همه چیز درباره رم – ایتالیا

همه چیز درباره رم

رم همان تاریخ است. شهری پر از انواع مقبره ها، معابد باشکوه، ساختمان های قرون وسطی، قصرهای عصر رنسانس و کلیساهای دوران باروک. مردم رم که گرفتار زندگی روزمره شان هستند به طرز شگفت آوری در کنار تاریخ و اسطوره زندگی می کنند. مساحت شهر رم در حدود ۱۵۰ کیلومتر و جمعیت آن نزدیک به ۳ میلیون و ۸۰۰ هزار نفر است. رم شهر بسیار وسیعی است، اما قسمت های تاریخی آن محدود است. این بخش ها در شعاع کمی از ایستگاه مرکزی راه آهن این شهر قرار دارند، اما با این حال نقشه های راهنما را فراموش نکنید. اوج هجوم گردشگران به رم در بهار و پاییز است. در این دو فصل، شهر پر از اتوبوس های توریستی است که مملو از مسافرند. تابستان ها، رمی ها برای تعطیلات به کنار دریا یا کوهستان های اطراف می روند و به همین خاطر خیابان های شهر ترافیک سبک تری دارند، اگر در این فصل به رم سفر کردید، صبح زود از خواب بلند شوید و قبل از گرم شدن هوا از چند جای دیدنی شهر بازدید کنید. حدود ساعت شش بعد از ظهر دوباره می توانید از هتل تان بیرون بیایید و از هوای خنک عصر گاهی لذت ببرید.

سفر به رم

فرودگاه اصلی رم، لئوناردو داوینچی نام دارد. فرودگاه سیامپینو، دومین فرودگاه رم است که اکثر پروازهای داخلی و بعضی از پروازهای بین المللی در آن به زمین می نشینند. با وجود این دو فرودگاه بزرگ، شما هر وقت از سال که بخواهید، به راحتی به رم دسترسی دارید. فرودگاه داوینچی در ۲۶ کیلومتری جنوب غربی و فرودگاه سیامپنیو در ۲۰ کیلومتری جنوب شرقی شهر ساخته شده اند و از آن ها قطارها یا اتوبوس های مستقیمی به سمت مرکز شهر در تردد هستند.

رفت و آمد در شهر رم

شرکت ای.تی.ای.سی، شرکت اصلی اتوبوسرانی رم است. اتوبوس ها در رم از ساعت ۶ صبح تا ۱۲ شب در شهر تردد می کنند. البته چند دستگاه از آن ها هم به صورت شبانه روزی در خدمت مسافران هستند. برای تهیه بلیت اتوبوس در رم باید به دکه های روزنامه فروشی یا فروشگاه های عرضه توتون و تنباکو مراجعه کنید. قوانین شهر رم در این مورد کمی سختگیرانه است و برای کسانی که بدون بلیت سوار اتوبوس شوند، جریمه های سنگینی در نظر گرفته شده است. این قوانین شامل حال گردشگرانی که حتی یک کلمه ایتالیایی بلد نیستند هم می شود! خیابان های قسمت های تاریخی رم معمولا ترافیک بسیار سنگینی دارند و اگر اتومبیل شخصی داشته باشید، بهترین کار، پارک کردن آن در پارکینگ هتل تان است. برای پارک کردن در هر جای شهر مجبور به تهیه قبض هایی از پلیس راهنمایی و رانندگی هستید، در غیر این صورت اتومبیل تان را با جرثقیل خواهند برد. برای کرایه اتومبیل، موسسات زیادی در رم فعال هستند، ولی کرایه اتومبیل به هیچ وجه توصیه نمی شود. رانندگی در رم واقعا اعصاب خردکن و پیدا کردن جای پارک یک کابوس است. فقط وقتی مجبور هستید در رم رانندگی کنید. برای گردش در رم، بهترین راه پوشیدن یک جفت کفش کتانی و پیاده روی است.

دیدنی های رم

کلوسیوم

بدون شک دیدنی ترین جای رم کلوسیوم است. اسم اصلی این استادیوم تاریخی آمفی تئاتر فلاویوم است که این اسم را از اسم امپراتوری گرفته که کار ساخت آن را آغاز کرد و در سال ۸۰ بعد از میلاد به پایان برد. این استادیوم بزرگ، ظرفیت ۵۰ هزار تماشاگر را داشته است که برای تماشای مبارزه گلادیاتورها به آن جا می آمدند.

پنتئون

پنتئون قدیمی ترین معبد شهر رم که متعلق به سال ۲۷ قبل از میلاد است، از بناهای تاریخی مهم این شهر محسوب می شود. در گذشته از این معبد به عنوان پرستشگاه خدایان استفاده می شده است.

فواره های تروی

فواره های تروی که دور میدان کوچکی قرار دارند، از جمله جاهای مورد علاقه گردشگران است. معمولا عده زیادی در طول روز از آن بازدید می کنند و در کنار آن عکس های یادگاری می گیرند.

قلعه سنت آنجلو

این بنای عجیب دایره ای شکل، در اصل مقبره امپراتور هادریان بوده است، اما در قرن ششم تبدیل به یک پایگاه مناسب برای پاپ ها شد و از طریق کانال های زیرزمینی به قصرهای واتیکان متصل شد. بسیاری از پاپ ها در گذشته و هنگامی که خطری آن ها را تهدید می کرده از این راه های مخفی استفاده کرده اند. در حال حاضر از این بنا به عنوان موزه استفاده می شود.

همه چیز درباره ونیز – ایتالیا

همه چیز درباره ونیز

ونیز Venice و به ایتالیایی Venezia ونیتزیا شهری است در شمال کشور ایتالیا و در میان آب های دریای آدریاتیک که در سال ۲۰۰۴ میلادی در حدود ۲۷۰ هزار نفر جمعیت داشته است. این شهر به شهر روی آب مشهور است و یکی از توریستی ترین مقاصد گردشگری در دنیا محسوب می شود. ونیز یکی از ۱۱۸ جزیره کوچک واقع در تالاب Venetian Lagoon در حاشیه دریای آدریاتیک محسوب می شود که این تالاب از طریق سه جزیره Lido, Malamocco و Chioggia به دریای آدریاتیک اتصال می یابد. عمر این تالاب به شش تا هفت هزار سال پیش یعنی به زمان عصر یخی برمی گردد. ونیز با ۵.۱۷ کیلومتر مربع مساحت، بزرگترین و مشهورترین جزیره این تالاب محسوب می شود.
ونیز در گذشته و در زمان رنسانس دارای حکومت جمهوری بوده است و قدمت آن به اواخر قرن هفتم پس از میلاد مسیح تا سقوط آن در اواخر سال ۱۷۹۷ میلادی باز می گردد. علت سقوط حکومت هم حمله سربازان ناپلئون بناپارت به ونیز و اشغال آن در آن دوران بود.

حمل و نقل عمومی در ونیز

ونیز به شهر کانال ها نیز شهرت دارد. در حدود ۱۷۷ کانال و ۴۰۰ پل در ونیز وجود دارد که کانال ها نقش جاده را دارند و هر شکلی از رفت و آمد در ونیز یا به صورت پیاده و یا به صورت قایق سواری روی آب صورت می گیرد. در قرن نوزدهم، راه آهن به ونیز آمد و ترمینال اتومبیل، اتوبوس و پارکینگ در قرن بیستم اضافه گردید. ونیز بزرگترین منطقه شهری اروپا از نظر عدم عبور اتومبیل محسوب می شود.
ونیز دارای دو فرودگاه است. یکی فرودگاه مارکوپولو است که به نام شهروند جهانگرد ونیزی الاصل آن نامگذاری شده و در هشت کیلومتری شمال ونیز واقع شده است و دیگری فرودگاه ترویسو Treviso است که در فاصله بیست کیلومتری ونیز قرار دارد و پروازهای شرکت های هوایی رایان ایر و ویزایر در این فرودگاه به زمین می نشینند. همچنین در ونیز می توان با قطار هم به شهرهای دیگر ایتالیا سفر نمود. شما با قطار می توانید مسافت تا رم را در چهار ساعت و تا میلان را دو ساعت و نیم طی نمایید. در ضمن در صورتی که قصد سفر به ونیز با اتومبیل شخصی خود را دارید باید بدانید که ونیز یک منطقه Free car zone محسوب می شود ولی با این حال می توانید از طریق پل Liberta تا ترمینال Pizzale Rome که آخرین مقصد زمینی ونیز محسوب می شود طی مسیر نمایید. قیمت پارکینگ برای هر روز در حدود ۲۵ یورو می باشد.

دیدنی های ونیز

گندولا نام مشهورترین قایق سنتی شهر ونیز است که اغلب جهت رفت و آمد جهانگردان، مراسم ازدواج، سوگواری و سایر جشن ها از آن استفاده می شود. بیشتر مسافرت های آبی در ونیز توسط اتوبوس های دریایی که ظرفیت مسافر بسیار بیشتری را دارند انجام می شود. بیشتر گندولاها با صندلی های مخملی و قالیچه صددرصد ایرانی تزئین شده اند. قیمت سوار شدن در گندولاها بین ۸۰ تا ۱۰۰ یورو برای ۳۵ دقیقه گشت و گذار در برخی از کانال های ونیز متغیر است.
پل حسرت یا Rialto Bridge یکی از چهار پل احداث شده روی کانال اصلی و بزرگ ونیز یا همان Grand Canal است که قدیمی ترین و مشهورترین آن ها نیز محسوب می شود. این پل در سال ۱۵۸۸ میلادی ساخته شده است. جالب است بدانید که قبل از احداث این پل سنگی، این پل چوبی بوده است و بعد ها به خاطر کثرت رفت و آمد، آن را مجددا با سنگ ساختند.
جشنواره یا کارنوال ونیز همه ساله در مرکز شهر ونیز برگزار می شود و توجه هزاران نفر را به خود جلب می کند. در این جشنواره که همه ساله از ماه فوریه آغاز و تا اواخر ماه مارچ ادامه می یابد، مردم بر اساس یک سنت قدیمی، ماسک هایی با طرح ها و رنگ های متنوع بر صورت می زنند که این ماسک ها از جنس چرم یا کاغذ مخصوصی هستند که با فنون خاصی در خود ونیز ساخته می شوند و یکی از مهمترین سوغاتی های این شهر و سمبل آن نیز محسوب می شوند. این ماسک ها همگی دست ساز هستند و در تزئین آن ها گاه از جواهر هم استفاده می شود. قیمت این ماسک ها بین ده تا صدها یورو بسته به اندازه و نوع آن ها متغیر است.
جالب است بدانید که هرکدام از این ماسک ها اسم خاصی دارند. مثلا ماسکی که تمام صورت را بپوشاند و در واقع هویت فرد را مخفی نگه دارد، Bauta نام دارد یا مثلا ماسکی که ابتدا در فرانسه اختراع شد و بعد به ونیز آمد و اغلب زن ها آن را در ونیز بر صورت می زنند، Moretta نام دارد که ماسکی بیضی شکل با مخمل سیاه رنگ است. همچنین، Larva نام ماسک دیگری است که عمدتا سفیدرنگ است و با کلاه و عبای خاصی معمولا ست می شود.
یکی دیگر از سمبل ها و البته از سوغاتی های گرانقیمت و مشهور شهر ونیز، ظروف کریستالی خارق العاده و منحصر به فرد آن هستند. تمامی این ظروف به صورت سنتی در منطقه ای حوالی ونیز با طرح و مهارتی تحسین برانگیز ساخته می شوند. این ظروف اکثرا به دلیل ظرافت و پیچیدگی ساخت آن ها بسیار قیمتی و گران هستند.
میدان سن مارکو (San Marco) تنها میدان و اصلی ترین مرکز هنری شهر ونیز محسوب می شود. این میدان در قرن نهم میلادی احداث شده است و در مجاورت قصر سلطنتی ونیز Doge’s Palace قرار دارد. ساختمان های اطراف این میدان از معماری شگفت انگیزی دوره رنسانس برخوردار هستند و توجه هر بیننده ای را به سوی خود جلب می کنند.

همه چیز درباره میلان – ایتالیا

همه چیز درباره درباره میلان

این شهر که در حد فاصل بین کوه های آلپ و آپنین واقع شده دارای مراکز بزرگ فروش لباس است. میلان که در استان لمباردی واقع شده شب های خاطره انگیزی را برای جهانگردان به جای می گذارد و سوای مناطق تفریحی بسیاری که دارد، نمایشگاه ها و موزه های زیبایی را در پیش چشمان ما می گذارد.
میلان شهری زیبا و مدرن است که توانسته ترکیبی از ایتالیای دیروز و امروز را در معرض دید همگان قرار دهد. این شهر علاوه بر آن که از نظر هنری بسیار غنی است، تاریخ و فرهنگی منحصر به فرد دارد و امروزه پایتخت تجارت، مد و موسیقی کشور ایتالیا به حساب می آید.
این شهر شمالی ایتالیا، یک و نیم میلیون نفر جمعیت دارد و دیدنی ترین آثار تاریخی را در خود جای داده است.
بزرگ ترین طراحان مد ایتالیا سعی کرده اند تا در نزدیکی مرکز شهر و در چارسوق مد، بوتیک و مغازه ای برای خودشان دست و پا کنند.
مهمترین آکادمی های آموزش طراحی اروپا در میلان واقع شده اند. بازار سهام اصلی ایتالیا در این شهر است و همین امر باعث شده تا شرکت ها و موسسات مالی مهم ایتالیا سر از شهر میلان در آورند. هنر موسیقی این شهر آوازه ای جهانی دارد و بزرگ ترین نمایشگاه بین المللی اروپای جنوبی در شهر میلان واقع شده است، میلانی ها به این نمایشگاه بزرگ فیه می گویند.
شهر میلان در دشت های جنوبی کوه های آلپ ایتالیا واقع شده است. این شهر فاصله ی چندانی با دیگر شهرهای دیدنی ایتالیا ندارد. اگر از سوار شدن به قطار خوشتان بیاید، باید گفت که فاصله این شهر تا شهرهای زیبای فلورانس و ونیز را می توانید در چند ساعت طی کنید. با یک ساعت رانندگی می توانید خود را به کوه ها و تپه های شمال شهر برسانید و در آن جا به اسکی بپردازید. فاصله میلان تا کنار دریا آن قدرها هم زیاد نیست و فقط به دو ساعت رانندگی نیاز دارد. سفر کردن با قطار به کشورهای فرانسه، سوئیس و اتریش خیلی آسان صورت می گیرد و این در حالی است که جزایر یونانی و اسپانیایی از شما چندان دور نیستند.

آب و هوای میلان

گرمی هوای این شهر از ماه ژوئن آغاز می شود و تا ماه سپتامبر ادامه می یابد. در ماه سپتامبر میزان بارش در این شهر به حداکثر خود می رسد. زمستان این شهر خیلی سرد است ولی با این حال کمتر اتفاق می افتد که در آن برف ببارد. متوسط دمای هوای میلان در زمستان بین صفر تا ۱۰ درجه سانتیگراد است و برای تابستان بین ۲۰ تا ۳۰ درجه سانتیگراد.
با وجود آن که رشته کوه های آلپ در شمال ایتالیا مانع از عبور جبهه هوای سرد به سمت میلان می شوند، ولی زمستان این شهر خیلی سرد است. شهر میلان که دارای آب و هوای مدیترانه ای است تابستان های خوبی دارد. هر چند، بعضی شکوه دارند که آب و هوای میلان در بین ماه های فوریه تا دسامبر خیلی گرم است اما این گرما برای بسیاری از بازدیدکنندگان خوشایند است. در ماه آگوست می توان سیل فرار میلانی ها را از شهرشان دید. آن ها معمولا در این ماه از گرمای زیاد شهر فرار می کنند و به سواحل نزدیک می گریزند. خیلی از جهانگردان از این فرار میلانی ها تبعیت می کنند.

غذای مردم میلان

مردم شهر میلان ذائقه ای خاص دارند. اگر ساکنان جنوب ایتالیا عاشق پاستا (غذاهایی نظیر ماکارونی و مشتقات آن) هستند، در عوض میلانی ها به غذای پولنتا عشق می ورزند. آن ها پولنتا را در کنار مقداری برنج صرف می کنند. مهم ترین غذاهای مورد علاقه ی میلانی عبارتند از ریسوتو (برنج زرد زعفرانی)، کتلت میلانی (گوشت چرخ کرده گاو) و اوسوبوکو (خوراک ران گوساله).

حمل و نقل در میلان

شهر میلان دارای سه خط مترو است. این خطوط حمل و نقل شهری دارای ایمنی کافی هستند و با آن ها تقریبا می توان به همه جای این شهر رفت. اگر می خواهید به جایی بروید که متروها قادر نیستند شما را ببرند، آن وقت باید از اتوبوس و ترامواهای دقیق و منظم شهر میلان استفاده کنید. بلیط اتوبوس در میلان چندان هم ارزان نیست.

دیدنی های میلان

کلیسای دومو

کلیسای دومو یکی از مهمترین جاذبه های توریستی ایتالیا است. این کلیسای عظیم و سفید، قلب شهر میلان را در اختیار خود دارد.
کلیسای عظیم دومو، یکی از بزرگترین کلیساهای جهان است. این کلیسا دارای ۱۳۵ مخروطه و ۳۴۰۰ مجسمه است. دستور ساخت این کلیسا در سال ۱۳۸۶ توسط جان گاله آتسوویسکونتی صادر شد، اما عملیات پایانی احداث این کلیسا در اوایل قرن هجدهم به پایان رسید. این کلیسا جزئی از معماری گوتیک ایتالیا به حساب می آید و طی قرن های گذشته طرح آن چندین بار دچار تغییر شده است. آن چه که ما امروزه از نمای بیرونی و داخلی آن می بینیم، ترکیبی از سبک های طراحی و معماری است. بخش داخلی این کلیسا بسیار تاریک است، درحالی که ورودی آن کاملا نورگیر است. فضای داخل این کلیسا پر است از شیشه های رنگی. این کلیسای چهار گوشه پر است از غرفه های اعتراف گیری از گناهکاران. بر این غرفه ها برچسب هایی وجود دارد که تاریخ افتتاح غرفه اعتراف گیری و نام پدر روحانی اعتراف گیرنده بر آن نوشته شده است. بعضی از این غرفه های اعتراف گیری، نسبت به دیگر غرفه ها طرفداران بیشتری دارد. این موضوع را می توان از صف های طویلی که در جلو بعضی غرفه ها تشکیل شده است، فهمید.
درست در جلوی درگاه ورودی این کلیسا، پلکانی قرار دارد که در پایین آن بازمانده های کلیسای قدیمی دومو نگهداری می شود. در همان قسمت، کلیسایی وجود دارد که باید برای ورود به آن بلیط تهیه کرد. اما در آن جا برای کسانی که تمایلی به دیدن خرابه ها و اشیای کهنه ندارند، چیز زیادی برای دیدن وجود ندارد. مهمترین بخش دیدنی این عمارت بزرگ، بام آن است. در آن جاست که می توان منظره زیبای شهر میلان را در زیر پای صدها مجسمه مرمری دید. بلیت بازدید از بام دومو ۵/۳ یورو است. اگر کسی بخواهد با آسانسور خود را به بام برساند، باید ۵ یورو پرداخت کند.
یکی از مجسمه های بام دومو بالاتر از بقیه مجسمه ها قرار گرفته است. این همان مجسمه حضرت مریم است که از بالا بر شهر میلان نگاه می کند. این مجسمه که در سال ۱۷۷۴ در این کلیسا جای گرفته است، مادونینو یا مریم کوچک نام گرفته بود. این در حالی است که ارتفاع این مجسمه بیش از ۴ متر است.
کلیسای دومو در مرکز شهر میلان و در میدان دومو قرار دارد و فاصله آن تا دیگر جاذبه های توریستی این شهر چندان زیاد نیست. یک ایستگاه مترو در جلو آن واقع شده که به نام ایستگاه مترو دومو معروف است.
همچون تمامی کلیساهای ایتالیا، ورود به کلیسای دومو کاملا رایگان است، اما بازدیدکنندگان باید مراقب باشند تا در هنگام بازدید از مکان های مقدس، از لباس هایی که برهنگی تن را به معرض نمایش می گذارد، پرهیز کنند. مثلا مردها حق پوشیدن شلوارک ندارند و زن ها نباید بالای پاها و حتی شانه هایشان معلوم شود.
در میان جشن های شهر میلان، جشن باشکوهی به نام جشن میخ وجود دارد. این جشن در کلیسای بزرگ دومو و در روزهای ۱۵ تا ۱۸ سپتامبر برگزار می شود. طی این مراسم اسقف اعظم میلان با دستگاه بالابر به طرف سقف کلیسای دومو می رود تا میخی را در سقف کلیسا مرمت کند. این میخ به طور سمبولیک همان میخی است که حدود ۲۰۰۰ سال پیش بر دست ها و پاهای مسیح کوبیده شده است. در این جشن نه تنها مسیحیان که افرادی با اندیشه سکولار نیز شرکت می کنند.

مرکز مد ایتالیا

در این که شهر میلان مهم ترین شهر برگزار کننده نمایش های مد در اروپا است، تردیدی وجود ندارد.
همه ساله بین ماه های سپتامبر و اکتبر، جهانیان چشم بر شهر میلان دارند تا ببینند نوآوری های شگفت انگیز طراحان میلانی برای خلق لباس های شیک چیست.
در شهر میلان علاوه بر انیستیتو و استودیوهای فراوانی که برای مد لباس وجود دارد، مدارسی نیز برای آموزش طراحی وجود دارد. آن چه که طراحان میلانی به طور تخصصی دنبال می کنند رشته ها و شاخه های فراوانی دارد. از جمله طراحی لباس های تابستانه و زمستانه برای مردان و زنان، طراحی کفش، طراحی کلاه، طراحی دستکش، طراحی صفحه ساعت مچی، طراحی جواهرات، ساخت و تولید انواع لوازم آرایشی و عطریات و به طور کلی تمامی آن چه که به آن استایل گفته می شود.
طراحان ایتالیایی و به خصوص کمپانی هایی که به طراحی لباس های زنانه و مردانه می پردازند، علاقه زیادی دارند تا دانش خود را از طریق آموزش در اختیار طراحان جوان تر قرار دهند. هر چند که بسیاری از منتقدان، اعتقاد دارند که این کار به دلیل آن صورت می گیرد که کمپانی های طراحی لباس قصد دارند تا از این طریق کسب درآمد کنند.
با وجود آن که شهر میلان بزرگ ترین شهر ایتالیا نیست، ولی این شهر توانسته است در رقابت های مد جهانی شرکت کند و رقیبی مهم برای مد پاریس و نیویورک به شمار بیاید.
مقر اصلی کمپانی هایی نظیر جورجیو آرمانی، روبرتو کاوالی و ورساچه در میلان است. با کمی پیاده روی می توان از مرکز شهر به منطقه ی مثلث طلایی رفت. در این منطقه بهترین طراحان لباس میلان، به عرضه محصولات خود می پردازند.

اپرای هاوس لااسکالا

اپرای هاوس لااسکالا، افتخار هنر میلان، معروف ترین سالن اپرای جهان است.
این سالن اپرا در سال ۱۷۷۸ افتتاح شد و از آن هنگام تاکنون ۷ نسل از مردم میلان از این سالن اپرا استفاده کرده اند. علاقه مندان به برنامه ی اپرا، این سالن اجرا را دل انگیزتر از دیگر سالن ها می یابند، زیرا پرده ها و صندلی های آن یادآور روزگار کهن است. دو سالن بزرگ نیز در این اپرا به وردی اختصاص دارد. وردی بسیاری از آثار خود را در این سالن ها تنظیم کرد.

شام آخر

شام آخر، شاهکار لئوناردو داوینچی است. این نقاشی دیواری بین سال های ۱۴۹۵ تا ۱۴۹۷ کشیده شد و بعدها شهرتی جهانی یافت. جهانگردان می توانند این نقاشی را بر دیوار سالن کوچکی در صومعه سانتاماریا دلاگراتزیا ببینند. این نقاشی دیواری، مسیح و حواریونش را در حال تناول آخرین شام نشان می دهد؛ اما این لحظه ای است که مسیح به یارانش می گوید یکی از شما به من خیانت خواهد کرد. در گذر سال ها این نقاشی کاملا پوسیده و بارها مورد تخریب قرار گرفته است. حدود بیست سال پیش این نقاشی بازسازی و مرمت شد. برای مشاهده نقاشی، بازدیدکنندگان باید بلیط رزرو کنند و این درحالی است که مدت بازدید فقط ۱۵ دقیقه است و بازدیدکنندگان باید در دسته های کوچک وارد سالن شوند.

آموزشگاه های میلان

پس از پروجا و سیه نا، یکی از بهترین شهرهای ایتالیا برای فراگیری زبان ایتالیایی، شهر میلان است. برنامه های آموزشی آکادمی ها و انیستیتوهای این شهر به گونه ای طراحی شده اند تا نیازهای همه افراد را برآورده کنند. از دهه ۱۹۹۰ آموزشگاه های مرکز شهر میلان در تلاش بوده اند تا دانشجویان زبان ایتالیایی را از دیگر نقاط جهان به این شهر راهنمایی کنند. این آموزشگاه ها سعی بر آن داشته اند تا برای دانشجویان زبان ایتالیایی بهترین امکانات و جذاب ترین فضای آموزشی را فراهم کنند. کلاس های هنری میلان نیز با بهترین استانداردها ساخته و طراحی شده اند. شادابی معلمان و اساتید میلانی از مهمترین مشخصه های بارز این قبیل کلاس ها و دوره های آموزشی است.

مسابقات F1

برگزاری مسابقات جایزه بزرگ فرمول یک در میلان شهرتی جهانی دارد، اگر کسی عاشق سرعت و اتومبیل رانی باشد می تواند شهر میلان را انتخاب کند، زیرا شهر میلان یکی از میزبانان پرو پا قرص مسابقات جایزه بزرگ ایتالیا است. در بین کمپانی های شرکت کننده در این مسابقات نام سازندگانی چون جگوار و فراری نیز به چشم می خورد. این اتومبیل ها عموما در مسابقات فرمول یک شرکت می کنند. متوسط سرعت خودروها در این مسابقات ۲۵۰ کیلومتر در ساعت است. میلان برای برگزاری این مسابقات پیست زیبایی به نام مونتسا در شمال شرقی شهر دارد.

استادیوم جوزپه مئاتسا

استادیوم زیبای جوزپه مئاتسا هم که استادیوم مشترک تیم های قدرتمند میلانی است از جاذبه های این شهر به حساب می آید. این استادیم که در رده بندی یوفا جزو استادیوم های ۵ ستاره است ۸۵۸۴۷ گنجایش دارد. این استادیوم دارای ۲۵۰۰ صندلی V.I.P و ۲۰۰ صندلی خبرنگاران است. این استادیوم همیشه شاهد دیدارهای جذابی چون دربی میلانو و دربی ایتالیانو بوده که تماشاگران زیادی از آن دیدن کرده اند.
در ورودی ۲۱ استادیوم، موزه ی تیم های اینتر و میلان قرار دارد که هر روز از ساعت ۱۰ صبح باز می شود و بلیت ورودی آن ۱۲.۵ یورو است.

همه چیز درباره فلورانس – ایتالیا

همه چیز درباره فلورانس

فلورانس یکی از شهرهای تاریخی و زیبای اروپاست که جاذبه‌های گردشگری زیادی دارد. این شهر کوچک حدود ۱۰۲ کیلومترمربع وسعت و ۳۶۶ هزار نفر جمعیت دارد. ایتالیایی‌ها به این شهر فیرنزه می‌‌گویند که از زبان ایتالیایی‌ قدیم با نام فیرنزا آمده است. این شهر مرکز منطقه توسکانی و استان فلورانس است.

تاریخچه ی فلورانس

شهر فلورانس در ساحل رود آرنو قرار گرفته و شهرت خود را به این علت به دست آورده که در قرون وسطی و عصر رنسانس در آن آثار معماری متعددی احداث شد و در آن دوران رونق و اهمیت زیادی داشت.
این شهر در قرون وسطی از مراکز مهم مالی و اقتصادی ایتالیا و حتی اروپا بود؛ به گونه‌ای که آن را آتن قرون وسطی می‌نامیدند. فلورانس از ۱۸۶۵ تا ۱۸۷۰ پایتخت پادشاهی ایتالیا بود.
فلورانس را ژولیوس سزار امپراتور نامدار دوم در سال ۵۹ پیش از میلاد بنا نهاد. آن جا محل استقرار سربازانش بود. در آغاز به آن فلورنتینو می‌گفتند که آن را به سبک اردوگاه‌های نظامی با خیابان‌های اصلی ساختند.
این شهر در مسیر اصلی رم و شمال ایتالیا و در دره حاصلخیز آرنو قرار دارد. فلورانس خیلی زود به یک مرکز مهم بازرگانی تبدیل شد.
اولین شهردار فلورانس در سال ۲۵۰ میلادی انتخاب شد که مینیاس نام داشت. اولین مجلس ایتالیای جدید در شهر فلورانس شکل گرفت.
در سال ۱۸۶۵ فلورانس به جای تورین پایتخت ایتالیا شد و مجلس آن گشایش یافت، اما ۶ سال مجلس در رم استقرار یافت.
در قرن بیستم با رشد صنعت گردشگری، جمعیت فلورانس ۳ برابر شد و سیل گردشگران از جاهای مختلف ایتالیا، اروپا و جهان به این شهر سرازیر گردید.
در طول جنگ جهانی دوم، آلمان‌ها یک سال فلورانس را در اشغال خود داشتند و فلورانس شهر آزاد اعلام شد؛ اما در سال ۱۹۴۴ متفقین، شهر را از دست آلمان‌ها خارج کردند.
در سال ۱۹۶۶ رود آرنو طغیان کرد و سیل ویرانگر صدمات شدیدی به بناها و گنجینه‌های تاریخی شهر وارد کرد. پیش از رسیدن سیل به شهر، مقام‌های شهر که از آمدن سیل باخبر شده بودند، این خبر را اعلام نکردند و تنها از طریق تلفن جواهرفروشان ناحیه پونته وکیو را باخبر کردند.
حمل و نقل در فلورانس
شهروندان فلورانس برای رفت و آمد در شهر عمدتا از اتوبوس استفاده می‌کنند. شبکه اتوبوسرانی فلورانس گسترده و مجهز است.
در جاهای عمومی مختلف، از جمله رستوران‌ها و دکه‌های روزنامه‌‌فروشی، بلیت اتوبوس به فروش می‌رسد. بلیت انواع مختلف دارد که از تک‌سفره تا چندسفره را تشکیل می‌دهد.
مسافران پس از سوار شدن به اتوبوس، بلیت را در دستگاهی قرار می‌دهند که آن را باطل می‌کند اما در خصوص استفاده از قطار، وضع فرق می‌کند. اینجا مسافران پیش از سوار شدن به قطار باید بلیت خود را باطل کنند.
ایستگاه اصلی اتوبوس شهر در کنار ایستگاه راه‌آهن سانتاماریا نوولا قرار دارد. از شهر فلورانس می‌توانید با قطار به شهرهایی چون بورگوسن لورنزو و سیه‌نا سفر کنید.
کسانی که قصد سفر به جاهای دور را دارند، می‌توانند از اتوبوس‌های بین شهری و هواپیما استفاده کنند. از آن جا که فلورانس را مثل خیلی دیگر از شهرها، آلودگی هوا تهدید می‌کند، مقام‌های شهر کار احداث تراموای فلورانس را آغاز کرده‌اند.

آب و هوای فلورانس

فلورانس، تابستان‌هایی گرم و مرطوب دارد و بارندگی در آن کم است. زمستان‌هایش نسبتا سرد است. ژوئن،‌ ژوئیه و اوت گرم‌ترین ماه‌های سال در فلورانس است.
بالاترین دمای شهر در سال ۱۹۸۳ ثبت شد که ۶/۴۲ درجه سانتیگراد بود. سردترین روزهای زمستانی فلورانس ۱۰ ژانویه ۱۹۸۵ بود که مردم شهر، برودت منهای ۲۳ درجه سانتیگراد را تجربه کردند.

دیدنی های فلورانس

شهر فلورانس دیدنی‌های بسیار دارد که سبب جذب میلیون‌ها گردشگر در سال می‌شوند. یکی از آن ها فواره‌ای است که طی سال‌های ۱۵۶۳ تا ۱۵۶۵ بنا شده است.
علاوه بر آثار هنری و تاریخی، رود آرنو نیز چشم‌اندازی تماشایی دارد. این رود، بخش‌های کهنه و جدید شهر را از هم جدا کرده است.
کسانی که به شهر فلورانس سفر می‌کنند، حتما به تماشای کلیسای سن لورنزو و گالری یوفیزی می‌روند. این گالری، یکی از زیباترین موزه‌های هنری در جهان است. در سال ۱۳۰۱ میلادی دانته، نویسنده مشهور ایتالیایی از محل گالری یوفیزی کنونی به تعبید فرستاده شد.
بیش از سیصد و پنجاه تن از یک هزار مهم ترین هنرمندان دومین هزاره اروپا (از سال هزار میلادی تا دو هزار) در این شهر می زیسته اند.
آثار دیگر تاریخی فلورانس به شرح زیر است:
Palazzo Vecchio
Loggia de,Lanzi در این محل آثار هنری زیبای چلینی به نام Perseus دیده می‌شود.
Doumo در آن جا آخرین مجسمه که میکلانژ ساخت، مشاهده می‌شود.
Palazzo Riccardi محل اقامت خانواده ی مدیچی
کلیسای سانتا کروچه به معنای (صلیب مقدس) که میکل آنژ و مکیاویلی در آن جا دفن شده‌اند.

همه چیز درباره ایتالیا

همه چیز درباره ایتالیا

این کشور از شبه‌جزیره ایتالیا و دو جزیره سیسیل و ساردنیا در دریای مدیترانه تشکیل شده است. یونانی ها و سپس رومی ها در دوران باستان بر ایتالیا حکمرانی می کردند و در قرون وسطا کنترل ایتالیا در دست پاپ ها، فرانک ها، بیزانسی ها و سپس اعراب و نورمان ها در پاره ای از اوقات بوده است. بر اساس محاسبه‌ای که یونسکو انجام داده، بیش از نیمی از میراث فرهنگی جهان در کشور ایتالیا واقع شده است. نشانه‌های باقیمانده از گذشته، آثار هنری و تنوع فوق العاده طبیعت در شبه جزیره ایتالیا از جمله عوامل جذب توریست به این کشور می‌باشد که امروزه یکی از توریستی‌ترین کشورهای جهان به شمار می‌آید.

 اطلاعات کلی درباره ایتالیا

پایتخترم
بزرگترین شهررم
نوع حکومتجمهوری
زبان رسمیایتالیایی
مساحت۳۰۱,۳۳۸ کیلومتر مربع
جمعیت۶۰,۶۰۵,۰۵۳ تخمین ۲۰۱۰
واحد پولیورو (EUR)
منطقه ی زمانیUTC+1
پیش شماره تلفن+۳۹
دامنه ی اینترنتی.it

پرچم کشور ایتالیا

پرچم کشور

زمان به وقت ایتالیا

آب و هوای هم اکنون ایتالیا

 

موقعیت جغرافیایی ایتالیا در نقشه جهان

آب و هوای ایتالیا (Italy Weather)

در قسمت شمال و به دلیل وجود مناطق کوهستانی رشته کوه آلپ، هوا سرد و در فصل تابستان مطلوب و در بقیه ی نقاط کشور، هوا گرم است. صدای دلنشین جیرجیرک ها و درختان زیتون و بوته های کاکتوس، آب و هوای گرم این کشور را نشان می دهند. شهرهای ساحلی در تابستان بسیار شلوغ بوده و بیشتر نقاط آن توسط خود ایتالیایی ها اشغال شده است.
در تابستان به اندازه ی کافی آب در این مناطق بنوشید و از کرم ضد آفتاب استفاده کنید. ممکن است دچار گرمازدگی و سوختگی شوید. به خصوص اگر با بچه ها سفر می کنید مواظب آن ها باشید.
آب آشامیدنی این کشور در مناطق کوهستانی خوب است، اما در شهرها بهتر است آب مورد نیاز خود را خریداری کنید.

جغرافیای ایتالیا (Italy Geography)

ایتالیا در جنوب اروپا با مختصات جغرافیایی تقریبی ۵۰ ۲۲ شمالی و ۳۰ ۱۲ شرقی قرار دارد.
مساحت کل آن ۳۰۱۲۳۰ کیلومتر مربع (تقریبا یک پنجم ایران) است که از آن ۲۹۴۰۲۰ کیلومتر مربع خشکی و ۷۲۱۰ کیلومتر مربع آب است. ایتالیا هم چنین ۷۶۰۰ کیلومتر ساحل دارد. جزایر ساردنیا و سیسیل در دریای مدیترانه نیز جزو ایتالیا است.
ایتالیا با کشورهای زیر مرز مشترک دارد: اتریش (۴۳۰ کیلومتر)، فرانسه (۴۸۸ کیلومتر)، اسلوونی (۲۳۲ کیلومتر)، سوئیس (۷۴۰ کیلومتر)، واتیکان (واتیکان در داخل شهر رم پایتخت ایتالیا قرار دارد) و سان مارینو (کشور سان مارینو در شمال ایتالیا و در دل ایالت امیلیا رومانیا قرار دارد).
بلندترین نقطه آن کوه مونت بلانک با ارتفاع ۴۸۱۰ متر از سطح دریا و کمترین ارتفاع آن دریای مدیترانه ‌است.
مناطق کوهستانی این کشور مکانی خوب برای مسافرت و استراحت کردن در طبیعت است. این مناطق هم چنین برای کوه نوردی، اسکی و دوچرخه سواری بسیار مناسب است. در زمستان ها اتومبیل شما باید در مناطق کوهستانی و برف گیر به زنجیر چرخ و وسایل ایمنی مجهز باشد.

اقتصاد ایتالیا (Italy Economy)

پول ایتالیا مثل بقیه ی کشورهای اروپایی یورو می باشد.
بر اساس میزان تولید ناخالص داخلی، ایتالیا هفتمین کشور جهان در سال ۲۰۰۶ میلادی بود. در این سال مقام‌های اول تا ششم به ترتیب از آن آمریکا، ژاپن، چین، انگلیس و فرانسه بود. در همین سال ایتالیا ششمین کشور جهان از نظر صادرات کالا بود.
اقتصاد در ایتالیا به دو بخش جغرافیایی تقسیم می‌شود. در شمال این کشور اقتصاد پیشرفته و مدرن‌‌تر است و شرکت‌های خصوصی فعال هستند. در جنوب این کشور اقتصاد بر پایه کشاورزی استوار است.
مهم ترین صنایع این کشور عبارتند از: گردشگری، آهن و فولاد، مواد شیمیایی، صنایع غذایی، منسوجات، ابزار آلات موتوری، پوشاک و کفش.

فرهنگ مردم ایتالیا (Italy Culture)

گروه های قومی ایتالیا شامل گروه های کوچک آلمانی، فرانسوی و ایتالیایی-اسلونی در بخش شمالی و ایتالیایی-آلبانیایی و ایتالیایی-یونانی در بخش جنوبی است. ۹۸ درصد مردم ایتالیا با سواد هستند، از سال ۱۹۸۰ خدمات درمانی همگانی با هدف ارائه خدمات درمانی رایگان برای تمام شهروندان دایر شده است.
یکی از مسائل مهم ایتالیا، موضوع شمال و جنوب این کشور است، چرا که شمال کشور به لحاظ نزدیکی به سایر کشورهای اروپایی، مدرن تر و ماشینی تر و جنوب، سنتی تر و اصیل تر است و به علاوه شمال از امکانات رفاهی و شرایط زیستی بهتری برخوردار است، در حالی که در جنوب چنین نیست. از طرف دیگر در جنوب خانواده ها از انسجام بیشتری برخوردارند، اتصال و ارتباط خانوادگی به طور مشهود وجود دارد و مردم پایبندی به مذهب را هم چنان حفظ کرده اند. در شمال مسائل به گونه ای دیگر است و همزیستی زن و مرد بدون ازدواج بیشتر مشاهده می شود و پایبندی به مذهب بسیار ضعیف است. جوانان در شمال از آزادی بیشتری برخوردارند.
عوامل فرهنگی و اقتصادی متفاوت در شمال و جنوب باعث گردید در بازار پر آشوب وضعیت سیاسی این کشور شعارهای جدایی شمال از جنوب سر داده شود، بد نیست به این نکته اشاره شود که گاهی یک نفر از اهالی جنوب ایتالیا در شمال این کشور، مانند یک خارجی با دید تحقیر آمیز نگاه می شود.
با توجه به نرخ موالید بسیار پایین در ایتالیا، عموما کلیسا مردم این کشور را به زاد و ولد تشویق می کنند. قسمتی از کارآفتادگی و حقوق بازنشستگی افراد سالخورده در ایتالیا تقریبا از دیگر کشورهای اروپایی بیشتر است. در ایتالیا سازمان های دولتی خط های تلفنی ویژه ای را جهت اعلام مشکلات، شکایات و خشونت و غیره در اختیار مردم قرار می دهند که با رنگ های متفاوت مشخص می شوند، برای مثال تلفن آبی برای کودکان و نوجوانانی که مورد خشونت و رفتار بد والدین، خویشاوندان و … واقع می شوند.

زبان مردم ایتالیا (Italy Language)

ایتالیایی زبان رسمی این کشور است.

آلمانی: در بخش‌هایی از ایالت بولتزانو به دلیل هم ‌مرز بودن با اتریش و آلمان مردم به این زبان آشنایی دارند.

فرانسوی: در شمال غربی و در ایالت وال له داوستا به دلیل هم مرز بودن با فرانسه مردم با این زبان آشنایی دارند.

اسلوونیایی: در شهرهای تریست و گوریتزیا به دلیل همسایگی با اسلوونی مردم با این زبان آشنایی دارند.

زبان ایتالیایی از شاخه‌های زبان لاتین است. در این زبان شباهت‌های ریشه‌ای زیادی با زبان‌های اسپانیایی، فرانسوی، رومانیایی و پرتغالی دیده می‌شود. شباهت‌های این زبان با زبان اسپانیایی به شکلی است که هنگام محاوره یک ایتالیایی و یک اسپانیایی درک مفهوم برای طرفین به شکل محسوسی ممکن است.

حدود ۷۰ تا ۱۲۰ میلیون نفر در دنیا به این زبان گویش می‌کنند، که ایتالیا، بعضی از کانتون‌های کشور سوئیس که با ایتالیا مرز مشترک دارند، اتیوپی، مالت، واتیکان، سان مارینو، ونزوئلا، کرواسی، مراکش، اسلوونی، لیبی، تونس، سومالی، سومالی‌لند، اریتره، جزیره کرس و شهر نیس فرانسه (هر دو پیشتر جزو خاک ایتالیا بودند)، آمریکا، کانادا، استرالیا، آلبانی، بخش‌هایی از کشور آرژانتین و قسمت‌هایی از برزیل از آن جمله اند.

مذهب مردم ایتالیا (Italy Religion)

حاکمیت و اکثریت با مسیحیت کاتولیک است، ولی پروتستان‌ها، یهودی‌ها و مسلمانان (که اکثرا مهاجر هستند) نیز در این کشور زندگی می‌کنند. ۸۷٪ جمعیت ایتالیا مسیحی کاتولیک هستند که یک سوم آن ها عضو فعال هستند. امروزه ۸۲۵۰۰۰ نفر مسلمان در ایتالیا زندگی می کنند که ۱.۴٪ جمعیت ایتالیا را تشکیل می دهند که از بین آن ها فقط ۵۰۰۰۰ نفر ملیت ایتالیایی دارند.

غذاهای ایتالیایی (Italian Food)

به جرات می توان گفت که همه به نوعی غذاهای ایتالیایی را دوست دارند و از خوردن غذاهای ایتالیایی لذت زیادی می برند.
مواد زیادی در تهیه ی غذاهای ایتالیایی به کار برده می شود، مانند آرتیچوک یا کنگر فرنگی، انچووی یا ماهی کولی، آسپاراگوس، پنیرهای مختلف و غیره، اما جالب است بدانید رایج ترین مواد اولیه ای که در تهیه غذاهای ایتالیایی کاربرد دارند، به رنگ های پرچم کشور ایتالیا هستند. قرمز؛ گوجه فرنگی که در تهیه پاستاها، سس ها و مارینرا به کار برده می شود، سفید؛ استفاده گسترده از سیر و پنیر موتزارلا و سبز؛ برای استفاده از ادویه جات و سبزی هایی مثل اورگانو، ریحان و جعفری.
پیتزا مارگاریتا اولین بار در سال ۱۸۸۹ در ناپل توسط فردی به نام اسپوزیتو به افتخار بازدید ملکه ایتالیا، ملکه مارگاریتا از ناپل تهیه شد. اسپوزیتو به همین خاطر سعی کرد غذایی تهیه کند به رنگ های پرچم ایتالیا تا میهن پرستی خود را به ملکه نشان دهد: قرمز گوجه فرنگی، سفید پنیر موتزارلا و سبز ریحان.
پاستا (Pasta) پای ثابت تمام غذاهای ایتالیایی است. پاستا نامی کلی است و به غذاهایی که از آرد گندم درست می شوند اطلاق می شود که در اشکال و رنگ های بسیار متنوعی پخته می شوند و گاهی اوقات داخل آن با گوشت، پنیر یا سبزی نیز پر می شود. به عنوان مثال ماکارونی و اسپاگتی از این گروه هستند. برای به دست آوردن رنگ زرد یا طلایی از زرده ی تخم مرغ، رنگ سبز از اسفناج، رنگ قرمز از گوجه فرنگی و رنگ سیاه از جوهر هشت پا استفاده می شود. پاستا با سس های مختلفی سرو می شود، از سس های مخلوط گوجه فرنگی با تکه های کوچک گوشت گوساله، خوک یا جگر پرندگان گرفته تا سس های شامل ماهی و قارچ.
صبحانه ایتالیایی سبک است و اغلب شامل یک فنجان قهوه (شیر گرم برای بچه ها)، کلوچه یا نان است. البته شیرینی هایی که داخل آن با خامه یا مواد گوناگون دیگر پر شده است نیز بسیار رایج است.
غذای روزانه به طور معمول سه نوبت است. غذا خوردن در رستوران به طور معمول با پیش غذا به دنبال کمی پاستا شروع می شود. سپس غذای اصلی شامل ماهی یا گوشت، بعد هم دسر یا پنیر. سالاد هم اغلب پس از غذای اصلی سرو می شود. نوشیدنی ها نیز اغلب با غذا صرف می شوند.
ایتالیایی ها برای صرف غذا اهمیت زیادی قائلند و برای وعده های غذایی، به ویژه آن که مهمانی هم داشته باشند، وقت زیادی اختصاص می دهند. در تعطیلات آخر هفته خانواده ها ساعت ها صرف ناهار خوردن می کنند، ناهار وعده اصلی محسوب شده و اغلب در کنار هم صرف می شود، گرچه در شهرهای بزرگ با غرق شدن مردم در مسائل و مشکلات شهری این رسم در حال از بین رفتن است.
ایتالیایی ها از نشستن در کافه های کنار پیاده رو لذت می برند. در این کافه ها آن ها وقت خود را اغلب برای صحبت کردن، نوشیدن قهوه یا تنها نشستن زیر آفتاب صرف می کنند.
ناهار معمولا ساعت ۱:۳۰تا ۲ بعد از ظهر خورده می شود. شام در شهرهای شمالی از حدود ۷:۳۰ شروع می شود و در شهرهای جنوبی مانند سیسیل حتی دیرتر از ۱۰:۳۰ شب.

یک غذای اصیل ایتالیایی از چه بخش هایی تشکیل می شود؟

آنتی پاستا (Antipasta) اولین بخش غذاهای ایتالیایی است. این پیش غذاها یا اشتها آورها معمولا همراه با بروشتا Bruschetta (نان کمی تست شده که سیر خام بر روی آن مالیده شده و روغن زیتون هم به آن زده شده است) سرو می شود. اگر بر روی بروشتا مواد دیگری وجود داشته باشد نام آن به کروستینی Crostini تغییر می کند.
پریمی Primi بخش دوم یک غذای اصیل ایتالیایی است. سوپ یا پاستای سبک در این بخش سرو می شود.
سِکوندی Secondi غذای اصلی، معمولا حاوی گوشت یا ماهی است.
کونتورنی Contorni غذاهای فرعی یا مخلفاتی که همراه غذای اصلی صرف می شوند، معمولا شامل سبزیجات مختلف است.
دولچه Dolce بخش شیرینی پایان غذا که همان دسر است.

سبک های غذایی مناطق مختلف ایتالیا

شمال ایتالیا

مناطق شمالی ایتالیا از ونیز، میلان و استان های پیدمونت و لومباردی تشکیل شده اند. سبک آشپزی در این مناطق جسورانه و بسیار خوشمزه است که نشان از وفور نعمت در منطقه دارد و بازتاب دهنده کیفیت مواد اولیه موجود است. به دلیل وفور گوشت گوسفند، گوساله و حتی شکار، در هر وعده غذایی می توانید تکه های بزرگ گوشت ببینید. قارچ های وحشی و ترافل های سفید نیز از مناطق همجوار تهیه و استفاده می شوند.
از غذاهای مشهور شمال ایتالیا می توانیم به کاستالته آلا میلان Costolette alla Milanese یا اوسو بوکو Osso Buco اشاره کرد. پالنتا Polenta و ریزوتو Risotto این منطقه مثال زدنی است.

مرکز ایتالیا

غذاهای مناطق مرکزی ایتالیا سبک تر از مناطق شمالی هستند. گوشت کمتر، سبزیجات بیشتر و پنیرهای تازه (مانند ریکاتا ricotta)در غذاهای این منطقه دیده می شود. از غذاهای این منطقه می توان از فونگی تریوفولاتی Funghi Trifolati، راویولی پنیر ریکاتا و اسفناج Ravioli con Ricotta e Spinaci اشاره کرد. آشپزی مرکز ایتالیا بازتاب دهنده دقت فراوان و غنای منطقه است. توسکانی (اتروسکان) که منطقه معروفی در مرکز ایتالیاست به عنوان قلب آشپزی ایتالیا شهرت دارد. غذاهای اتروسکان بسیار سبک تر و با گوشت کمتری تهیه می شوند و غذاهایی که معمولا در رستوران های ایتالیایی نقاط مختلف جهان می بینید بر اساس این سبک تهیه می شوند.

جنوب ایتالیا

غذاهایی از سیسیل، آبروزی، مولیس، کامپینیا، بازیلیکاتا و کالیبریا در این سبک دیده می شوند. جنوب ایتالیا سبک مخصوص به خود را دارد و برخلاف باور رایج، غذاهایی که از سیسیل، کالیبریا و بازیلیکاتا می آیند از رب گوجه، سیر و اورگانو تا سر حد مرگ! استفاده نمی کنند. واقعیت این است که آن ها از ترکیب دقیقی از طعم ها و ادویه جات استفاده می کنند که غذاهایی سبک و خوش آب و رنگ می آفریند.

معروف ترین خوردنی های ایتالیا

پیتزا (Pizza): یک قرص نان (focaccia) که قبلا به آن پیچا (picea) می گفتند و تاریخ آن به زمان امپراطوری رم می رسد. یک قرص نرم خمیر همراه با روغن، موتزارلا (mozzarella) یا همان پنیر ایتالیایی به علاوه چاشنی ها و ادویه جات مختلف که در فر طبخ می شود.
پیتزاهای ناپلی از معروفترین پیتزاهای ایتالیا هستند. گفته می شود در قرن ۱۹، بوربن (Bourbon) پادشاه ناپل، آن قدر از دست پخت دن دومنیکو تستا (Don Domenico Testa) سرآشپز پیتزا (pizzaiolo)، لذت می برد که به او لقب مسیو (Monsieur) می دهد که فقط به آشپزهای سلطنتی داده می شده است. امروزه این لقب برای پیتزاپزهای ناپل باقی مانده است، البته با لهجه ی ناپلی.
اسپاگتی (spaghetti) یا ماکارونی نازک: اسم آن از اسپاگو (spago) به معنی نخ گرفته شده است. قدیمی ترین مدرک در مورد پخت آن مربوط به سال ۱۱۵۴ است که طرز ساخت و خشک کردن رشته ها را در یک روستای سیسیلی شرح می دهد و احتمالا بعدها این غذای قابل نگهداری توسط ملوانان به جنوا و پیزا رفت و به اسپاگتی و ورمیشلی تغییر نام داد.
کاپاچینو (cappuccino): مخلوط قهوه اسپرسو (espresso) با کف شیر. از آن جایی که رنگ فندقی آن شبیه لباس راهبان کاپوچینی (cappuccini) بوده، این اسم برایش انتخاب شده است. ایتالیایی ها آن را فقط موقع صبحانه همراه با کورنتو (cornetto) یا شیرینی های دیگر صرف می کنند.
اسپرسو (espresso): قهوه ی غلیظ که توسط عبور آب جوش با فشار از میان دانه های قهوه ساخته می شود.
موتزارلا (mozzarella): پنیر نرم که اسم آن از mozzare گرفته شده است به معنی با دست چنگ زدن که یکی از مراحل سخت ساخت پنیر است.
تیرامیسو (tiramisu): یک شیرینی رایج ایتالیایی که معنی اسم آن منو بردار می شود.
لازانیه (lasagna): خمیر پهن ماکارونی، که تاریخ آن به زمان روم باستان بر می گردد که به آن langanum یا lagane می گفتند. این کلمه هم مانند اسپاگتی به صورت جمع استفاده می شود.
ریزوتو (risotto): برنج آب پز، همراه با افزودنی های مختلفی مثل قارچ، زعفران و غذاهای دریایی و غیره.

فاصله و اختلاف زمانی ایتالیا (Distance & Local Time)

مسافت تهران تا رم (ایران و ایتالیا)

فاصله تهران تا رم ۲۱۲۸ مایل معادل ۳۴۲۴ کیلومتر می باشد.
طول پرواز تهران تا رم ۴ ساعت و ۲۵ دقیقه می باشد.

اختلاف ساعت تهران و رم (ایران و ایتالیا)

رم ۲ ساعت و نیم از تهران عقب تر است، یعنی ساعت ۱۱:۳۰ در تهران معادل ساعت ۹ در رم است.

ناحیه زمانی رم (ایتالیا)

UTC/GMT +1 در زمستان
UTC/GMT +2 در تابستان (از ۲۸ مارس تا۳۱ اکتبر)

جشن ها و تعطیلات رسمی در ایتالیا (Italy Celebrations)

جشن نیمه  آگوست

۱۵ آگوست در ایتالیا فرراگوستو (Ferragosto)، تعطیلی و جشن صعود حضرت مریم به آسمان است. در این روز ایتالیایی ها اغلب به کنار دریا می روند، به همین دلیل جاده های منتحی به سواحل، ترافیک سنگینی پیدا می کنند. بیشتر فروشگاه ها و مشاغل تعطیل هستند، اما به جای آن ها جشن های زیادی همراه با موسیقی، غذا، رژه و آتش بازی برقرار هستند.
رم: نمایشی موسوم به Gran Ballo di Ferragosto، که در میدان رم اجرا می شود.
لیگوریا: در سواحل دیانو مارینا (Diano Marina)، یک فستیوال دریایی برگزار می شود که شامل آتش بازی های دیدنی و متنوع است.
توسکانی: شهر مونته پولچیانو (Montepulciano) محل برگزاری نمایش ها و بازی های تاریخی و باستانی است.
آبروتزی: خیابان های شهر کاپلله سول تاو (Cappelle sul Tavo) نزدیک پسکارا (Pescara)، شب شاهد رژه های دیدنی و آتش بازی های زیباست.

۱۶ آگوست

شهر سی انا (Siena) دومین مسابقات اسب سواری خودش در سال، موسوم به پالیو (Corso del Palio) را در میدان مرکزی اش انجام می دهد.
Festa dei Candelieri یا جشن شمعدان ها، مسابقه ای جالب در شهر ساسساری (Sassari) جزیره ی ساردینا (Sardegna) که مردان شمع های بزرگ و خیلی سنگین را حمل می کنند.

کارناوال های ایتالیا

در ایام روزه، از نوشیدنی و دسرهای خوشمزه ی ایتالیایی خبری نیست، هیچ کس کلمات زشت به زبان نمی آورد و از لذائذ معمول هم پرهیز می شود. این ایام ۴۰ روز طول می کشد و به آن کوارزیما (Quaresima) گفته می شود که از کلمه کوادرا جزیما (Quadragesima) به معنی ۴۰ روز گرفته شده است. کوارزیما، از روز چنری (le Ceneri – چهارشنبه خاکستر) شروع می شود و تا عید پاک ادامه پیدا می کند.
ایتالیایی ها برای آمادگی ایام روزه، از چندین هفته قبل، شروع به برگزاری جشن که با انواع کارناوال ها و نمایش های بالماسکه و موسیقی همراه است می کنند.

گوشت خواری ممنوع یا Carnevale

کلمه کارنواله (Carnevale) از عبارت کارنه لواره (carne levare – پرهیز از گوشت) گرفته شده است، چون در این ایام از خوردن گوشت پرهیز می شود. البته اصل جشن به دوران قبل از مسیحیت بر می گردد و از جشن هایی مثل Saturnalia (جشن خدای زحل) و Lupercalia در ۱۵ فوریه، سرچشمه می گیرد.
پایکوبی و بالماسکه برای قرن ها در ایتالیا وجود داشته است و قدیمی ترین آن، دوم می ۱۲۶۸ در ونیز به ثبت رسیده است.
در آن روزها بچه ها کاغذ های رنگی و نقل (coriandoli) پرتاب می کنند و اسپری برف شادی به سر هم می پاشند، در حالی که بزرگترها بالماسکه اجرا می کنند و در شهرهایی مثل ویارججو (Viareggio) نمایش های تماشایی زیادی با ماکت های سیار (papier–mâché) برپا می شود.
شیطنت و شرارت قسمتی از این فستیوال هاست و جمله ی “تو کارناوال هر نوع شوخی مجازه” در واقع اشاره به همین مطلب دارد.
همانند بیشتر جشن های ایتالیایی، غذاهای بخصوصی برای کارناوال آماده می شود. به عنوان مثال شیرینی های سنتی کارناوال (dolci tradizionali di Carnevale) شامل شیرینی هایی مثل cicerchiata, struffoli, chiacchiere, castagnole, causone napoletano و zeppole می شود.
چیچرکیاتا (Cicerchiata) بیشتر مربوط به نواحی مرکزی است (Abruzzo, Umbria, Marche, Lazio) در حالی که استروفولی (struffoli) بیشتر مربوط به کارناوال های جنوب ایتالیا است.
Carnevale di Viareggio: از معروف ترین کارناوال های دنیاست که در چهار آخر هفته متوالی، قبل از ایام روزه در شهر Viareggio برپا می شود. و شامل ماکت های سیار (carri allegorici) چهره ی سیاست مداران، هنرمندان، ورزشکاران و غیره است.
Storico Carnevale di Ivrea: که به خاطر جنگ پرتقال ها که شرکت کننده ها به سمت هم پرتاب می کنند معروف است.
Carnevale Venezia: شرکت کنندگانی که ماسک به چهره می زنند، باعث شده است کارناوال ونیز یکی از رمانتیک ترین فستیوال های بزرگ اروپا باشد.