همه چیز درباره عشق آباد – ترکمنستان

مختصری درباره عشق آباد

عشق‌آباد پایتخت کشور ترکمنستان است. این شهر در نزدیکی پایتخت باستانی اشکانیان (شهر نسا) قرار دارد. نام عشق‌آباد در قدیم اَشک‌آباد بوده است و آن را برگرفته از نام ایرانی اشک (سردودمان سلسله اشکانیان) به همراه واژه فارسی آباد دانسته‌اند.
جمعیت این شهر در سال ۲۰۰۱ حدود هفتصد هزار نفر بوده و فاصله آن از دومین شهر بزرگ ایران، مشهد، ۲۵۰ کیلومتر می‌باشد. شهرستان شیروان در خراسان شمالی نزدیک‌ترین شهر ایران به عشق آباد می‌باشد و از مرز این شهرستان ۲۲ کیلومتر فاصله تا پایتخت ترکمنستان است.
کاخ‌های مرمرین، گنبد‌های زرین و درخشان و پارک‌های وسیع و سرسبز؛ عشق آباد چون ویترینی برای جمهوری ترکمنستان است. بنا شده دور از منابع نفت و گاز و همچنان در حال گسترش. عشق آباد بزرگترین شهر ترکمنستان است که میان صحرای کارا کوم و کوهستان کوپت داغ قرار گرفته است.
عشق آباد در اواخر قرن نوزدهم میلادی توسط روس‌ها توسعه یافت و به شهری رونق یافته در مسیر راه‌آهن آسیای میانه مبدل شد. اما در ساعت ۱ صبح روز ۶ اکتبر ۱۹۴۸، شهر در کمتر از یک دقیقه با خاک یکسان شد. زلزله‌ای مهیب با قدرت ۹ در مقیاس ریشتر که بیش از ۱۱۰ هزار نفر را به کام مرگ کشید.
سپس عشق آباد در دوران شوروی بازسازی شد و چهره مدرن آن چیزی بین لاس وگاس و پیونگ یانگ با مخلوطی از فواره‌های بلاجیو ایتالیا و خیابان‌های وسیع چون میادین رژه دوران استالین باقی ماند. عشق آباد اما در باطن شهری است آرامش‌بخش با اقامتگاه‌های ارزان و اندک دیدنی‌های غریب.
با توجه به وضعیت اقلیمی، آب و هوای عشق آباد مانند سایر مناطق ترکمنستان شدیدا بیابانی است. تابستان‌هایی سوزان و خشک و زمستان‌هایی کوتاه و ملایم دارد. میانگین دمای هوا در فصل تابستان حدود ۳۸ درجه سانتی‌گراد است و حداکثر دما گاها تا ۴۵ درجه سانتی‌گراد نیز افزایش یافته است. در زمستان دمای هوا از ۴- درجه تا ۱۲+ درجه نوسان دارد که حداقل دما تا ۱۶- درجه سانتی‌گراد نیز کاهش داشته است. بارش برف به ندرت اتفاق می‌افتد و میانگین بارش سالانه تنها ۱۹۳ میلی‌متر است. ماه‌های اسفند و فروردین حداکثر میزان بارش را در میان ماه‌های سال دارند.
اسفند و فروردین و مهر و آبان بهترین ماه‌های سال برای سفر به عشق آباد هستند، چرا که هوا در این ماه‌ها بسیار مطلوب است. نوروز عشق آباد نیز در میان ایرانیان محبوب‌ترین زمان سفر به این شهر است. اگر چه تعطیلات سال نو و فرهنگ مشترک در ستایش نوروز مهمترین انگیزه سفر است، هوا نیز بهترین چهره خود را به نمایش می‌گذارد. نوروز در ترکمنستان به عنوان یک عید سنتی گرامی داشته می‌شود، مردم با پختن غذاهای معروف نوروزی و اجرای بازی‌ها و مسابقات مختلف توسط جوانان ترکمن حال و هوای دیگری به این جشن و شادی می‌دهند.

مراکز خرید عشق آباد

فرش، صنایع دستی و طلا و جواهرات محبوب‌ترین محصولات ترکمنی در میان مسافران هستند. هنر فرش‌بافی ترکمن‌ها بسیار نامدار و زرگری سنتی آنان نیز به ظرافت مشهور است. البسه سنتی ترکمنی نیز، خصوصا نزد بانوان، طرفداران خود را دارد.
اکثر بازارهای عشق‌آباد در محلات مسکونی شهر قرار دارند و تقریبا هر محله یا بخش شهر یک مجتمع بازاری مخصوص به خود دارد که معمولا به صورت چهار ضلعی ساخته شده که در مرکز آن روی سکوهای سنگی یا بتونی مواد غذایی عرضه می‌شود و در طول اضلاع هم فروشگاه‌های مختلف البسه و مواد مصرف همگانی و لوازم خانگی قرار می‌گیرند. بعضی از آن ها دو طبقه و بعضی دیگر به صورت یک طبقه و قسمت مرکزی هم سرپوشیده است.
در نقاط مختلف حاشیه‌ای عشق‌آباد هم چند بازار عمده‌فروشی دایر است که معروف ترین آن ها تکه بازار، روسکی بازار، تالکوچکا (بازار هفتگی خارج از شهر) و آپتووی بازار (محل عمده فروشی برخی از انواع مواد غذایی و وسایل مصرف همگانی)، داش حوض بازار، بازار میر، بازار استوفانتان و بازار استاری یارمارکا می‌باشند.
بزرگترین بازار خارج شهر به نام تالکوچکا است که به جغلق بازار و یکشنبه بازار نیز معروف است. بازارهای داخل و حاشیه شهر معمولا روز دوشنبه برای نظافت تعطیل می‌شوند (بازار شهرک میر روز سه شنبه تعطیل است).
علاوه بر این پاساژ مرکزی سه طبقه شهر عشق‌آباد به نام اونیورماک، محلی است برای فروش کالاهای لوکس و لوازم خانگی و سایر اشیا و ملزومات مدرن و گفتنی است که در بازارهای تالکوچکا، آپتووی و داش حوض بازار، اجناس و کالاها با قیمتی ارزان تر از فروشگاه‌ها و بازارهای داخل شهر عرضه می‌شوند.
مجتمع شرکت ایمپاش واقع در خیابان ترکمنباشی نیز از مراکز فروشگاهی جدید و دیدنی عشق‌آباد محسوب می‌شود. این مرکز، ساختمانی سه طبقه است که در آن علاوه بر غرفه‌های مختلف فروش مواد غذایی، لوازم صوتی و تصویری، پوشاک و البسه، مبلمان در طبقات اول و دوم، طبقه سوم به رستوران، ‌کافه تریا و غرفه ورزشی و محل بازی کودکان اختصاص یافته است و این مجتمع فروشگاهی از ساعت ۹ صبح تا ۱۱ شب و بدون تعطیلی هفتگی باز است، ولی بقیه بازارها معمولا ساعت ۷ تعطیل می‌شوند.

دیدنی های عشق آباد

موج اخیر ساختمان‌سازی در عشق آباد به ایجاد بناهای چشم‌نوازی انجامید که بسیاری از آن ها یادمانی از رئیس جمهور نیازاف هستند. طاق یادبود بی‌طرفی با مجسمه‌های صفر مراد نیازاف بر بامش، در میانه شهر قامت برافراشته است. در پایه آن یادواره قربانیان زلزله قرار دارد. در جنوب آن قصر ریاست جمهوری (ترکمنباشی)، و ساختمان مجلس قرار دارند، دو ساختمان مرمرین بزرگ که آمیزه‌ای از معماری کلاسیک غربی و سبک‌های اسلامی آسیای مرکزی هستند. بنای باشکوه دیگری نیز فواره‌ای است که در پارک استقلال جا خوش کرده است، گفته می‌شود که این فواره بزرگترین در جهان است.
دیگر دیدنی‌های عشق آباد عبارتند از موزه تاریخ ترکمن، شامل یافته‌های باستان‌شناسان از نزدیکی نیسا، و موزه هنرهای زیبا، شامل نقاشی و هنرهای دستی و همچنین گالری‌های زیبایی از فرش و جواهرات. فرش میراث کهن ترکمن‌ها و مایه مباهات آن ها در میان هنرهاست، موزه فرش را از دست ندهید. در میان فرش‌های کهن و گران بهای ترکمن موزه، بزرگترین فرش جهان با وسعت ۱۹۰ متر مربع نیز خودنمایی می‌کند. اگر مشتاق به تماشای بافته شدن فرش هستید، می‌توانید از یک کارخانه فرش‌بافی نیز دیدن کنید. حدود ۹ کارخانه فرش‌بافی در عشق آباد وجود دارند.
در جبهه شرقی شهر، خرابه‌های نیسا (نوسای)، پایتخت باستانی پارتیان، قرار دارد. خود ویرانه‌ها چندان دیدنی نیستند و اغلب یادگارهای آن در موزه تاریخ ترکمن عشق آباد و هرمیتاژ سنت پترزبورگ روسیه نگهداری می‌شوند. این خرابه‌ها شامل قلعه‌های کهن و یک آتشکده کهن زرتشتی است.
دیگر جاذبه‌های عشق آباد را قایق‌رانی در کانال کاراکوم یا حمام در کووآتا، دریاچه‌ای که از آب چشمه‌های زیرزمینی سولفور به وجود آمده تشکیل می‌دهند.
شاید مایل باشید مسابقاتی را نیز در استادیوم شاهد باشید، جایی که اسب‌های جادویی آخال تکه، نیاکان نژاد عربی، به رقابت می‌پردازند. شاید نیز مهمان مسابقات شتردوانی شوید. ترکمنستان خانه اسب‌های آخال‌تکه است، نژادی اصیل که به سرعت و دانایی معروف است. این اسب‌ها جایگاه ویژه‌ای در فرهنگ ترکمنستان دارند و پایه‌ی افتخار ملی هستند. آژانس‌های مسافرتی محلی می‌توانند تور اسب سواری در اطراف شهر را برایتان تدارک ببینند. دشت‌های فراخ اطراف شهر محل مناسبی برای سوارکاری هستند و دقت کنید که اسب‌های آخال‌تکه تنها برای سوارکاران باتجربه مناسبند. مراتع کنار رودخانه فیروزا و چشمه‌های آبگرم محلی چشم‌اندازهای بدیعی را برای یک سوارکاری فرح‌بخش فراهم می‌آورند.
در بهار و پاییز، مسابقات اسب‌دوانی در میدان اسب‌دوانی عشق‌آباد برگزار می‌شوند. همچنین مزرعه پرورش اسب ترکمنباشی در ۱۰ کیلومتری جنوب عشق آباد قرار دارد، جایی که اسب‌های آخال‌تکه پرورش می‌یابند و گاها مسابقاتی نیز در آن برگزار می‌شود.

همه چیز درباره ترکمنستان

درباره ترکمنستان

ترکمنستان کشوری در آسیای میانه است. نام این کشور از زبان فارسی گرفته شده که به معنی سرزمین ترکمن‌هاست. بر اساس آمارهای بین‌المللی ترکمنستان پنجمین کشور جهان از نظر سرعت رشد تولید ناخالص ملی است. این کشور تا سال ۱۹۹۱ با نام جمهوری شورایی ترکمنستان، یکی از جمهوری‌های تشکیل دهنده اتحاد جماهیر شوروی بود. ۸۰٪ درصد مساحت ترکمنستان را صحرای قره قوم تشکیل می‌دهد که دارای آب و هوای خشک است. بیشتر جمعیت ترکمنستان در جنوب و باختر کشور (کناره دریای خزر) زندگی می‌کنند.

اطلاعات کلی درباره ترکمنستان

پایتختعشق آباد
بزرگترین شهرعشق آباد
نوع حکومتجمهوری ریاستی
زبان رسمیترکمنی
مساحت۴۸۸,۱۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت۵,۱۱۰,۰۰۰ تخمین ۲۰۰۹
واحد پولمنات جدید ترکمن (TMT)
منطقه ی زمانیUTC+5
پیش شماره تلفن+۹۹۳
دامنه ی اینترنتی.tm

پرچم کشور ترکمنستان

پرچم کشور

زمان به وقت ترکمنستان

آب و هوای ترکمنستان

 

موقعیت جغرافیایی ترکمنستان در نقشه جهان

آب و هوای ترکمنستان (Turkmenistan Weather)

ترکمنستان آب و هوای متنوعی دارد که مشخصه‌ی آن تابستان های داغ و زمستان های بسیار سرد و بارش بسیار کم است. آب و هوای ترکمنستان خشک و بیابانی است، تنها در نقاط مرتفع جنوبی از خشکی هوا کاسته می‌شود و رطوبت هوا افزایش می‌یابد.

جغرافیای ترکمنستان (Turkmenistan Geography)

جمهوری ترکمنستان با وسعتی برابر ۴۸۸۱۰۰ کیلومتر مربع، دومین کشور بزرگ آسیای مرکزی پس از قزاقستان به شمار می رود. از نظر وسعت نیز پنجاه و دومین کشور جهان است. تمام بخش مرکزی این کشور را یکی از بزرگ ترین بیابان های جهان به نام قره قوم (شنزار سیاه) فرا گرفته است. حدود چهار پنجم این کشور را استپ می پوشاند که این پهنه بخشی از جلگه ی پست توران محسوب می شود.
بیشتر ترکمنستان در ارتفاعی حدود ۵۰۰ متر یا کم تر از آن قرار گرفته است. فرورفتگی آقچاقایا که در بخش شمالی این کشور قرار دارد، پست ترین نقطه ی ترکمنستان است که ۸۱ متر پایین تر از سطح دریا است. کوهستان های کپه داغ در حاشیه ی پایین قره قوم و در طول مرز جنوبی این کشور با ایران کشیده شده است.
منابع آب شیرین ترکمنستان بسیار اندک است و سیستم های وسیعی از کانال ها با شرایط سختی آب را برای نوشیدن و آبیاری منتقل می کنند. جریان های کوهستانی در این کشور به محض این که به شنزار های خشک و رس های قره قوم می رسند، پخش و پراکنده می شوند. تنها منابع آب ترکمنستان رودخانه هایی هستند که از کشورهای همسایه سرچشمه می گیرند. آمودریا که از کوهستان های پامیر واقع در شرق تاجیکستان سرچشمه می گیرد و بخشی از مرز با ازبکستان را تشکیل می دهد، همچنین رودمرغاب که از کوهستان های افغانستان سرچشمه می گیرد، بزرگ ترین رودخانه های دائمی کشور محسوب می شوند. آب های آمودریا و رودخانه مرغاب از طریق کانال قره قوم آب را به بخش های خشک جنوب ترکمنستان می رساند. کانال های دیگری نیز وجود دارند که آب را از آمودریا در بخش شمالی کشور منحرف می سازند. دریای کاسپین که دریاچه ای شور و محصور در خشکی است، تمام مرز غربی ترکمنستان را تشکیل می دهد.
ترکمنستان از شمال با قزاقستان (۳۷۹ کیلومتر)، از شمال شرق با ازبکستان (۱۶۲۱ کیلومتر)، از جنوب شرقی با افغانستان (۷۴۴ کیلومتر) و با ایران از جنوب (۱۲۰۰ کیلومتر) همسایه می‌باشد. ترکمنستان در میان ۵ کشور آسیای مرکزی، تنها سرزمینی است که با ایران مرز مشترک دارد. این ارتباط از ناحیه شمال شرق و از طریق استان های خراسان، گلستان و مازندران بر قرار می‌شود. رود اترک کوه های هزار مسجد (کپه داغ) و ترکمن صحرا مرزهای طبیعی ایران و ترکمنستان را تشکیل می‌دهند.
به دلیل شرایط جغرافیایی ترکمنستان، پراکندگی جمعیت در سطح کشور یکنواخت نیست و بخش وسیعی از این کشور که قلمرو کوه های مرتفع و سرزمین‌های پست بیابانی است، خالی از سکنه می‌باشد. کوهپایه ها و حواشی رودخانه‌ها که شرایط مساعدتری برای گذران زندگی فراهم می‌کنند، از روزگاران قدیم مورد توجه مردم بوده و تمرکز جمعیت را سبب شده است.

جغرافیای ترکمنستان (Turkmenistan Geography)

جمهوری ترکمنستان با وسعتی برابر ۴۸۸۱۰۰ کیلومتر مربع، دومین کشور بزرگ آسیای مرکزی پس از قزاقستان به شمار می رود. از نظر وسعت نیز پنجاه و دومین کشور جهان است. تمام بخش مرکزی این کشور را یکی از بزرگ ترین بیابان های جهان به نام قره قوم (شنزار سیاه) فرا گرفته است. حدود چهار پنجم این کشور را استپ می پوشاند که این پهنه بخشی از جلگه ی پست توران محسوب می شود.
بیشتر ترکمنستان در ارتفاعی حدود ۵۰۰ متر یا کم تر از آن قرار گرفته است. فرورفتگی آقچاقایا که در بخش شمالی این کشور قرار دارد، پست ترین نقطه ی ترکمنستان است که ۸۱ متر پایین تر از سطح دریا است. کوهستان های کپه داغ در حاشیه ی پایین قره قوم و در طول مرز جنوبی این کشور با ایران کشیده شده است.
منابع آب شیرین ترکمنستان بسیار اندک است و سیستم های وسیعی از کانال ها با شرایط سختی آب را برای نوشیدن و آبیاری منتقل می کنند. جریان های کوهستانی در این کشور به محض این که به شنزار های خشک و رس های قره قوم می رسند، پخش و پراکنده می شوند. تنها منابع آب ترکمنستان رودخانه هایی هستند که از کشورهای همسایه سرچشمه می گیرند. آمودریا که از کوهستان های پامیر واقع در شرق تاجیکستان سرچشمه می گیرد و بخشی از مرز با ازبکستان را تشکیل می دهد، همچنین رودمرغاب که از کوهستان های افغانستان سرچشمه می گیرد، بزرگ ترین رودخانه های دائمی کشور محسوب می شوند. آب های آمودریا و رودخانه مرغاب از طریق کانال قره قوم آب را به بخش های خشک جنوب ترکمنستان می رساند. کانال های دیگری نیز وجود دارند که آب را از آمودریا در بخش شمالی کشور منحرف می سازند. دریای کاسپین که دریاچه ای شور و محصور در خشکی است، تمام مرز غربی ترکمنستان را تشکیل می دهد.
ترکمنستان از شمال با قزاقستان (۳۷۹ کیلومتر)، از شمال شرق با ازبکستان (۱۶۲۱ کیلومتر)، از جنوب شرقی با افغانستان (۷۴۴ کیلومتر) و با ایران از جنوب (۱۲۰۰ کیلومتر) همسایه می‌باشد. ترکمنستان در میان ۵ کشور آسیای مرکزی، تنها سرزمینی است که با ایران مرز مشترک دارد. این ارتباط از ناحیه شمال شرق و از طریق استان های خراسان، گلستان و مازندران بر قرار می‌شود. رود اترک کوه های هزار مسجد (کپه داغ) و ترکمن صحرا مرزهای طبیعی ایران و ترکمنستان را تشکیل می‌دهند.
به دلیل شرایط جغرافیایی ترکمنستان، پراکندگی جمعیت در سطح کشور یکنواخت نیست و بخش وسیعی از این کشور که قلمرو کوه های مرتفع و سرزمین‌های پست بیابانی است، خالی از سکنه می‌باشد. کوهپایه ها و حواشی رودخانه‌ها که شرایط مساعدتری برای گذران زندگی فراهم می‌کنند، از روزگاران قدیم مورد توجه مردم بوده و تمرکز جمعیت را سبب شده است.

پول و اقتصاد ترکمنستان (Turkmenistan Economy)

ترکمنستان در فهرست چهار کشور بزرگ تولید کننده گاز طبیعی و چهار کشور تولید کننده نفت در شوروی سابق، قرار دارد. ذخایر اثبات شده نفت و گاز این کشور ۲۰۰۰ میلیارد متر مکعب گاز (مقام چهاردهم جهان) و ۵۴۶ میلیون بشکه نفت است. بیشتر ذخایر نفتی کشور در غرب ترکمنستان و در پهنه دریای خزر متمرکز شده است. ذخایر گاز طبیعی تقریبا در سراسر خاک کشور پراکنده است.
معادن نمک در منطقه قویرداق وجود دارد. ذخایر نمک‌های طبیعی دریایی در خلیج قره بوغاز متمرکز است. در این منطقه موادی همچون میرابیلیت و دیگر مواد پر ارزش وجود دارند. بیشتر زمین‌های کشاورزی ترکمنستان را دشت قره قوم تشکیل می‌دهد که اغلب برای چراندن گوسفند قره‌گل مورد استفاده قرار می‌گیرد. در زمین‌های کشاورزی کشور محصولاتی همچون پنبه، میوه و تره بار و انگور کشت می‌شود. امور پرورش کرم ابریشم نیز توسعه یافته است. در طی سال‌های اخیر، تولید گندم نیز افزایش خوبی داشته است.
از آن جا که ترکمنستان یک کشور محاط در خشکی است، برای ترانزیت کالا، از خاک کشورهای همسایه استفاده می‌کند. خط آهن ترکمنستان به شهر سرخس (در شمال خاوری ایران) متصل است و از آن جا تا بندرعباس امتداد دارد.
مهمترین محصول ترکمنستان کتان است که بیش از نیمی از زمین‌های کشاورزی این کشور را در بر می‌گیرد و از نظر تولید کتان دهمین کشور جهان است. البته کاهش محصول در سال‌های اخیر سبب کاهش ۵۰ درصدی صادرات کتان از این کشور شده است.
در سال ۲۰۰۴ میلادی نرخ بیکاری در این کشور ۶۰ درصد بود. علت اصلی فقر و بیکاری در این کشور بسته شدن راه‌های اصلی صدور گاز طبیعی در فاصله سال‌های ۱۹۹۸ تا ۲۰۰۴ بود. البته در این سال‌ها تولید ناخالص ملی این کشور افزایش یافت زیرا قیمت جهانی گاز بالا رفت. در سال ۲۰۰۶ دولت ترکمنستان قیمت فروش گاز طبیعی به عمده‌ترین خریدارش، روسیه را از ۶۶ دلار برای هر هزار مترمکعب به ۱۰۰ دلار افزایش داد.
۵۸ درصد مردم ترکمنستان زیر خط فقر هستند. درآمد سالانه دولت این کشور ۱٫۸۰۳ میلیارد دلار است. این کشور علاوه بر گاز طبیعی نفت هم دارد و روزانه ۲۱۳ هزار و ۷۰۰ بشکه نفت تولید می‌کند که ۹۵ هزار بشکه آن در خود این کشور مصرف و بقیه صادر می‌شود. بر اساس آمارهای سال ۲۰۰۱ میلادی ترکمنستان ۲٫۴ تا پنج میلیارد دلار بدهی جهانی دارد.

فرهنگ مردم ترکمنستان (Turkmenistan Culture)

یکی از آداب و رسوم ارزشمند ترکمن ها در ترکمنستان، احترام به سفره و نان است. در اکثر موارد در این کشور، درباره‌ی سفره اصطلاح روسی سِوِتوی یعنی جایگاه پاک و با ارزش را به کار می برند، زیرا نعمت خدا یعنی نان در آن قرار می گیرد. آن ها پا گذاشتن روی سفره را بی احترامی بزرگی می دانند. در مراسم استقبال از مقامات و روسای جمهور کشورهای خارج در این کشور نیز این موضوع رعایت می شود. به این ترتیب که در بدو ورود مهمان عالی مقام، استقبال کنندگان قرصی نان و ظرف کوچکی از نمک را در یک سینی گذاشته و مقابل مهمان می گیرند. رسم بر این است که مهمان، اندکی از نان را می کند و آن را می خورد. به نظر می رسد این امر که سنتی اجدادی است، برای نمک گیر کردن مهمان صورت می گیرد؛ به این معنی که کشورها به تعهداتشان وفادار باشند و احیانا به این کشور خیانت نکنند.
یکی دیگر از عقاید پسندیده ی مردم این کشور، اعتقاد به خواست و مصلحت خدا در تمامی امور زندگی است. آن ها در تصمیم گیری هایشان برای انجام هر کاری، آن را منوط به خواست خدا می دانند و برای باری تعالی عباراتی نظیر الله جان و خدای جان به کار می برند.
یکی دیگر از این سنت های حسنه، مربوط به آداب غذا خوردن آن ها است. ترکمن ها خوردن غذا را با بسم الله آغاز می کنند و بعد از خوردن نیز منتظر می شوند تا همه ی آن ها که در جمع مشغول به خوردن هستند، کارشان به پایان برسد. بعد یکی از آن ها شروع به خواندن آیه و یا آیاتی از قرآن می کند و بعد دعا نموده و دست به صورتشان می کشند و می گویند قبول بولسون، یعنی قبول باشد.
ترکمن ها اعتقاد راسخی به نذر و صدقه دارند و به آن اصطلاحا صدقه و یا خدا یولی (راه خدا و به عبارتی در راه خدا) می گویند. این گونه مراسم، به بهانه های مختلف بین مردم برگزار می شود، ولی اکثرا در شب های ماه مبارک رمضان، ایام جمعه (برای شادی روح متوفیان) و یا در مناسبت های مختلف برگزار می شود. در این گونه مراسم، غذایی پخته می شود و بین حاضرین در مراسم توزیع می شود. ترکمن ها گاهی این مراسم را برای رفع بلا و گشایش در کارها برگزار می کنند.
از جمله عادات مردم ترکمنستان، احترام به برخی از چارپایان است. به عنوان مثال، ترکمن ها با پشم شتر لباس می بافند و لحاف درست می کنند، اما با آن، جوراب نمی بافند و یا تشک یا زیرانداز نمی سازند و معتقدند که جوراب پوشیده می شود و زیر پا قرار می گیرد و بر روی تشک می خوابند و به اصطلاح لگدمال می شود.
ترکمن ها هم مثل دیگر اقوام مشرق زمین، به موضوع چشم زخم اعتقاد زیادی دارند. برای مقابله با چشم زخم، آن ها دو رشته نخ سیاه و سفید را به هم می تابند که به آن آلاجا (رنگانگ) می گویند و آن را به گردن کودکان می آویزند و یا به عنوان دستبند، به مچ دست آن ها می بندند.

زبان مردم ترکمنستان (Turkmenistan Language)

ترکمنی زبان مردم ترکمن و زبان ملی کشور ترکمنستان است. ترکمنی از زبان‌های آلتایی و از شاخه اغوز خانواده زبان‌های ترکی است و جمعیت متکلم به این زبان در ترکمنستان و شمال شرقی ایران (در منطقه ترکمن صحرا شامل خراسان شمالی و استان گلستان) در اکثریت اند. جمعیت اقلیتی نیز در عراق و در کشورهای دیگر از جمله چین و ترکیه به زبان موسوم به زبان ترکمنی سخن می‌گویند.
ترکمنی با زبان‌های تاتاری کریمه و سالار و ترکی استانبولی، آذربایجانی و ازبکی مرتبط است. ترکمن‌ها و گویندگان بیشتر این زبان‌ها به راحتی زبان یکدیگر را می‌فهمند. زبان ترکمنی را می‌توان حد واسط زیر مجموعه‌های غربی (ترکی استانبولی و ترکی آذربایجان) با زیر مجموعه‌های شرقی (ترکی قزاقی، ازبکی، قرقیزی و اویغوری) زبان ترکی دانست. به عنوان مثال برخی از کلماتی که در ترکی استانبولی و ترکی آذربایجان باهم تفاوت دارند، را می‌توان به هر دو فرم آن در زبان ترکمنی یافت. یک ترکمن می‌تواند به راحتی لهجه‌های مختلف ترکی را فرا بگیرد، اما به دلیل گویش دشوار ترکمنی، یادگیری مکالمات ترکمنی اندکی دشوار است.
ترکمنی در گذشته با خط عربی نوشته می‌شد، در سال ۱۹۲۸ خط لاتین جایگزین آن شد و در سال ۱۹۴۰ خط سیریلیک جای آن را گرفت. در ۱۹۹۱ خط لاتین بر پایه خط ترکی (استانبولی) جایگزین خط سریلیک شد.

مذهب مردم ترکمنستان (Turkmenistan Religion)

اسلام مذهب اکثر مردم کشور است. ۸۹٪ ترکمن‌ها مسلمان (اکثرا پیرو مکتب حنفی از مذهب اهل سنت) و ۹٪ پیرو کلیسای ارتدوکس روسیه هستند.

غذای مردم ترکمنستان (Turkmenistan Food)

غذاهای ترکمنی مشابه غذاهای ایرانی و برخی دیگر از کشورهای آسیای مرکزی است و اغلب شامل برنج، سبزیجات و انواع گوشت می‌شود. وعده‌های غذایی اغلب با سوپ آغاز می‌شوند. یکی از سوپ‌های محبوب، چورپا نام دارد که سوپ گوشت و سبزیجات است.
پلوف، از محبوب‌ترین و عمومی‌ترین غذاهای ترکمنی است و از تکه‌های گوشت گوسفند، شلغم خرد شده، پیاز، هویج، برنج و ادویه که با هم پخته شده باشند، تشکیل می‌شود. گاهی سیر و کشمش و سایر میوه‌های خشک‌شده نیز به این ترکیبات اضافه می‌شوند.
ششلیک، کباب بره که با پیاز و نان لیپیوشکا سرو می‌شود، کورما، گوشت گوسفند سرخ‌شده با روغن خودش وایشکیکلی، نوعی کوفته از خمیری که داخلش را گوشت و پیاز گذارده و به طور سنتی آن را روی شن‌های داغ پخته باشند از دیگر غذاهای محبوب مردم ترکمنستان است.
چای سبز (گوک‌چای) محبوب‌ترین نوشیدنی میان ترکمن‌ها است و همیشه برای مهمان آماده می‌شود. اغلب آن را با میوه‌خشک و گیاهان طعم‌دار مزه‌دار می‌کنند. کفیر نیز دوغ ترکمنی است که اغلب به هنگام صبحانه ارایه می‌شود.
تعداد زیادی رستوران خوب (با استاندارد‌های اروپایی) در عشق آباد وجود دارد و علاوه بر غذاهای ترکمنی، غذاهای فرنگی و شرقی را نیز با قیمتی مناسب ارایه می‌کنند. رستوران‌های هتل‌ها بیشتر تحت تأثیرات غذاهای روسی هستند. بورشت، سوپ کلم است، انتغوکوت، استیک کاملا پخته است و کتلت، کوفته‌های گوشت کوچک است.

غذاهای نوروز در ترکمنستان

زنان ترکمن از روزها قبل از نوروز اقدام به طبخ انواع شیرینی و خوراکی‌های شیرین که سمنو حتما یکی از آن ها است می کنند. از غذاها و شیرینی‌های سنتی و محلی ترکمن‌ها، نوروز کچه و نوروز بامه است که جای خاصی در سفره‌های نوروزی ترکمن‌ها دارد. مردم ترکمنستان در این روزها با پختن غذاهای معروف نوروزی مانند نوروز کجه، نوروز بامه، سمنی (سمنو) و اجرای بازی‌های مختلف توسط جوانان ترکمن حال و هوای دیگری به این جشن و شادی می‌دهند.

مسافت و اختلاف زمانی ترکمنستان (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و عشق آباد (ایران و ترکمنستان)

مسافت تهران تا عشق آباد ۶۶۳٫۶ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا عشق آباد حدود ۱ ساعت می باشد.
عشق آباد ۱ و نیم ساعت از تهران جلوتر است، یعنی ساعت ۱۲ در تهران معادل ساعت ۱:۳۰ در عشق آباد است.

جشن ها و تعطیلات رسمی ترکمنستان (Turkmenistan Celebrations)

نوروز در ترکمنستان

پس از استقلال ترکمنستان، به فرمان رئیس‌جمهور این کشور و به منظور احیای رسم دیرینه‌ی کشور، سال نو را نوروز اعلام کرده و هر ساله در ۲۱ مارس جشن گرفته می‌شود. در این کشور طبق رسم قدیم و جدید، دو بار در سال جشن سال نو گرفته می‌شود. یکی به استناد تقویم میلادی و دیگری عید نوروز به نشانه احیای دوباره آداب و رسوم دیرینه مردم ترکمنستان. در ترکمنستان عید نوروز جشن کشاورزانی است که آذوقه مردم را تامین می‌کنند و به همین دلیل کشاورزان دامنه‌های کوه کپت داغ و کناره‌های آمودریا با عظمت خاصی نوروز را جشن می‌گیرند. به اعتقاد مردم ترکمنستان، زمانی که جمشید به عنوان چهارمین پادشاه پیشدادیان بر تخت سلطنت نشست، آن روز را نوروز نامید.
در استقبال از نوروز ترکمن‌ها از روزها قبل از پایان اسفند به آذین بندی شهرها و روستاهای خود و نیز تدارکات پذیرایی‌ها و میهمانی رفتن‌ها و میهمانی دادن می‌پردازند.
رقص و آوازهای محلی جزء جدایی ناپذیر مراسم سنتی ترکمن‌ها در اسقبال از تجدید حیات طبیعت است و مسابقات اسب سواری که در میان ترکمن‌ها جایگاه خاصی در همه‌ی طول سال دارد، در نوروز بیشتر مورد توجه قرار می‌گیرد و از این همین رو جشن‌های نوروزی ترکمن‌ها با مسابقات اسب سواری توام است و این مسابقه‌ها از ارکان اصلی جشن‌های نوروزی ترکمن هاست.
آیین‌های عمومی نوروزی در ترکمنستان معمولا در میادین اصلی شهرها و روستاها برگزار می‌شود و مردان و زنان جوان ترکمن نیز در روزهای جشن، بازی‌ها و سرگرمی‌های ویژه‌ای از جمله سوارکاری، کشتی، پرش برای گرفتن دستمال از بلندی، برپایی جنگ خروس، شاخ زنی قوچ‌ها و بازی شطرنج برگزار می‌کنند. به هنگام انجام این بازی‌ها و سرگرمی‌ها، ترکمن‌های زیادی در محل جمع می‌شوند و با تشویق‌های پی درپی به این مسابقات رونق خاصی می‌دهند. پوشیدن لباس نو، دید و بازدید و پریدن از روی آتش از دیگر رسوم ترکمن‌ها در ایام عید نوروز است.