعنی نان در آن قرار می گیرد. آن ها پا گذاشتن روی سفره را بی احترامی بزرگی می دانند. در مراسم استقبال از مقامات و روسای جمهور کشورهای خارج در این کشور نیز این موضوع رعایت می شود. به این ترتیب که در بدو ورود مهمان عالی مقام، استقبال کنندگان قرصی نان و ظرف کوچکی از نمک را در یک سینی گذاشته و مقابل مهمان می گیرند. رسم بر این است که مهمان، اندکی از نان را می کند و آن را می خورد. به نظر می رسد این امر که سنتی اجدادی است، برای نمک گیر کردن مهمان صورت می گیرد؛ به این معنی که کشورها به تعهداتشان وفادار باشند و احیانا به این کشور خیانت نکنند.
یکی دیگر از عقاید پسندیده ی مردم این کشور، اعتقاد به خواست و مصلحت خدا در تمامی امور زندگی است. آن ها در تصمیم گیری هایشان برای انجام هر کاری، آن را منوط به خواست خدا می دانند و برای باری تعالی عباراتی نظیر الله جان و خدای جان به کار می برند.
یکی دیگر از این سنت های حسنه، مربوط به آداب غذا خوردن آن ها است. ترکمن ها خوردن غذا را با بسم الله آغاز می کنند و بعد از خوردن نیز منتظر می شوند تا همه ی آن ها که در جمع مشغول به خوردن هستند، کارشان به پایان برسد. بعد یکی از آن ها شروع به خواندن آیه و یا آیاتی از قرآن می کند و بعد دعا نموده و دست به صورتشان می کشند و می گویند قبول بولسون، یعنی قبول باشد.
ترکمن ها اعتقاد راسخی به نذر و صدقه دارند و به آن اصطلاحا صدقه و یا خدا یولی (راه خدا و به عبارتی در راه خدا) می گویند. این گونه مراسم، به بهانه های مختلف بین مردم برگزار می شود، ولی اکثرا در شب های ماه مبارک رمضان، ایام جمعه (برای شادی روح متوفیان) و یا در مناسبت های مختلف برگزار می شود. در این گونه مراسم، غذایی پخته می شود و بین حاضرین در مراسم توزیع می شود. ترکمن ها گاهی این مراسم را برای رفع بلا و گشایش در کارها برگزار می کنند.
از جمله عادات مردم ترکمنستان، احترام به برخی از چارپایان است. به عنوان مثال، ترکمن ها با پشم شتر لباس می بافند و لحاف درست می کنند، اما با آن، جوراب نمی بافند و یا تشک یا زیرانداز نمی سازند و معتقدند که جوراب پوشیده می شود و زیر پا قرار می گیرد و بر روی تشک می خوابند و به اصطلاح لگدمال می شود.
ترکمن ها هم مثل دیگر اقوام مشرق زمین، به موضوع چشم زخم اعتقاد زیادی دارند. برای مقابله با چشم زخم، آن ها دو رشته نخ سیاه و سفید را به هم می تابند که به آن آلاجا (رنگانگ) می گویند و آن را به گردن کودکان می آویزند و یا به عنوان دستبند، به مچ دست آن ها می بندند.

زبان مردم ترکمنستان (Turkmenistan Language)

ترکمنی زبان مردم ترکمن و زبان ملی کشور ترکمنستان است. ترکمنی از زبان‌های آلتایی و از شاخه اغوز خانواده زبان‌های ترکی است و جمعیت متکلم به این زبان در ترکمنستان و شمال شرقی ایران (در منطقه ترکمن صحرا شامل خراسان شمالی و استان گلستان) در اکثریت اند. جمعیت اقلیتی نیز در عراق و در کشورهای دیگر از جمله چین و ترکیه به زبان موسوم به زبان ترکمنی سخن می‌گویند.
ترکمنی با زبان‌های تاتاری کریمه و سالار و ترکی استانبولی، آذربایجانی و ازبکی مرتبط است. ترکمن‌ها و گویندگان بیشتر این زبان‌ها به راحتی زبان یکدیگر را می‌فهمند. زبان ترکمنی را می‌توان حد واسط زیر مجموعه‌های غربی (ترکی استانبولی و ترکی آذربایجان) با زیر مجموعه‌های شرقی (ترکی قزاقی، ازبکی، قرقیزی و اویغوری) زبان ترکی دانست. به عنوان مثال برخی از کلماتی که در ترکی استانبولی و ترکی آذربایجان باهم تفاوت دارند، را می‌توان به هر دو فرم آن در زبان ترکمنی یافت. یک ترکمن می‌تواند به راحتی لهجه‌های مختلف ترکی را فرا بگیرد، اما به دلیل گویش دشوار ترکمنی، یادگیری مکالمات ترکمنی اندکی دشوار است.
ترکمنی در گذشته با خط عربی نوشته می‌شد، در سال ۱۹۲۸ خط لاتین جایگزین آن شد و در سال ۱۹۴۰ خط سیریلیک جای آن را گرفت. در ۱۹۹۱ خط لاتین بر پایه خط ترکی (استانبولی) جایگزین خط سریلیک شد.

مذهب مردم ترکمنستان (Turkmenistan Religion)

اسلام مذهب اکثر مردم کشور است. ۸۹٪ ترکمن‌ها مسلمان (اکثرا پیرو مکتب حنفی از مذهب اهل سنت) و ۹٪ پیرو کلیسای ارتدوکس روسیه هستند.

غذای مردم ترکمنستان (Turkmenistan Food)

غذاهای ترکمنی مشابه غذاهای ایرانی و برخی دیگر از کشورهای آسیای مرکزی است و اغلب شامل برنج، سبزیجات و انواع گوشت می‌شود. وعده‌های غذایی اغلب با سوپ آغاز می‌شوند. یکی از سوپ‌های محبوب، چورپا نام دارد که سوپ گوشت و سبزیجات است.
پلوف، از محبوب‌ترین و عمومی‌ترین غذاهای ترکمنی است و از تکه‌های گوشت گوسفند، شلغم خرد شده، پیاز، هویج، برنج و ادویه که با هم پخته شده باشند، تشکیل می‌شود. گاهی سیر و کشمش و سایر میوه‌های خشک‌شده نیز به این ترکیبات اضافه می‌شوند.
ششلیک، کباب بره که با پیاز و نان لیپیوشکا سرو می‌شود، کورما، گوشت گوسفند سرخ‌شده با روغن خودش وایشکیکلی، نوعی کوفته از خمیری که داخلش را گوشت و پیاز گذارده و به طور سنتی آن را روی شن‌های داغ پخته باشند از دیگر غذاهای محبوب مردم ترکمنستان است.
چای سبز (گوک‌چای) محبوب‌ترین نوشیدنی میان ترکمن‌ها است و همیشه برای مهمان آماده می‌شود. اغلب آن را با میوه‌خشک و گیاهان طعم‌دار مزه‌دار می‌کنند. کفیر نیز دوغ ترکمنی است که اغلب به هنگام صبحانه ارایه می‌شود.
تعداد زیادی رستوران خوب (با استاندارد‌های اروپایی) در عشق آباد وجود دارد و علاوه بر غذاهای ترکمنی، غذاهای فرنگی و شرقی را نیز با قیمتی مناسب ارایه می‌کنند. رستوران‌های هتل‌ها بیشتر تحت تأثیرات غذاهای روسی هستند. بورشت، سوپ کلم است، انتغوکوت، استیک کاملا پخته است و کتلت، کوفته‌های گوشت کوچک است.

غذاهای نوروز در ترکمنستان

زنان ترکمن از روزها قبل از نوروز اقدام به طبخ انواع شیرینی و خوراکی‌های شیرین که سمنو حتما یکی از آن ها است می کنند. از غذاها و شیرینی‌های سنتی و محلی ترکمن‌ها، نوروز کچه و نوروز بامه است که جای خاصی در سفره‌های نوروزی ترکمن‌ها دارد. مردم ترکمنستان در این روزها با پختن غذاهای معروف نوروزی مانند نوروز کجه، نوروز بامه، سمنی (سمنو) و اجرای بازی‌های مختلف توسط جوانان ترکمن حال و هوای دیگری به این جشن و شادی می‌دهند.

مسافت و اختلاف زمانی ترکمنستان (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و عشق آباد (ایران و ترکمنستان)

مسافت تهران تا عشق آباد ۶۶۳٫۶ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا عشق آباد حدود ۱ ساعت می باشد.
عشق آباد ۱ و نیم ساعت از تهران جلوتر است، یعنی ساعت ۱۲ در تهران معادل ساعت ۱:۳۰ در عشق آباد است.

جشن ها و تعطیلات رسمی ترکمنستان (Turkmenistan Celebrations)

نوروز در ترکمنستان

پس از استقلال ترکمنستان، به فرمان رئیس‌جمهور این کشور و به منظور احیای رسم دیرینه‌ی کشور، سال نو را نوروز اعلام کرده و هر ساله در ۲۱ مارس جشن گرفته می‌شود. در این کشور طبق رسم قدیم و جدید، دو بار در سال جشن سال نو گرفته می‌شود. یکی به استناد تقویم میلادی و دیگری عید نوروز به نشانه احیای دوباره آداب و رسوم دیرینه مردم ترکمنستان. در ترکمنستان عید نوروز جشن کشاورزانی است که آذوقه مردم را تامین می‌کنند و به همین دلیل کشاورزان دامنه‌های کوه کپت داغ و کناره‌های آمودریا با عظمت خاصی نوروز را جشن می‌گیرند. به اعتقاد مردم ترکمنستان، زمانی که جمشید به عنوان چهارمین پادشاه پیشدادیان بر تخت سلطنت نشست، آن روز را نوروز نامید.
در استقبال از نوروز ترکمن‌ها از روزها قبل از پایان اسفند به آذین بندی شهرها و روستاهای خود و نیز تدارکات پذیرایی‌ها و میهمانی رفتن‌ها و میهمانی دادن می‌پردازند.
رقص و آوازهای محلی جزء جدایی ناپذیر مراسم سنتی ترکمن‌ها در اسقبال از تجدید حیات طبیعت است و مسابقات اسب سواری که در میان ترکمن‌ها جایگاه خاصی در همه‌ی طول سال دارد، در نوروز بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد و از این همین رو جشن‌های نوروزی ترکمن‌ها با مسابقات اسب سواری توام است و این مسابقه‌ها از ارکان اصلی جشن‌های نوروزی ترکمن هاست.
آیین‌های عمومی نوروزی در ترکمنستان معمولا در میادین اصلی شهرها و روستاها برگزار می‌شود و مردان و زنان جوان ترکمن نیز در روزهای جشن، بازی‌ها و سرگرمی‌های ویژه‌ای از جمله سوارکاری، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی، برپایی جنگ خروس، شاخ زنی قوچ‌ها و بازی شطرنج برگزار می‌کنند. به هنگام انجام این بازی‌ها و سرگرمی‌ها، ترکمن‌های زیادی در محل جمع می‌شوند و با تشویق‌های پی درپی به این مسابقات رونق خاصی می‌دهند. پوشیدن لباس نو، دید و بازدید و پریدن از روی آتش از دیگر رسوم ترکمن‌ها در ایام عید نوروز است.

همه چیز درباره تایلند

درباره تایلند

پادشاهی تایلند در جنوب شرقی آسیا قرار دارد. پایتخت آن و همچنین پرجمعیت‌ترین شهر آن بانکوک است. کشور تایلند دارای ۵۱۴۰۰۰ کیلومتر مربع مساحت می‌باشد که ۴٪ آن را آب تشکیل داده‌ است. تا سال ۱۹۳۹ نام رسمی این کشور سیام بود. از ۱۹۴۵ تا ۱۹۴۹ نیز سیام خوانده می‌شد تا آن‌ که با اعلام رسمی دولت وقت، به تایلند تغییر نام یافت. واژه تای در زبان تایلندی علاوه بر نام قوم تای، که اکثریت مردم کشور را تشکیل می‌دهند، به معنی آزادی نیز هست.

اطلاعات کلی درباره تایلند

پایتختبانکوک
بزرگترین شهربانکوک
نوع حکومتمشروطه سلطنتی
زبان رسمیتایلندی
مساحت۵۱۳,۱۲۰ کیلومتر مربع
جمعیت۶۷,۰۸۹,۵۰۰ تخمین ۲۰۱۰
واحد پولبات (THB)
منطقه ی زمانیUTC+7
پیش شماره تلفن+۶۶
دامنه ی اینترنتی.th

پرچم کشور تایلند

پرچم کشور

زمان به وقت تایلند

آب و هوای هم اکنون تایلند

 

موقعیت جغرافیایی تایلند در نقشه جهان

آب و هوای تایلند (Thailand Weather)

با وجود این که هر زمانی برای سفر به تایلند خوشایند است، اما بهترین فصل سال از نظر پایین بودن میزان گرما و بارش باران، بین ماه های نوامبر تا فوریه و در فصل سرماست. دمای هوا در این فصل روزها ۲۸ درجه سانتیگراد و شب ها ۱۲ درجه سانتیگراد است و هوا کم ترین رطوبت را دارد. پس از آن فصل گرما آغاز می شود که آوریل گرمترین ماه آن است و جشن آب نیز به همین دلیل در نیمه این ماه برگزار می شود.
تایلند به طور کلی دارای آب و هوای گرمسیری است و سه فصل مشخص دارد:
فصل گرم و خشک، از فوریه تا می، با میانگین دمای ۳۴ درجه و رطوبت ۷۵ درصد.
فصل بارانی و آفتابی، از ژوئن تا اکتبر، با میانگین دمای ۲۹ درجه و رطوبت ۸۷ درصد.
فصل سرد، از نوامبر تا فوریه، با میانگین دما تا زیر ۲۰درجه و کاهش رطوبت.
در فصل باران های موسمی یعنی در ماه های آگوست و سپتامبر، معمولا باران زیادی در شهر بانکوک می بارد که در ماه اکتبر به بیشترین حد خود رسیده و باعث جاری شدن سیلاب ها نیز در شهر می شود.

جغرافیای تایلند (Thailand Geography)

تایلند در قلب جنوب شرق آسیا، بین کشور های هند و چین و در شمال خلیج تایلند و شرق دریای آندامان واقع شده است. تایلند با مالزی در جنوب، با میانمار (برمه) در شمال غرب، با لائوس در شمال شرق و با کامبوج در جنوب شرق هم مرز است. تنها راه ارتباط زمینی دو کشور مالزی و سنگاپور با سایر کشورهای آسیایی از طریق تایلند است.
شمال تایلند منطقه ای کوهستانی با جنگل های سبز و زمستان های کمی سرد بوده و بلندترین قله ی این کشور به نامدوی اینتانون در این ناحیه قرار دارد. مرکز آن دره ی هموار رودخانه ی چائوپرایا است که به خلیج تایلند منتهی شده و یکی از حاصلخیز ترین مناطق برای رشد میوه و برنج در جهان را فراهم کرده است. جنوب آن نیز منطقه ای کم عرض است که به شبه جزیره ی مالزی می رسد و سواحل زیبای جزایر آن محل مناسبی برای استراحتگاه های تابستانی هستند. مهم ترین بنادر ماهیگیری نیز در این منطقه قرار دارند.
مساحت تایلند ۵۱۳.۱۱۵ کیلومتر مربع و طول سواحل آن ۳۲۱۹ کیلومتر است. این کشور ۷۶ ایالت دارد و پایتخت آن بانکوک، تقریبا در مرکز آن و در کنار رودخانه چائوپرایا قرار دارد.

اقتصاد تایلند (Thailand Economy)

واحد پول تایلند باتBaht است و هر بات به صد ستنگSatang تقسیم می شود. اسکناس های تایلند از ده تا هزار بات متغیر است و در روی تمامی آنها تصویری از پادشاه کنونی تایلند به همراه نمادهای دیگری همچون مهر سلطنتی وجود دارد.

سکه های رایج در این کشور شامل ۲۵ و ۵۰ ستنگ، یک، پنج و ده باتی و اسکناس های رایج نیز شامل ۱۰۰۰ بات (خاکستری)، ۵۰۰ بات (بنفش)، ۱۰۰ بات (قرمز)، ۵۰ بات (آبی)، ۲۰ بات (سبز) و ۱۰ بات (قهوه ای) می شوند. کد اختصاری بات تایلندTHB و نشانه آن฿  است.

ارزهای معتبر را می توان به راحتی در هتل ها،‌ مراکز توریستی، بانک ها، مراکز خرید و صرافی ها تبدیل کرد(در تایلند ریالتبدیل نمی شود). نرخ تبدیل ارز در بانک ها و صرافی های معتبر بهتر از هتل ها و فروشگاه هاست.

فرهنگ مردم تایلند (Thailand Culture)

تایلند را اغلب با نام سرزمین لبخند می شناسند، زیرا مردم آن تقریبا همیشه در هر موقعیتی لبخند بر لب دارند. در تایلند معمولا با چسباندن دو کف دست به یکدیگر در مقابل سینه، به دیگران سلام می کنند که این حرکت وایWai نامیده می شود. اگر یک تایلندی در مقابل شما چنین حرکتی کرد، بهتر است که آن را بی پاسخ نگذارید. مردم این کشور همانند بسیاری از فرهنگ های آسیایی، احترام بسیاری برای اجداد خود قائل هستند و در واقع یکی از مهم ترین جنبه های فرهنگ آن هاست، به طوری که برای احترام به بزرگترهای خود، در مقابل آنها خم می شوند. افراد مسن تر نیز همیشه در تصمیمات یا مراسم خانوادگی نقش اول را دارند. تایلندی ها بسیار میهمان نواز هستند، اما در عین حال فاصله ی طبقاتی برای آن ها مهم است. آن ها انسان هایی صبور و اهل مدارا بوده و از رفتارهای تند و توهین آمیز دوری می کنند. تابوهای آن ها نیز بیشتر در زمینه مذهب و سلطنت است و بنابراین گردشگران نباید حرکت یا بیان اهانت آمیزی به خاندان سلطنتی یا مذاهب داشته باشند.
هنگام بازدید از معابد یا کاخ پادشاهی، گردشگران باید لباس مناسب و نسبتا پوشیده ای به تن داشته و پیش از ورود کفش ها را از پا درآورند. تایلندی ها همگی علاوه بر نام اصلی خود، دارای نام غیر رسمی و معمولا کوتاهی نیز هستند که با آن یکدیگر را صدا می زنند. در این کشور پیش از نام بزرگترها عنوانPee و برای کوچکترها عنوانNong را به کار می برند. گردشگران می توانند از عنوانKhun نیز برای خطاب بزرگترها استفاده کنند.
دست زدن به سر افراد یا اشاره با پا به چیزی، در این کشور بسیار بد شمرده می شود، زیرا تایلندی ها سر را مقدس ترین و پا را پست ترین بخش بدن می دانند. کتاب ها از جمله اشیای پرارزش برای آن ها به شمار می روند، بنابراین نباید آن ها را روی میز سر داده یا روی زمین قرار داد.
در کشور تایلند، رنگ های مختلف نشانگر روزهای هفته هستند. زرد، رنگ روز دوشنبه است و از جایی که پادشاه کنونی در این روز متولد شده است، رنگ زرد نیز رنگ سلطنتی است و وجود پرچم هایی به این رنگ در سراسر کشور، نشانگر حمایت گسترده تایلندی ها از پادشاهی است. پس از سال ۲۰۰۶ که شصتمین سالگرد سلطنت پادشاه تایلند را در این کشور جشن گرفتند، بیشتر مردم در روز دوشنبه لباس زرد بر تن می کنند تا وفاداری و احترام خود را نسبت به پادشاه نشان دهند. در جریان کودتای سال ۲۰۰۶ نیز سربازان به اسلحه خود روبان زردی بسته بودند تا نشان دهند با احترام تمام به پادشاه خود در این کودتای آرام شرکت کرده اند.
مردم تایلند رابطه ای نزدیک با فیل ها دارند و این حیوانات جایگاه بالایی نزد این مردم دارند. اهمیت فیل ها در نمادین بودن آن ها برای پادشاهی، مذهب و ملت است، زیرا در تاریخ، اسطوره و افسانه های مردم تایلند، این حیوانات همواره نقشی برجسته داشته اند.
فرهنگ تایلندی ریشه در فرهنگ هند دارد و دوران طلایی آن به زمان پادشاهی آیوتایا باز می گردد که آثار تاریخی بی نظیر و هم چنین رقص و نمایش تایلندی را بر جای گذاشته است.

زبان مردم تایلند (Thailand Language)

زبان تایلندیThai یکی از قدیمی ترین زبان ها در شرق است و بیشتر مردم تایلند به این زبان صحبت می کنند، هر چند گویش های قومی و منطقه ای بسیاری نیز در نقاط مختلف این کشور وجود دارند. تایلندی زبان رسمی این کشور است و الفبای مخصوص خود را دارد. زبان گفتاری و نوشتاری این کشور کاملا برای کسانی که به این کشور سفر می کنند، غیر قابل فهم است. این زبان، تک سیلابی و با پنج لحن (آهنگ) مختلف است که هر لحنی، معنای یک سیلاب واحد را تغییر می دهد. ترکیب این لحن ها و سیستم نوشتاری پیچیده و نیز تلفظ های دشوار این زبان سبب شده که یادگیری این زبان برای خارجی ها سخت شود.
با اینکه زبان انگلیسی در مدارس تایلند آموزش داده می شود، اما میزان تسلط به آن میان مردم این کشور چندان زیاد نیست. با این وجود در بیشتر هتل ها، رستوران ها و فروشگاه های این کشور، انگلیسی و برخی از زبان های اروپایی استفاده می شود و اسامی خیابان ها نیز به هر دو زبان انگلیسی و تایلندی هستند.
هر چند یادگیری این زبان ساده نیست اما کسانی که به این کشور سفر می کنند، با یادگیری واژگان اندک می توانند تجربه دلپذیرتری داشته باشند، به ویژه این که مردم این کشور انتظار ندارند خارجیان زبان آن ها را بدانند و از این رو بسیار شگفت زده شده و به آن ها می گویند که بسیار خوب صحبت می کنند.
برای تبدیل نوشتاری زبان تایلندی به لاتین، هیچ روش استانداردی وجود ندارد و بنابراین ممکن است یک کلمه واحد تایلندی به چندین شکل لاتین نوشته شود به همین دلیل هم در کتاب های راهنما، واژه نامه ها و سایر متون، از روش های مختلفی استفاده می شود. استانداردترین روش موجود سیستم نوشتاری پادشاهی تایلند است که استفاده از آن رو به افزایش است و برای اسامی خیابان ها نیز همین شیوه به کار برده می شود.
ترتیب جملات در این زبان به صورت فاعل، فعل، مفعول است که فاعل معمولا در جمله حذف می شود. ضمایر نیز بنابر جنسیت افراد تغییر می کند. هم چنین افعال در زبان تایلندی صرف نمی شوند و هیچ شناسه ای ندارند.

مذهب مردم تایلند (Thailand Religion)

مذهب اصلی تایلند، بوداییBuddhism است و بیش از ۹۰ درصد آن ها پیرو مکتب تراوداTheravada هستند. بودا Buddha حدود پنج قرن پیش از میلاد، در هندوستان می زیست و بوداییان، پیروان آموزه های معنوی وی هستند.
سال ها پس از مرگ بودا، پیروان وی به چند دسته تقسیم شدند. دسته ای از آن ها که فقط به آموزه های شخص بودا اعتقاد داشتند، تراوادا نامیده می شوند که بوداییان تایلند جزو این دسته هستند و دسته دیگر مهایانا یا نواندیشان خوانده می شوند که خود به چند شاخه تقسیم می شوند و از جمله آنها فرقه ذن است. با این حال مشخص است که این گسترش جغرافیایی و چند دستگی در آموزه های بودا، تفاوت چندانی در این آیین ایجاد نکرده و جوهر آن همان گونه باقی مانده است.
پس از بوداییان، مسلمانان بزرگترین اقلیت مذهبی در تایلند هستند که عمدتا در چهار ایالت جنوبی این کشور سکونت دارند و در اجتماعاتی مجزا از غیر مسلمانان زندگی می کنند.
مسیحیان تایلند که اغلب کاتولیک هستند، کمتر از یک درصد جمعیت تایلند را تشکیل می دهند.
در تایلند، ۹۴.۶ درصد مردم بودایی، ۴.۶ درصد مسلمان، ۰.۷ درصد مسیحی و ۰.۱ درصد پیرو باقی ادیان مانند آیین سیک و هندو هستند.

غذای مردم تایلند (Thailand Food)

غذاهای تایلند به دلیل قرار گرفتن این کشور در میان چین و هند، آمیزه ای از غذاهای این دو کشور است. غذا در تایلند وعده ی مشخصی ندارد و معمولا بخارپز شده یا تفت داده می شود. برخی از موادی که در آشپزی تایلندی بسیار رایج هستند عبارتند از: سیر، ‌فلفل قرمز، برگ لیمو، شیر نارگیل، تمر هندی، زنجبیل ، فلفل سیاه، ریحان، زردچوبه، زیره ی سبز، آب لیمو و سس ماهی.
غذای اصلی تایلند، برنج به ویژه برنج سفید است که تقریبا در همه وعده های غذایی استفاده می شود. پس از آن رشته، کاری، ماهی و میگو در غذاهای این کشور به وفور یافت می شوند. دلیل آن نیز وجود خلیج تایلند و هم چنین رودخانه های بسیار است که وابستگی غذاهای تایلندی را به موجودات و گیاهان دریایی نشان می دهد.
آشپزی سنتی تایلند معمولا به شکل آب پز، کباب کردن یا پختن بوده اما در طول سال ها با تاثیر از چینی ها، سرخ کردن و تفت دادن هم وارد آن شده است. فلفل را هم پرتغالی هایی که در قرن هفدهم از آمریکای جنوبی به تایلند آمدند، با خود به همراه آوردند.
در تایلند غذا یک باره و با هم سرو می شود. غذای مناسب تایلندی شامل سوپ، خوراک کاری با ادویه یا سالادی ادویه دار، سس همراه با ماهی و سبزیجات است. اما اگر سوپ ادویه دار باشد، غذایی بدون ادویه را جایگزین کاری می کنند زیرا باید هارمونی طعم و ترکیب در هر غذا و هم چنین میان تمام غذاها با هم وجود داشته باشد. در کنار این غذاها معمولا سالادی تند و چندین سس مختلف برای انواع این غذاها و نیز دسری شیرین و یا میوه های تازه وجود دارند.

مسافت و اختلاف زمانی تایلند (Distance & Local Time)

فاصله تهران تا بانکوک ۳۳۸۷ مایل معادل ۵۴۵۰ کیلومتر می باشد.
طول پرواز از تهران تا بانکوک حدود ۵/۶ ساعت می باشد.

اختلاف زمانی تهران و بانکوک ( ایران و تایلند )

ساعت بانکوک ۲:۳۰ از تهران جلوتر است. یعنی وقتی در تهران ساعت ۹ صبح باشد در بانکوک ساعت ۱۱:۳۰ صبح است.

جشن ها و تعطیلات رسمی تایلند (Thailand Celebrations)

کم پیش می آید که در بانکوک باشید و جشن یا فستیوالی به مناسبتی برگزار نباشد! تایلند در طول سال، شاهد چندین جشن زیبا به مناسبت های مختلف است که بعضی از آن ها نیز جزو تعطیلات رسمی کشور هستند. تایلندی ها از آن جا که علاقه ی زیادی به جشن و شادی دارند، از هر فرصتی حتی کریسمس، برای برگزاری جشن های ملی خود استفاده می کنند به طوری که سال نو را در تایلند سه بار جشن می گیرند: سال نو میلادی در ژانویه، سال نو چینی در فوریه و سال نو تایلندی در آوریل. بیشتر جشن های ملی نیز در فصل خنک که بین ماه های نوامبر تا فوریه است، برگزار می شوند.
تعطیلات رسمی در تایلند، هر سال در تقویم قمری همان سال اعلام می شود و به این دلیل با اندکی تغییر همراه است:
اول ژانویه: روز آغاز سال نو
۶ آوریل: روز یادبود پادشاه رامای اول
۱۵-۱۳ آوریل:‌ جشن سال نو تایلندی (جشن آب)
ماه می: مراسم سلطنتی کاشت، آغاز رسمی فصل کاشت در تایلند
اول می: روز جهانی کارگر
پنجم می: روز تاجگذاری
اول جولای: روز نیمه ی سال
۱۲ آگوست: روز تولد ملکه، روز مادر
۲۳ اکتبر: سال مرگ رامای پنجم
۵ دسامبر: روز تولد پادشاه، روز ملی، روز پدر
۱۰ دسامبر: روز قانونگذاری (تبدیل حکوت تایلند به سلطنت مشروطه)
۳۱ دسامبر: شب سال نو

جشن آب (Songkran Festival)

جشن سال نو تایلندی، در ۱۳ آوریل هر سال برگزار می شود و ۳ روز به طول می انجامد تا ۱۵ آوریل که نخستین روز سال جدید است. واژهSongkran در زبان تایلندی به معنی حرکت کردن و تغییر مکان است و علت نام گذاری آن حرکت خورشید در منطقه البروج است.
در این روز هم چنین جشن آب برگزار می شود که در واقع شروع فصل باران بوده و به باور مردم تایلند، این آب بداقبالی را از آن ها شسته و دور می کند. این سنت در جامعه تایلندی بسیار باارزش است. در روز جشن اعضای خانواده دور هم جمع می شوند تا احترام خود را به بزرگترها با ریختن آب خوشبو برروی دست های آن ها نشان دهند و در مقابل از دعای آن ها برای خوش بختی و سعادت برخوردار شوند.
در بعد از ظهر این روز پس از ادای احترام به بودا و شستن آن، همه مردم از پیر و جوان به یکدیگر آب می پاشند. معروف ترین جشن آب، در ایالت چیانگ مای در شمال تایلند برگزار می شود که مردم زیادی در این روزها از مناطق مختلف کشور برای شرکت در این جشن به چیانگ مای می روند.

جشن ماه کامل (Loy Krathong)

یکی از زیباترین و محبوب ترین جشن های تایلند لوی کراتونگ نام دارد. این جشن هر سال در روز ماه کامل از دوازدهمین ماه تقویم قمری تایلند برگزار می شود که در تقویم میلادی معمولا روزی از ماه نوامبر است. لوی به معنای شناور کردن و کراتونگ به معنای کلکی به شکل نیلوفر آبی و ساخته شده از برگ موز است.
در شامگاه این روز بسیاری از مردم به کانال یا رودخانه نزدیک محل سکونت خود می روند تا کلک های خود را که شمع و عود روی آن را روشن کرده اند، برای ادای احترام و تشکر از الهه آب ها، در رود رها کرده و تمام کینه ها، خشم و پلیدی ها را از خود دور کنند. مردم هم چنین ناخن و موی خود را کوتاه کرده و آن را همراه با کلک خود رها می کنند تا ناپاکی ها را از وجود خود پاک کنند، آن ها بر این باورند که این کار برای آن ها خوش شانسی می آورد و گناه و بدی را دور می کند.
کلک ها از پوست و برگ درخت موز ساخته شده و با یک گل، یک شمع و ۳ عدد عود و سکه تزیین می شود. پیش از رها کردن آن در آب، آنها را روشن می کنند. تایلندی ها معمولا هنگام رها کردن کلک خود در آب آرزویی می کنند و بسیاری باور دارند که اگر شمع آن ها تا زمانی که از نظر خارج نشده، روشن بماند، آرزوی آن ها برآورده خواهد شد.
در چیانگ مای روز قبل از لوی کراتونگ، این روز را جشن می گیرند و فانوس های خود که به شکل بالون هستند را در شامگاه این روز رها می کنند تا بد اقبالی از آنها دور شود و نور فانوس راه درست را در زندگی به آن ها نشان دهد.

همه چیز درباره امارات متحده عربی

درباره امارات متحده عربی

امارات متحده عربی در جنوب غربی قاره آسیا و در شرق شبه جزیره عربستان، در خاورمیانه و در بخش جنوبی خلیج فارس واقع شده است. تسمیت این کشور به نام امارات از آن جاست که پس از تشکیل اتحادیه هفت امارت امیرنشین تأسیس شده است، امارات هفت‌گانه که دولت امارات متحده عربی را تشکیل می‌دهند، ابوظبی، دبی، شارجه، عجمان، ام‌القوین، رأس الخیمه و فجیره هستند. موسس و بنیانگذار حکومت امارات متحده عربی شیخ زاید بن سلطان آل نهیان بوده که با همکاری شیخ راشد بن سعید آل مکتوم به تأسیس این اتحاد همت گماردند.

اطلاعات کلی درباره امارات

پایتختابوظبی
بزرگترین شهردبی
نوع حکومتمشروطه سلطنتی فدرال
زبان رسمیعربی
مساحت۸۳۶۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت۴,۹۷۵,۵۹۳ تخمین ۲۰۱۰
واحد پولدرهم امارات (AED)
منطقه ی زمانیGMT+4
پیش شماره تلفن+۹۷۱
دامنه ی اینترنتی.ae

 

 

 

 

 

 

پرچم کشور امارات

پرچم کشور

زمان به وقت امارات

آب و هوای هم اکنون امارات

 

موقعیت جغرافیایی امارات در نقشه جهان

 

آب و هوای امارات (Emirates Weather)

امارات متحده عربی آب و هوایی گرمسیری دارد، تابستان های آن داغ و مرطوب و زمستان های آن ملایم است. در طول سال باران زیادی نمی بارد و بارش باران عمدتا در فصل زمستان دیده می شود. میزان بارندگی در سال در حدود ۱۳ سانتیمتر می باشد. در پایان زمستان و نیز در طول زمستان وقوع طوفان شن معمول است. متوسط درجه حرارت در ماه ژانویه ۳۳ درجه سانتی گراد و در ماه ژوئیه ۱۷ درجه سانتی گراد است.
آسمان دبی در تمام طول سال آفتابی است. هوا گرم است و در تابستان به ۴۸ درجه سانتی گراد می رسد. در زمستان نیز درجه حرارت به ۱۰ درجه سانتی گراد بالای صفر می رسد.
بهترین زمان برای مسافرت به دبی، ماه های خنک زمستان می باشد، چون در سایر ماه های سال، هوا بسیار گرم و مرطوب می باشد. رطوبت هوا در تابستان به ۱۰۰% نیز می رسد و شما خیس عرق خواهید شد.

جغرافیای امارات (Emirates Geography)

این کشور از شرق با عمان و از جنوب با عربستان سعودی مرز زمینی دارد. امارات متحده عربی با قطر و ایران هم از طریق آب‌های خلیج فارس همسایه است.
امارات متحده عربی کشوری در کنار خلیج فارس است که از مجموعه ی اتحاد ۷ شیخ‌نشین در سال ۱۹۷۱ تشکیل شد. هفت شیخ‌نشین این کشور شامل ابوظبی، دوبی، شارجه، راس‌الخیمه، فجیره، ام‌القوین و عجمان است. ابوظبی بزرگترین شیخ‌نشین آن است و دومین شیخ‌نشین دوبی است.
بخش اعظم این سرزمین را صحرا تشکیل می‌دهد. دو رشته کوه نیز در این کشور وجود دارد. سواحل این کشور، که اکثر جمعیت کشور در آن ساکنند، عمدتا پوشیده از نمکزار است. کوه های هاجر در شبه جزیره موسندام از ارتفاعات مهم امارات متحده عربی به شمار می رود. بلندترین نقطه در امارات قله ی الحجر با ۱۱۸۹ متر ارتفاع است. مساحت این کشور به جز کوه های ججار در شرق، را کویری کم ارتفاع تشکیل می دهد. در این کشور هیچ نهری که در طول سال جاری باشد وجود ندارد.

پول و اقتصاد امارات (Emirates Economy)

این کشور با اتکا بر صادرات ذخایر نفتی و گاز طبیعی موجود در دریا و خشکی، یکی از بالاترین سطوح زندگی در جهان را دارد.
تعمیرگاه های کشتی، کارخانه های کودسازی، بانکداری، بازرگانی، فرودگاه های بین المللی و مراکز تجاری بخشی از صنعت امارات را تشکیل داده اند. در این کشور مهاجران از ایران و شبه قاره هند اکثریت نیروی کار را تشکیل می دهند. کشاورزی در امارات محدود است به واحات و تعداد کمی از محل های ساحلی که با آب شیرین شده آبیاری می شوند.توریسم یکی از اساسی ترین پایه های اقتصاد امارات متحده عربی می باشد.
تولید ناخالص داخلی در این کشور ۱۶۷٫۳ میلیارد دلار است. سه میلیون و ۶۵ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند. نرخ بیکاری در این کشور ۲٫۴ درصد است. ۱۹٫۵ درصد از مردم آن زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم ۱۱ درصد بود.
سیاست نظارت بر ارز در این کشور وجود ندارد. بانک های تجاری بسیاری تحت نظارت بانک مرکزی فعالیت دارند. در این کشور مالیات شخصی دریافت نمی‌شود.
امارات متحده عربی روزانه دو میلیون و ۵۴۰ هزار بشکه نفت تولید می‌کند که تمامی آن را صادر می‌کند. مصرف نفت این کشور روزانه ۳۷۲ هزار بشکه است که آن را وارد می‌کند.
محصولات صادراتی این کشور شامل نفت خام، گاز طبیعی، کالاهای ترانزیتی، ماهی خشک شده و خرما است که به کشورهای ژاپن (۲۳٫۴ درصد)، کره جنوبی (۱۰٫۳ درصد)، تایلند (۵ درصد) و هند (۴٫۸ درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات و تجهیزات حمل و نقل، مواد شیمیایی و غذا است که از کشورهای چین (۱۳٫۱ درصد)، هند (۱۰٫۲ درصد)، آمریکا (۸٫۹ درصد)، ژاپن (۶٫۲ درصد)، آلمان (۶٫۱ درصد) و ایتالیا (۴٫۷ درصد) وارد می‌شود.

فرهنگ مردم امارات (Emirates Culture)

دولت امارات عمدتا از طریق بنیاد فرهنگی ابوظبی، در صدد حفظ شکل‌های سنتی هنر و فرهنگ است. هر چند، تغییرات چشمگیری در زندگی اجتماعی صورت گرفته است، نگرش به زنان تغییر کرده است و ورزش‌های جدیدی در کنار شتر سواری سنتی کم کم رایج می‌شوند، همچون ورزش گلف، بیابان کهن دوبی و مسابقات گلف ابوظبی و گران‌ترین مسابقه اسب دوانی جهان، جام جهانی دوبی، که هر سال در ماه مارس (اسفند-فروردین) برگزار می‌شود.
در امارات، بر خلاف کشور همسایه اش عربستان، که سعی بر جلوگیری از رواج دین‌های دیگر دارد، کلیساهای بسیاری وجود دارد. به دلیل این که بسیاری از آسیایی‌ها، امارات را به عنوان وطن دوم خود پذیرفته‌اند، رستوران‌ها و مراکز فرهنگی آسیایی بسیاری در این کشور وجود دارد. همچنین تعداد کمی مرکز و مدرسه اروپایی نیز وجود دارد.
فرهنگ دبی به صورت جدی ریشه در عقاید مذهبی اسلام دارد. اسلام تنها یک مذهب نیست، بلکه یک روش زندگی است که در تمامی زوایای زندگی نقش اساسی دارد، حتی در پوشیدن، خوردن و نوشیدن. از این رو، فرهنگ و سنن امارات با اسلام گره خورده است. بر خلاف برخی از نقاط دنیا که تصویری تند و افراطی از اسلام به جهانیان نشان داده اند، امارات بسیار معتدل و میانه رو می باشد. خارجی ها می توانند با آزادی کامل مراسم مذهبی خود را انجام دهند. مشروبات الکلی در هتل ها سرو می شود و انتخاب پوشش مناسب، آزاد می باشد. تقوا، تواضع و مهمان نوازی مردم، توجه هر مسافری را جلب می نماید.
دولت امارات در جهت حفظ سنت ها در بین مردم، اقدام به برگزاری رویدادهای ورزشی که جنبه تاریخی دارند مانند شترسواری، شکار با پرندگان شکاری و دریانوردی با لنج های سنتی می نماید. نمودی دیگر از آداب و سنن مردم در لباس ملی مردم قابل مشاهده است. توسعه فرهنگ عربی در شعر، رقص، آواز و هنرهای سنتی تشویق می شود و هنوز مراسم های ازدواج و جشن ها، فرصت هایی مناسب برای شادی و اجرای موسیقی سنتی هستند.

زبان مردم امارات (Emirates Language)

زبان رسمی مردم دبی عربی است، ولی زبان انگلیسی بیشتر جهت تحصیلات کاربرد دارد. در کنار آن زبان های هندی،فارسی و اردو نیز صحبت می شود.

مذهب مردم امارات (Emirates Religion)

۹۶ % مردم امارات، مسلمان (۸۰ % سنی، ۱۶ % شیعه) و ۴ % نیز مسیحی و هندو هستند.

غذای مردم امارات (Emirates Food)

در دبی تعداد قابل توجهی رستوران وجود دارد که انواع غذاهای رایج در کشورهای مختلف را طبخ می نمایند. تعداد زیادی از این رستوران ها در هتل ها واقع شده اند و مابقی نیز در گوشه و کنار شهر پراکنده اند. فروشگاه ها و سوپرمارکت های بسیاری نیز مواد غذایی مورد نیاز ملل مختلف ساکن در دبی را تامین می کنند. مواد غذایی از جمله میوه و سبزیجات تازه از سراسر دنیا به دبی وارد می شود.
بازار ماهی نیز در دبی از رونق خاصی برخوردار است.دیدار از بازار ماهی دبی در کنار خور دبی خالی از لطف نیست. در این بازار انواع ماهی به صورت تازه به مشتریان عرضه می شود. آب مورد نیاز شهر دبی توسط تصفیه خانه ها تامین می شود. این آب کاملا بهداشتی و سالم می باشد، ولی اغلب مردم ترجیح می دهند از آب معدنی برای شرب استفاده نمایند. نوشیدنی های الکلی نیز تنها در هتل ها موجود می باشد و رستوران های بیرون اجازه سرو این نوشیدنی ها را ندارند. گوشت خوک نیز به دلیل حرام بودن (به جز در مکان هایی محدود و خاص) در منوی غذاها دیده نمی شود.

مسافت و اختلاف زمانی امارات (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و ابوظبی (ایران و امارات)

مسافت تهران تا ابوظبی ۱۲۷۴٫۶ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا ابوظبی حدود ۲ ساعت می باشد.
ابوظبی نیم ساعت از تهران جلوتر است، یعنی ساعت ۱۲ در تهران معادل ساعت ۱۲:۳۰ در ابوظبی است.

جشن ها و تعطیلات رسمی امارات (Emirates Celebrations)

روز اول سال میلادی، ۱۱ دی، ۱ ژانویه
عید قربان، ۱۳ بهمن، ۲ فوریه
روز اول سال هجری قمری، ۳ اسفند، ۲۲ فوریه
تولد حضرت محمد (ص)، ۲ می
شب معراج پیامبر، ۱۲ سبتامبر
روز آغاز ماه رمضان
عید فطر، ۱۴ نوامبر
روز ملی امارات، ۲ دسامبر

همه چیز درباره اندونزی

درباره اندونزی

اندونزی سرزمینی است متشکل از ۱۷۵۰۸ جزیره و جمعیت آن بیش از ۲۰۰ میلیون است. اندونزی بزرگترین جمعیت مسلمان دنیا را دارد. از نظر نژادی، اندونزی کشوری بسیار پر تنوع است و مردم آن به بیش از ۳۰۰ زبان محلی گویش می‌کنند. پایتخت آن در جزیره‌ی جاوا واقع است و جاکارتا نام دارد.

اطلاعات کلی درباره ی اندونزی

پایتختجاکارتا
بزرگترین شهرجاکارتا
نوع حکومتجمهوری
زبان رسمیاندونزیایی
مساحت۱,۹۱۹,۴۴۰ کیلومتر مربع
جمعیت۲۳۷,۵۵۶,۳۶۳ سرشماری ۲۰۱۰
واحد پولروپیه (IDR)
منطقه ی زمانیUTC+7 to +9
پیش شماره تلفن+۶۲
دامنه ی اینترنتی.id

پرچم کشور اندونزی

پرچم کشور

زمان به وقت اندونزی

آب و هوای هم اکنون اندونزی

موقعیت جغرافیایی اندونزی در نقشه جهان

آب و هوای اندونزی (Indonesia Weather)

اندونزی دارای آب و هوایی استوایی (گرم و مرطوب) بوده و تغییرات فصلی در آن اندک می باشد. این کشور دارای دو فصل گرما و بارانی و مرطوب است.

جغرافیای اندونزی (Indonesia Geography)

اندونزی با ۰۲۴, ۰۴۲, ۲ کیلومتر مربع وسعت (سیزدهمین کشور جهان) در نیمکره ی شرقی، در جنوب شرقی آسیا، در اقیانوس هند و دریاهای وابسته به آن واقع شده و متشکل از مجمع الجزایر و جزیره های فراوان (حدود ۶۰۰ , ۱۳ جزیره) است و خط استوا از آن می گذرد. اندونزی در جزیره گینه نو با پاپوا و هم چنین در جزیره برنئو با مالزی مرز مشترک دارد.
این کشور را می توان از لحاظ وضعیت طبیعی به چند قسمت زیر تقسیم کرد:
جزیره سوماترا: یکی از بزرگترین جزیره های جهان است و با جزیره های جاوه، سلبس و برنئو، در مجموع، جزایر سوندای بزرگ نامیده می شوند. قسمت عمده آن را جلگه ها و نواحی پست تشکیل داده و ارتفاعات آن (از جمله کوه های باریسان) در کناره غربی آن تا سمت شمال گسترده شده و دارای وسعت زیادی می باشند. رودهای آن کوتاه و پر آب بوده و اکثرا از سمت غرب به شرق جاری هستند و مهم ترینشان عبارتند از: کامپار، بارومون، ایندراگیری، روکان، موسی و هاری. جنگل ها که اغلب غیر قابل نفوذند، وسعت زیادی دارند. و مرداب های وسیعی نیز در کرانه شرقی آن وجود دارند. بلندترین نقطه آن قله کرینتجی (۳۸۰۰ متر) است.
جزیره جاوه: پنجمین جزیره وسیع اندونزی و از پرجمعیت ترین آن ها است که بیش از ۶۵% جمعیت کشور در آن زندگی می کنند. کوه ها در تمام نقاط آن پراکنده شده و قسمت اعظم آن را جلگه ها و جنگل ها تشکیل می دهند. رودهای آن عمدتا کوتاه و پرآب بوده و مهمترینشان عبارتند از: سولو، سرانگ، تاروم، سرایو و مانوک. بلندترین نقطه آن قله سمرو با ۶۷۶, ۳ متر ارتفاع است.
جزیره برنئو: قسمت اعظم این جزیره متعلق به اندونزی است که در اصطلاح محلی به آن کالیمانتان گفته می شود. ارتفاعات آن عمدتا در نواحی شمالی واقع شده و قسمت اعظم آن را جنگل ها و جلگه ها شامل می شوند. رودهای طویلی در آن جریان دارند از جمله: باریتو، ماهاکام، نگارا، کایان و کاپواس. بلندترین نقطه آن ۹۸۸,۲ متر ارتفاع دارد.
جزیره سلبس (سلب): جزیره ای کوهستانی و مرتفع است که قسمت اعظم آن را جنگل ها پوشانده اند. از رودهای آن می توان از ماریسا، کاراما، ماماسا، بونگکا و پالو نام برد. قله رانتکومبولا با ۴۵۵, ۳ متر ارتفاع بلندترین نقطه ی آن است. نام محلی این جزیره، سولاوسی است.
جزیره گینه نو: نیمه غربی این جزیره که اصطلاحا ایریان غربی گفته می شود و به اندونزی تعلق دارد. نواحی مرکزی و شمال غربی آن را کوه ها و نواحی بلند پوشانده و قسمت اعظم آن را جنگل ها و جلگه ها تشکیل میدهند. رود دیگول مهمترین رود آن است. بلندترین نقطه آن قله جایا (۰۲۹ , ۵ متر) است.
جزایر سوندای کوچک (نوساتنگارا): این جزایر بین جزیره جاوه و جزیره گینه نو واقع شده اند و عمدتا کوهستانی و مرتفع می باشند. بزرگترین جزیره های آن عبارتند از: سومباوا، فلورس، سومبا، تیمور و بالی.
سایر جزایر غربی: که در اطراف جزیره های برنئو، جاوه و سوماترا واقع شده و عمدتا کم ارتفاعند. بزرگترین جزیره آن، بانگکا می باشد.
سایر جزایر شرقی: که مجموعا به جزایر ملوک یا اویه معروف هستند و در اطراف جزیره های سلس و گینه نو واقع شده اند و کوهستانی و مرتفع اند. جزیره های هالماهرا و سرام بزرگترین جزیره های این نواحی می باشند.
بر روی هم اندونزی سرزمینی نیمه کوهستانی است. جلگه های آن عمدتا در جزیره های جاوه و سوماترا و جزایر سوندای کوچک (نوساتنگارا) و جنگل های آن عمدتا در جزیره های برنئو، گینه نو، و سوماترا واقع شده اند. آب و هوای آن گرم و مرطوب و پر باران است. بلندترین نقطه آن قله جایا با ۰۲۹, ۵ متر ارتفاع است. طویل ترین رود آن باریتو (۸۸۵ کیلومتر) و دریاچه توبا (۵۰۰, ۲ کیلومتر مربع) وسیع ترین دریاچه ی آن است.

اقتصاد اندونزی (Indonesia Economy)

واحد پول اندونزی روپیه (IDR) می باشد.
بنابر آمار سال ۲۰۰۵ تولید ناخالص داخلی اندونزی ۲۸۷ میلیارد دلار بوده که سهم سرانه هر فرد ۴۴۵۸ دلار است. سهم صنعت ۴۰٫۷٪ که بیشتر به فرآوری محصولات کشاورزی و معدنی مشغول است و سهم بخش کشاورزی ۱۴٪ می‌باشد و محصول اصلی اش برنج است. با این حال بیشترین شاغلان، یعنی ۴۱ میلیون و هشتصد هزار نفر در بخش کشاورزی مشغول به کار هستند. کشاورزان و روستاییان مقدار زیادی لاستیک، چای، قهوه، تنباکو و ادویه تولید و صادر می‌کنند. بیشترین صادرات اندونزی به کشورهای آمریکا و ژاپن و چین و سنگاپور می‌باشد.
اندونزی از لحاظ معدنی کشوری ثروتمند بوده و معادن نفت، گاز طبیعی، قلع، نیکل، زغال سنگ، بوکسیت و مس در این کشور موجود است. یکی دیگر از منابع کسب درآمد برای اندونزی، صنعت توریسم است.

فرهنگ مردم اندونزی (Indonesia Culture)

مردم اندونزی بسیار مهمان نواز و خونگرم هستند و به راحتی و با یک لبخند میتوان با آن ها ارتباط برقرار کرد. هنگام معرفی خودتان از اسم کوچک استفاده کنید تا ارتباط صمیمانه تری برقرار کنید.
در اندونزی احترام به افراد مسن خیلی مهم است. هنگامی که با فردی هم سن پدر یا مادرتان صحبت می کنید، او را با نام تنها صدا نکنید. بلکه اگر مرد است پیش از اسم او پاک یا باپاک بگویید و اگر زن است پیش از اسم او بو یا ایبو بگویید. هنگام سلام و خداحافظی دست تکان دهید. اگر با کسی خیلی صمیمی شدید می توانید به شانه او دست بزنید. بوسیدن گونه ها فقط در بین خانم ها مرسوم است اما مردها هنگامی که با یکدیگر آشنایی چندانی ندارند این کار را نمی کنند. اگر می خواهید چیزی را بدهید یا بگیرید یا دست تکان دهید، حتما از دست راست استفاده کنید. در برخی از مناطق اندونزی لمس کردن سر بی احترامی تلقی می شود. برای قدردانی همیشه تشکر کنید. تشکر به اندونزیایی تریما کاسی است.
عکس گرفتن از افراد در برخی از مناطق اندونزی کار خوبی نیست (البته بیشتر، هندوها از جزایر بالی، نه مسلمانان). اگر قصد عکس گرفتن دارید حتما اجازه بگیرید. برخی از مردم اندونزی معتقدند اگر از کسی عکس بگیرید، روح آن ها را با خود همراه کرده اید.
اندونزیایی ها ممکن است از سن یا وضعیت تأهل شما سؤال کنند و این برای آن ها خیلی عادی است. اگر دوست ندارید به سؤالات آنها پاسخ دهید، یک جواب دو پهلو و یا یک شوخی می تواند مؤثر واقع شود.
صدای بلند یا پرخاشگرانه، تحقیرآمیز تلقی می شود. ادب و احترام کلید حل مشکل است. حتی اگر تصور می کنید حق دارید در بحث، منفجر شوید، خود را کنترل کنید و ادب و احترام را از دست ندهید.
اندونزیایی ها حدود ۳۰۰ واژه فارسی در زبان خود استفاده می کنند. آن ها خیلی خوشحال می شوند که شما بتوانید بعضی از جملات را به زبان خودشان بگویید.
اندونزیایی ها افرادی غیرتی هستند. زنانشان معمولا تنها از خانه بیرون نمی روند. اگر زنی را تنها ببینند احتمالا درباره ی شوهر او سؤال خواهند کرد که کجاست. در خود اندونزی، یک زن تنها، ممکن است مورد متلک جوانان قرار گیرد. اما در آنجا پوشش اسلامی بسیار در دفع متلک دیگران مؤثر است.
بیشتر اندونزیایی ها عصبانیت خود را اظهار نمی کنند و هنگام عصبانیت در چهره فرد مقابل خیره می شوند و لبخند می زنند. اما مواظب باشید که خیره شدن شما در چشم آنها طولانی نشود. چون نشانه ستیزه جویی است. همچنین در حالتی که دستتان را به پشتتان گرفته اید نایستید، چون این هم نشانه عصبانیت و خشونت است.
قرار دادن انگشت شصت بین سبابه و انگشت وسط، و اشاره آن به سمت یک فرد، نشانه تهدید اوست.

زبان مردم اندونزی (Indonesia Language)

زبان رسمی مردم اندونزی مالایایی (اندونزیایی) است و زبان هلندی نیز بر اثر تسلط چند صد ساله هلند در این کشور رایج است. زبان های محلی در جزایر مختلف این کشور معمول است.

دین مردم اندونزی (Indonesia Religion)

جمعیت این کشور در حدود ۲۳۸ میلیون نفر است که از این رقم ۹۰ درصد مسلمان و بقیه مسیحی، هندو یا بودایی هستند.
بطور کلی سه موج فرهنگی در طول تاریخ بر اندونزی تأثیرگذار بوده اند:
۱ -مذاهب طبیعت گرای هندو و بودا از هند
۲ -اسلام از ایران و کشورهای عربی
۳ -مسیحیت از کشورهای استعماری اروپایی به ویژه هلندی
با ورود جریان اسلام به اندونزی، جریان هندو و بودایی از تکاپو افتاد اما با ورود جریان مسیحی نیز اسلام همچنان به حیات و پیشرفت خود ادامه داد.
شواهد تاریخی گویای آن است که تجار مسلمان از همان قرون اول هجری به مجمع الجزایر اندونزی رفت و آمد داشته و تأثیر گذار بوده اند. به طوری که از همان زمان های قدیم، در بعضی از مناطق اندونزی حکومت اسلامی تشکیل شده بود. محققان معتقدند مهم ترین جریان اسلامی تأثیر گذار بر اندونزی جریان تصوف پس از حمله مغول ها به ایران بوده است که پس از سقوط بغداد عده ای از صوفیان راهی جنوب شرق آسیا شدند و در آن جا به ترویج اسلام با صبغه عرفانی (با ترکیبی از عرفان هندو-بودایی) پرداختند. به این ترتیب تاکنون طریقت های مهم صوفیانه مثل قادریه، نقشبندیه، شطاریه، خلوتیه و سهروردیه همچنان به حیات خود ادامه می دهند.
اسلام در اندونزی یکنواخت نیست و برحسب مناطق مختلف جغرافیایی آن متغیر است. مثلا مسلمانان سوماترا عموما پایبندی بیشتری به اسلام نشان می دهند در حالی که مسلمانان جاوه بعضا در کنار اعتقادات اسلامی خود به عقاید ماقبل اسلام (هندو-بودایی) نیز اعتقاد دارند.
مسلمانان اندونزی که عمدتا شافعی مذهب نیز هستند، همواره چشم به خاورمیانه به خصوص مصر و عربستان داشته اند و برای تحصیل علوم دینی به این کشورها سفر می کنند. حضور طلاب اندونزی در کشورهای اسلامی و نیز حضور سالانه مسلمانان در مراسم حج، دو عامل مهم ارتباط و تأثیرپذیری اندونزی از کانون اصلی اسلام در سال های اخیر بوده است.
دولت اندونزی خود را دولتی اسلامی نمی داند و ایدئولوژی پانچاسیلا را مبنای حکومت خود قرار داده است. دولت در عمل از سکولاریسم پیروی می کند اما خود را دولتی ضد دین (لائیک) نمی داند. به جهت وجود قیام های اسلام گرایانه در بخش هایی از اندونزی، حاکمان، اسلام را خطری بالقوه برای خود می دانند و تلاش می کنند با سیاست زدایی از اسلام و مخالفت با اسلام سیاسی حرکت های اسلامی را به عرصه های فرهنگی و اجتماعی سوق دهد. گرایش مسلمانان اندونزی به اجرای مراسم اسلامی و به خصوص سفر آنان به حج در سال های اخیر رشد چشمگیری داشته است.

برخی تشکیلات مذهبی – اسلامی در اندونزی

انجمن محمدیه: با هدف ارتقای وضعیت مسلمانان از طریق اصلاح وضعیت آموزشی و اجتماعی آنان شروع شد که بعدها تحت تأثیر وهابیت قرار گرفت.
نهضت العلما: در واکنش به انجمن محمدیه با هدف بازگشت به تعالیم راستین اسلام بنیان نهاده شد.
حزب متحده توسعه: در پی سیاست دولت مبنی بر کاهش و ادغام احزاب از به هم پیوستن ۴ جریان اسلامی تشکیل شد.
مجلس علمای اندونزی: مرکب از نمایندگان جریان های مختلف اسلامی با هدف اظهار نظر در خصوص مسائل اختلافی مسلمانان.
مجمع روشنفکران مسلمان اندونزی: با هدف ارتقا وضعیت مسلمانان متناسب با تحولات جهان و نیازهای کشور

غذای مردم اندونزی (Indonesia Food)

برنج و همچنین غذاهای دریایی غذای اصلی مردم اندونزی را تشکیل می دهد. غذاهای چینی به خصوص غذاهای گوشتی تاثیر به سزایی بر سبک خوراک پزی اندونزی داشته اند. غذاهای اندونزی معمولا چرب و نرم و پر ادویه و تند هستند. در عین حال هر یک از استان های اندونزی، غذای مخصوص به خود را دارند.

میوه های اندونزی

در اندونزی علاوه بر آناناس، انبه، انار و مرکبات، میوه های گرمسیری مختلفی وجود دارند که شاید تا به حال اسم آن ها را هم نشنیده باشید:

آووکادو
انجیر خاردار (Thorny Fruit)
سن سویریا (Snake Fruit)
نان صحرایی (Jackfruit)
ساپادیل (Soursop)
رمبوتان (Rambutan)
دوکو (Duku)
جامبو ایر (Jambo Air)
جوز الجنان (Mangosteen)
ساپودیل (Sapodilla)
میوه ستاره ای (Starfruit)

مسافت و اختلاف زمانی اندونزی (Distance & Local Time)

مسافت و اختلاف زمانی تهران و جاکارتا ( ایران و اندونزی )

فاصله تهران تا جاکارتا ۴۶۰۴ مایل معادل ۷۴۰۹ کیلومتر است.
ساعت جاکارتا ۲ ساعت و ۳۰ دقیقه از تهران جلوتر می باشد. یعنی اگر در تهران ساعت ۹ صبح باشد در جاکارتا ساعت ۱۱.۳۰ صبح است.

جشن ها و تعطیلات رسمی اندونزی (Indonesia Celebrations)

جشنواره کایت بالی در کشور اندونزی، جشنواره ای بین المللی است که هر ساله در Padang Galak در ساحل Sanur برگزار می شود. کایت های بزرگ سنتی که تقریبا با عرض ۴ متر و طول ۱۰ متر ساخته شده و با پرواز در آسمان به رقابت می پردازند. به اعتقاد مردم بالی این کایت ها در آسمان به پرواز در می آیند که به خدای هندوها پیغام دهند تا محصولات کشاورزی آن ها زیادتر شود
Bebean به شکل ماهی، Janggan به شکل پرنده و Pecukan به شکل برگ، سه کایت سنتی هستند که در آسمان به پرواز در می آیند. در این مسابقه تیم ها به صورت ۱۰ نفره هستند. البته تنوع کایت ها بسیار زیاد است و به شکل های متنوع دیگری هم وجود دارند. رنگ های سنتی که در ساخت کایت ها به کار می رود اغلب قرمز، سفید و سیاه است. در فصل خشک June تا August که وزش باد در اندونزی از شرق به غرب است، مناسب ترین زمان برای این جشنواره است که توریست های زیادی جذب این جشنواره می شوند و کوچک و بزرگ در شالیزارهای خالی تماشاگر آسمان رنگی پر از کایت های زیبا هستند و همراه این باور وجود دارد که کایت ها پیام رسان افزایش محصول و بارندگی باشند