همه چیز درباره صباح – مالزی

مختصری درباره صباح

صباح یکی از ایالت‌های کشور مالزی است و مرکز آن کوتا کینابالو نام دارد. این ایالت در مالزی شرقی قرار دارد و جزئی از جزیره ی بورنئو به شمار می‌آید. سابقا برنئوی شمالی نامیده می شد.
صباح دومین ایالت بزرگ بعد از ساراواک می‌باشد. از جنوب با ایالت کالیمانتان شرقی و از جنوب شرقی با ایالت ساراواک هم مرز می باشد. مالکیت صباح هنوز مورد ادعای فیلیپین می‌باشد.

دیدنی های صباح

دره ی Danum

دره Danum یا Danum Valley منطقه ی حفاظت شده و دست نخورده ای است در ۷۰ کیلومتری غرب Lahad Datu، در صباح مالزی است. وسعت این منطقه ۴۳۸ کیلومتر مربع و شامل دشت و جنگل است. این منطقه بسیار منحصر به فرد است، یعنی شکار، قطع درختان و دیگر دخالت انسان ها در این منطقه کاملا توسط مسئولین در حال کنترل است. Danum Valley منطقه ی امنی است برای پرندگان و پستانداران و وجود پرندگان زیبا و حیوانات کمیاب مانند میمون شبگرد هندی، کرگدن سوماترایی و … در این منطقه باعث جذب بسیاری از گردشگران شده است. بازدیدکنندگان در این منطقه با محل زندگی بسیاری از پستانداران و پرندگان آشنا می شوند و تجربه ای تازه از شگفتی های جنگل های گرمسیری به دست می آورند.
Danum Valley دارای تپه است، اما کوهستانی نیست. بلندترین نقطه از تپه های این منطقه، ۱۰۹۳ متر است. سریع ترین راه برای رسیدن به Danum Valley از کوالالامپور با یکی از پرواز های روزانه KLIA به Tawau با یکی از هواپیماهای Malaysia Airlines یا Air Asia است. از فرودگاه شما باید خود را با تاکسی یا اتوبوس به Lahad Datu برسانید که حدود ۱۲۰ کیلومتر با فرودگاه فاصله دارد. از Lahad Datu به سمت Gunung Silam حرکت می کنید و علامت های Danum Valley را در جاده دنبال می کنید. به دلیل این که این منطقه بسیار حفاظت شده و دست نخورده است، تمام بازدیدکنندگان باید از Lahad Datu مجوز ورود به Danum Valley را دریافت کنند. Danum Valley علاوه بر اینکه دارای طبیعت بکری است، دارای زیبایی هایی دیگری از جمله آبشارهای Tembaling، Sungai Purut 7-tiered pools، غارهای Madai و همچنین مسیرهای ۵۰ کیلومتری پیاده روی هم است.

پارک ملی Kinabalu

پارک ملی Kinabalu یا (Kinabalu National Park) به عنوان اولین پارک ملی مالزی در سال ۱۹۹۶ تاسیس شد و در دسامبر سال ۲۰۰۰ در میراث جهانی یونسکو قرار گرفت. این پارک در ساحل غربی صباح (Sabah) در شرق مالزی در جزیره بورنئو (Borneo) واقع شده است. این پارک با مساحت ۷۵۴ کیلومتر مربع در اطراف کوه Kinabalu با ارتفاع ۴۰۹۵ متر، مرتفع ترین کوه در جزیره بورنئو است. این پارک یکی از محبوب ترین مکان های گردشگری در صباح و همچنین در مالزی است که در سال ۲۰۰۴ بیش از ۴۱۵۳۶۰ بازدید کننده و ۴۳۴۳۰ کوه نورد از این مکان دیدن کردند.
این پارک شامل جنگل های بلوط و درختان مخروطی شکل است و گیاهان گوشتخوار و گونه های ارکید از مهمترین گیاهان این منطقه هستند. کرم خاکی و زالوی قرمز غول پیکر این منطقه معروف هستند و همچنین زیستگاه بسیاری از پرندگان، دوزیستان، پستانداران و خزندگان است. کوه Kinabalu هم یکی از جوانترین کوه های غیر فعال آتشفشانی در جهان است که در طول ۱۰ تا ۳۵ میلیون سال شکل گرفته است. این کوه هنوز به میزان ۵ میلی متر در سال افزایش ارتفاع می یابد. با دو ساعت رانندگی از Kota Kinabalu مرکز صباح می توانید خود را به این پارک برسانید.

رودخانه Kinabatangan

این رودخانه دومین رودخانه بلند مالزی با ۵۶۰ کیلومتر طول است. سرچشمه آن از کوه های جنوب غربی صباح است و خروجی آن به دریای سولو در شرق سانداکان می ریزد. Kinabatangan محیط شناخته شده ای است برای حیات وحش و زیستگاه مناسبی است برای بسیاری از حیوانات. شما می توانید فیل های جنگل های کنار این رودخانه را در هنگام آب تنی در سواحل رودخانه ببینید.
جنگل های اطراف رودخانه زیستگاه مناسبی است برای بسیاری از پرندگان که بیشتر آن ها جز زیباترین و کمیاب ترین پرندگان جهان به شمار می روند. همچنین می توانید در جنگل های اطراف زندگی دسته جمعی میمون ها را از نزدیک مشاهده کنید. یک نوع میمون به نام میمون پوزه دراز هم در این جنگل ها زندگی می کند. کروکودیل ها، کرگدن ها و مارها تنها بخش کوچک دیگری از حیوانات این منطقه هستند. در تمام طول سال به علت بارش های شدید در این منطقه، این رودخانه همیشه پر آب است. به غیر از بخش هایی از ماه های دسامبر و ژانویه به دلیل آب گرفتگی این منطقه، تقریبا در بقیه طول سال زمان مناسبی برای بازدید از این رودخانه و حیات وحش آن است.

همه چیز درباره لنکاوی – مالزی

مختصری درباره لنکاوی

لنکاوی٬ مجمع الجزایری متشکل از حدود صد جزیره است و در نقطه ای که تنگه مالاکا با آب های دریاهای آندامان برخورد می کند٬ واقع شده است. بسیاری از جزایر لنکاوی از جنگل های انبوه پوشیده شده و غیر مسکونی هستند. در روزگاران کهن، این جنگل ها به دلیل تو در تو بودن٬ مکان های مناسبی برای دزدان دریایی به شمار می رفتند. با این حال امروزه، تعدادی از جزایر لنکاوی به مکان هایی عجیب تبدیل شده اند که باعث جذب بازدیدکنندگانی از سراسر جهان شده است. بزرگترین این جزایر٬ جزیره پولائو لنکاوی است که جزیره افسانه ای لقب گرفته است و نام مجمع الجزایر نیز از همین جزیره گرفته شده است.
فریبندگی های فوق طبیعی لنکاوی٬ همین جا پایان نمی یابد؛ تقریبا تمام جاذبه های اصلی آن ریشه در حکایات و افسانه ها دارند. در حالی که این داستان ها به فرهنگ محلی طعمی خاص می دهند، فهمیدن چگونگی جذب بازدیدکننده در لنکاوی، چندان سخت نیست. زیبایی طبیعی، ماسه های سفید، نسیم ملایم، آب های روشن کریستالی، آبشارهای آرام و فضایی آرامش بخش، مناسب سرگرمی های بی سر و صدا و آرام است.
گذشته از این، لنکاوی محلی برای دوستداران طبیعت است. سواحل بسیار آن، درختان استوایی همیشه بهار و جنگل های بارانی اش، پناهگاهی امن برای حیات وحش محلی و جانداران دریایی به شمار می رود. اگر در تور جزیره شرکت کنید، آن ها شما را به مراسم رقص، غواصی و حتی قایق رانی با قایق تفریحی خواهند برد.
اگر خرید بیشتر شما را راضی می کند، جزیره لنکاوی می تواند جای مناسبی برای شما باشد. این جزیره، منطقه ای آزاد و معاف از هزینه های گمرک است و همه کاری که باید انجام دهید این است که دست کم ۴۸ ساعت در آن جا اقامت داشته باشید تا از مزایا لذت ببرید. همچنین خواهید دید که لنکاوی مترادف با غذاهای دریایی است. محبوب ترین رستوران های جزیره در شهرک کواه و نیز سنانگ و سواحل تنگاه و کوک واقع شده اند. البته هتل های گرانقیمت غذاهای بین المللی را نیز سرو می کنند، پس هیچ کمبودی برای غذاخوری های عالی وجود ندارد.

دیدنی های لنکاوی

پارک دریایی پولائو پایار

پولائو پایار پارکی در لنکاوی است که شامل ۴ جزیره می شود و توسط مرجان های دریایی احاطه شده است. این پارک که مکانی بی نظیر برای شنا، اسنورکلینگ و غواصی است مملو از سواحل شنی زیبا است و امکانات آبی متنوعی برای خانواده ها را در خود جای داده است.

آبشارهای تلاگا توجو یا هفت چشمه

نام این آبشار از هفت برکه طبیعی که در مسیر آن شکل گرفته اند، برگرفته شده است. در افسانه ها آمده، در این برکه ها پریان بسیاری به جنب و جوش و بازی می پردازند. در این برکه ها می توانید شنا کنید و از صخره های بین آن ها به پایین سُر بخورید. برای رسیدن به ۷ برکه باید از ۳۰۰ پله بالا بروید، اما منظره خیره کننده بالای صخره ها بسیار قابل توجه می باشد.

گونونگ رایا

مرتفع ترین پدیده طبیعی لنکاوی با ۸۸۱ متر ارتفاع است. گفته می شود این کوه زیبا توسط مت رایا، غولی که زمانی در جزیره زندگی می کرده نفرین شده است. این کوه با جنگل های بکر و دست نخورده یکی از محبوب ترین مقاصد ماجراجویان محسوب می شود. در قله کوه یک چایخانه، گالری هنری و موزه ای کوچک، پذیرای کوهنوردان می باشند.

مزرعه کروکودیل ها

در مزرعه کروکودیل ها که در تلوک داتای واقع شده، می توانید اجراهای زنده ای از کروکودیل ها و مربیانشان، غذا دادن به کروکودیل ها و حتی مسابقه بوکس بین آن ها را تماشا کنید. بوجانگ کاوی که پیرترین ساکن این مزرعه است وزنی حدود ۴۵۴ کیلوگرم دارد و کالکسه ای که کروکودیل ها آن را راه می برند از جاذبه های دیگر این پارک می باشد.

باغ کشتزارهای برنج لامان

این موزه که در شمال ساحل سنانگ واقع شده، بیانگر داستان کشت برنج می باشد. در این موزه مصنوعات و عکس هایی که مربوط به فرهنگ شالیکاری مالزی می باشد، جای گرفته اند و شامل باغی است که برکه و حیاطی چشم نواز و حیواناتی جالب دارد. رستوران این باغ نیز با غذاهای برنجی مختلف از شما پذیرایی می کند.

دنیای زیر آب

دنیای زیر آب لنکاوی یکی از بزرگترین آکواریوم های آسیای جنوب شرقی است و با هدف دانش، آموزش، سرگرمی و توجه به حفظ محیط زیست بر پا شده است. این آکواریوم زیبا دارای تونلی ۱۵ متری در زیر آب است که شامل ۵۰۰ هزار لیتر از آب دریا می باشد و جانداران بسیاری همچون ماهی های عظیم الجثه و لاک پشت های سبز را در خود جای داده است.

پارک لاجندا

تاریخ لنکاوی مملو از داستان های محلی اسرار آمیز است که در پارک لاجندا می توانید درباره همه آن ها مطالبی جالب یاد بگیرید. این پارک زیبا که مکانی تاریخی است با باغ های زیبا و گل و گیاهان محلی، شامل ۱۷ سازه که هر کدام داستان یک افسانه را در خود جای داده، ۴ دریاچه مصنوعی و یک ساحل مصنوعی با ساختمان هایی که فرهنگ غنی لنکاوی را به نمایش می گذارد است. سفر به لنکاوی بدون بازدید این باغ ناتمام است.

میدان عقاب

میدانی که مجسمه یک عقاب بزرگ، دریاچه های زیبا، پل ها و تراس های پوشیده بسیاری را در خود جای داده و شب ها منظره ای خیره کننده دارد. اولین چیزی که نظر مسافران دریایی لنکاوی را به خود جلب می کند، این سمبل مشهور جزیره می باشد. عقاب از جهات بسیاری برای لنکاوی بسیار مهم است و نام جزیره از این پرنده گرفته شده است.

پارک حیات وحش لنکاوی

اولین پارک حیات وحش تمام سرپوشیده آسیا که مساحتی حدود ۲۲۲۵۸ متر مربع را اشغال کرده است. بیش از ۱۰۰ گونه حیوانی از جمله پرندگان، خرگوش، گوزن، پیتون، راکون، فلامینگو، طوطی و انواع میمون ها در این مکان زندگی می کنند.

دهکده شرقی

دهکده ای آسیایی که در خلیج بورائو و در اطراف دریاچه ای زیبا قرار گرفته و شامل رستوران ها، رام کنندگان مار، شعبده بازان، موسیقی محلی، نقاشی پرتره، کف بینی و کایت بازی است. همچنین می توانید از فیل سواری در این دهکده زیبا لذت ببرید.

گالریا پردانا

گالریا پردانا، گالری ای زیبا در کیلیم لنکاوی است. این گالری ۳ طبقه کلکسیونی از ۲۵۰۰ سوغات، پاداش و جوایزی است که به نخست وزیر سابق مالزی و همسر او اهدا شده است. ساختمان این گالری هدایایی از جنس چوب، چرم، کریستال، نقره، مس، سنگ، پارچه، آلات موسیقی، بازی های مختلف، اسلحه، سرامیک، هنر اسلامی و غیره می باشد.

پل هوایی لنکاوی

پل هوایی لنکاوی (Langkawi Sky Bridge) یکی از معروف ترین پل های کابلی در جهان است که در نزدیکی تله کابین جزیره لنکاوی در غرب مالزی واقع شده است. ارتفاع پل ۷۰۰ متر از سطح دریا و طول آن ۱۲۵ متر و عرض پیاده روی آن ۱٫۸ متر است. هرچند ظاهری رعب آور دارد اما از ایمنی بالایی برخوردار است. وجود دو ورودی مثلثی شکل بر روی پل استراحتگاهی است که عابران می توانند مناظره اطراف را بیشتر ببینند و از این طبیعت زیبا و همیشه سبز لذت ببرند. در روی این پل شما زیبایی جنگل و آسمان را یکجا احساس می کنید و در بعضی مواقع این پل در مه سفیدی غرق می شود که شما به سختی چند قدمی خود را می بینید و تمام این ها زیبایی هایی است که فقط می توانید روی این پل هوایی زیبا احساس کنید.

همه چیز درباره پنانگ – مالزی

مختصری درباره  پنانگ

پنانگ را غالبا مروارید شرق می نامند. این ایالت یکی از سحر آمیزترین و رمانتیک ترین شهرهای مشرق زمین را در بردارد. پنانگ در ساحل غربی شبه جزیره مالزی قرار دارد و نام خود را از کلمه ی محلی پینانگ، به معنی درخت فوفل (بتل نات)، گرفته است. ایالت پنانگ از جزیره پنانگ و باریکه ای از خشکی مقابل آن در سرزمین مادر که به نام سبرانگ پرای معروف است، تشکیل می شود. دو طرف این ایالت به وسیله پلی به طول ۱۳٫۵ کیلومتر به یکدیگر متصل شده اند.

دیدنی های پنانگ

موزه ی اسباب بازی

اسباب بازی شاید بهترین دوست کودکان باشد، اما وقتی صحبت از بزرگترین موزه اسباب بازی جهان باشد، دیگر محدود به کودکان نمی شود. موزه اسباب بازی پنانگ به عنوان بزرگترین موزه اسباب بازی در سرتاسر جهان با بیش از ۱۰۰۰۰۰ برند معروف بین المللی از اسباب بازی به عنوان یکی از مکان های محبوب گردشگری در منطقه Tanjung Bungah در پنانگ در کشور مالزی به شمار می رود.
این موزه دارای سالن های متعددی است، از جمله سالن وحشت، سالن فانتزی، سالن کارتون، سالن زیبایی، سالن قهرمانان کتاب، اتاق هیولاها، تالار مشاهیر و …. تنوع شخصیت های این موزه فوق العاده بالا است که در حقیقت تمام شخصیت های معروف کارتونی، فانتزی، وحشت و … را در دل خود جای داده است، شخصیت هایی چون باربی، ایکس من، مرد عنکبوتی، بتمن، تارزان، گارفیلد، سوپرمن، لاکپشت های نینجا، سفید برفی و تمام شخصیت های موجود در دنیای اسباب بازی.

پل پنانگ

پل پنانگ پل بلند عوارضی است که Gelugor در جزیره پنانگ را به Seberang Prai در مالزی در شبه جزیره مالایا (Malay Peninsula) متصل می کند. این پل به طور رسمی در ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۵ افتتاح شد. طول این پل ۱۳.۵ کیلومتر است که در فهرست طولانی ترین پل های جهان قرار دارد و طولانی ترین پل در کشور مالزی به شمار می رود. طراح این پل Chin Fung Kee که بسیار شناخته شده است در رشته مهندسی ژئو تکنیک درس خوانده و سابقه معاونت دانشگاه مالایا را نیز داشته است.
قبل از سال ۱۹۸۵ رفت آمد در این مسیر به وسیله کشتی انجام می شد و در حال حاضر پیشنهاد پل دوم پنانگ نیز داده شده است. پل دوم پنانگ توسط دولت فدرال مالزی تایید شد و ساخت آن در سال ۲۰۰۸ آغاز شد و اتمام ساخت پل در سال ۲۰۱۳ است. در حال حاضر پل پنانگ شامل ۶ خط است.

همه چیز درباره کوالالامپور – مالزی

مختصری درباره  کوالالامپور

کوالالامپور، پایتخت مالزی، در ضلع غربی خلیج مالزی واقع شده و مساحت آن حدود ۲۴۳ کیلومتر مربع است و از سواحل دریای مالزی ۳۵ کیلومتر فاصله دارد.
کوالالامپور در سال ۱۹۷۲ میلادی به عنوان پایتخت مالزی معرفی شد و از سال ۱۹۷۴ به عنوان شهر حکومتی در نظر گرفته شده است. شهر کوالالامپور از سال ۱۸۰۰ که در حد فاصل رودخانه های Klang و Gombak قرار داشته، شناسایی شده و از آن تاریخ، گسترش زیادی داشته است. کوالالامپور امروزه با جمعیتی حدود ۵/۱ میلیون نفر قلب تپنده ی کشور مالزی به حساب می آید. شهر کوالالامپور همچنین مرکز و قطب اصلی فعالیت های اقتصادی، بازرگانی، مالی، کارخانجات، حمل و نقل و تکنولوژی و توریسم می باشد.

شبکه ی حمل و نقل کوالالامپور

سرویس های تاکسی: می توان از هر ایستگاه تاکسی و یا بین راه از طریق سیستم بیسیم تاکسی کرایه نمود. تاکسی هایی که با بیسیم فراخوانده می شوند، ۱ رنجیت اضافه دریافت می کنند.
قطارها: ایستگاه قطار کوالالامپور که با نقش و نگارهای قدیم مغربی تزیین یافته است و به سیستم تهویه ی مطبوع مجهز شده است به مسافران این امکان را می دهد که تقریبا برای همه ی نقاط شبه جزیره مالزی بلیط تهیه کنند.
با سرویس های جدید KTM سفر راحت تر و مطلوب تر شده و سفر با قطار برقی سریع السیر از کوالالامپور به نقاط دور دست مانند بندر کلانگ و راوانگ و سرمبان را فراهم می سازد.
قطار برقی هوایی: شهر کوالالامپور دارای سیستم حمل و نقل راه آهنی دو خطه ای به نام استار است. این سیستم ۴ خط اصلی دارد که به هم مرتبط هستند و قسمت های مختلف شهر را به یکدیگر متصل می کنند. در بیشتر نقاط شهر ایستگاه هایی برای این قطارها وجود دارد. ایستگاه های دیگری نیز در نزدیکی ایستگاه های مونوریل قرار دارد.
قطارهای استار پشت سرهم و با فاصله تقریبی ۶ الی ۱۰ دقیقه حرکت می کنند. ساعت کار آن ها ۶ صبح تا ۲۳:۳۰ می باشد.
اتوبوس: اتوبوس ها در کوالالامپور هم در داخل شهر و هم در چند نقطه دره کالانگ به سرویس دهی مشغولند. این اتوبوس ها دارای کولر و دستگاه های بلیت دهی خودکار می باشند. این دستگاه ها سکه دریافت می کنند. از کارت های اعتباری اتوبوسرانی نیز می توان استفاده نمود.
مونوریل: سیستم قطار هوایی مونوریل در بین مناطق مختلف شهر بدون توقف حرکت می کند. این قطار دور مثلث طلایی شهر در خیابان بوکت بینتانگ حرکت می کند و از مهمترین مناطق شهر می گذرد. این قطار در نزدیکی ایستگاه مرکزی کوالالامپور نیز حرکت می کند و مسافران می توانند از آن جا سوار قطار سریع السیر فرودگاه شوند و از سرویس های بدون توقف و سریع السیر آن استفاده کنند.

دیدنی های کوالالامپور

کوالالامپور مرکز بازرگانی کشور مالزی بوده و با زیبایی های خاص و مشهور و آثار تاریخی و ساختمان های فرهنگی، اوقات فراغت شما در طول شبانه روز را پر می کند.

میدان استقلال کوالالامپور

زلزله نیمه شب ۳۱ آگوست ۱۹۵۷ مقداری خرابی در قسمت اصلی این بنای تاریخی در قلب شهر پدید آورد. میدان داتاران مرددکا در مرکز شهر قرار داشته و در ضلع مقابل رویال سلانگور کلاب قرار دارد که در آن جشن استقلال مالزی هر ساله بر پا می شود.
این کلاب مجلل برای بازی کریکت و هاکی و تنیس و راگبی تا دهه ۹۰ میلادی مورد استفاده بوده است و در طبقه زیرزمین این مجموعه، پارکینگ مجهز و مرکز خرید و رستوران قرار دارد.

پارک پرندگان کوالالامپور

پارک پرندگان در سال ۱۹۹۱ ساخته و توسط ملکه مالزی Tunku Bainun افتتاح شده است. از آن تاریخ تا اول جولای ۲۰۰۱ توسط شهرداری کوالالامپور DBKL اداره می شد و سپس مدیریت آن را به شرکت Safari Bird park واگذار شده است.
این پارک با مناظر طبیعی، دریاچه و جنگل بسیار زیبا فقط در فاصله ۱۰ دقیقه از مرکز اداری شهر کوالالامپور واقع شده است. این پارک در تمام دنیا به نام بزرگترین پارک مسقف پرندگان و بزرگترین پارکی که پرواز پرندگان در آن آزاد می باشد، معروف است و دارای ۳۰۰۰ پرنده از انواع مختلف محلی و جهانی می باشد.
وسعت این پارک در ناحیه تریان به ۲۰ هکتار می رسد و بازدید کنندگان می توانند از مشاهده پرندگان و محیط جنگلی آن لذت ببرند.
یکی از ویژگی های منحصر به فرد این پارک، قابلیت پرواز پرندگان در محیط این جنگل است که آن را از سایر پارک ها مجزا کرده و محلی آرام و طبیعی برای پرندگان و تولید مثل آن ها فراهم کرده است.

باغ ارکیده و هیبیسکوس کوالالامپور

این باغ در منطقه Taman Tasik Perdana واقع شده است. باغ ارکیده بیش از ۸۰۰ گونه ارکیده مالزیایی دارد و گیاهان ارکیده نیز در همان جا به فروش می رسند. همچنین باغ هیبیسکوس شامل بیش از ۵۰۰ گونه از شکوفه های رنگارنگ است.

پتروناس، برج های دو قلوی کوالالامپور

پتروناس (معروف به مرکز شهر کوالالامپور یا مرکز همایش های کوالالامپور) بلندترین برج دوقلوی جهان با ارتفاع ۴۵۲ متر می باشد. طراحی آن توسط یک معمار آرژانتینی آمریکایی به نام سزار پلی صورت گرفته و در سال ۱۹۹۷ به اتمام رسیده است. پتروناس نام شرکت ملی نفت مالزی بوده که هزینه احداث برج ها را پرداخت نموده است.
این برج ها دارای ۸۸ طبقه بوده و از بتن های سیمانی و فولاد ضد زنگ و شیشه ساخته شده است و طبقه ۴۱ و ۴۲ توسط پل هوایی به هم ارتباط پیدا می کند. معماری این برج ها الهام گرفته از معماری اسلامی می باشد. این برج ها دارای قسمت هایی از قبیل سالن ارکستر مالزی، گروه هنری و مرکز خرید سوریا KLCC است که یکی از بزرگترین مراکز خرید کوالالامپور می باشد.

شهر سرگرمی جنتینگ هایلند کوالالامپور

به فاصله حدود ۵۱ کیلومتر از شهر کوالالامپور تفرجگاه معروف Genting Highland واقع شده است که در بین عموم معروف به Genting شهر سرگرمی است. این مجموعه که در ارتفاع ۶۰۰ فوت از سطح دریا واقع شده است، به صورت تمام وقت با انواع مختلفی از سرگرمی ها باز است و بازدید کنندگان از سراسر دنیا توسط تله کابینی که در نوع خود بزرگترین در جنوب شرق آسیا به شمار می رود (Genting Skyway)، به این مجموعه دسترسی می یابند .
این مجموعه یک تفریحگاه کاملا مدرن و با سرگرمی هایی مخصوص خانواده ها، شامل ۶ هتل با ۱۰ هزار اتاق و سوئیت، حدود ۹۰ مجموعه غذاخوری، ۸۰ مغازه، شهر بازی سرپوشیده و روباز با حدود ۶۰ دستگاه سرگرمی و نیز امکاناتی جهت برگزاری همایش ها و ملاقات ها در مجموعه بین المللی آن است.

آفاموسا

نام این تفریحگاه که یکی از مشهورترین اماکن تفریحی توریستی در منطقه است، از قلعه نظامی معروف پرتغالی ها در قرن ۱۶ میلادی واقع در شهر مالاکا گرفته شده است. چشم انداز زیبا با تپه های سرسبز دور تا دور تفریحگاه ۵۲۰ هکتاری آفاموسا را فرا گرفته و شکوه آن را چندین برابر کرده است .
آفاموسا، علاوه بر تفریحگاه و محلی برای استراحت، مکان بسیار مناسبی نیز برای برپایی جلسات و ملاقات های تجاری بازرگانی است. این تفریحگاه دارای زمین بازی گلف مطابق با استانداردهای بین المللی، پارک تفریحی آبی، دنیای حیوانات سافاری، شهرک کابوی، کلوپ اسب سواری، کلوپ پرواز مایکرو لایت، هتل، هتل آپارتمان و ویلاهای خصوصی با استخر شناست.

آکواریوم مالزی

در منطقه KLCC کوالالامپور مالزی، در طبقه زیرین برج های دوقلوی پتروناس یکی از بزرگترین آکواریوم های خاورمیانه قرار دارد. به طور کلی پنج طبقه هم کف برج های دو قلوی پتروناس مراکز خرید است که برای عموم آزاد است و بقیه طبقه های این برج تجاری است.
در طبقه زیرین این برج دوقلو آکواریومی وجود دارد که در نوع خودش بی نظیر است. شما بعد از تهیه بلیت، ابتدا وارد سالن ورودی می شوید که شامل آکواریوم های مختلفی با انواع موجودات دریایی است. بعد از آن وارد منطقه یو شکل خواهید شد. در این قسمت شما روی ریل در حال حرکت هستید و بالای سر شما محفظه ی شیشه ای یو شکلی است که کاملا از آب پوشیده است، دقیقا همانند این است که شما از پشت شیشه در زیر دریا ماهی ها و انواع موجودات دریایی را تماشا کنید.

مسجد جامع کوالالامپور

مسجد جامع، قدیمی ترین مسجد کوالالامپور می باشد که درسال ۱۹۰۷ ساخت آن آغاز و در سال ۱۹۰۹ به دست سلطان سلانگور افتتاح شد. این مسجد درست در محل تلاقی دو رودخانه گنبک و کلانگ قرار گرفته است. بسیاری از وقایع تاریخی مالزی، در این مکان به وقوع پیوسته است. در سال ۱۸۰۵ معدنچیان در این محل تجهیزات و نیازهای خود را تامین می کردند و سپس به سمت جنگل، جایی که به دنبال کشف روی بودند، حرکت می کردند. این محل تا سال ۱۹۶۵ و ساخت مسجد ملی، مسجد اصلی کوالالامپور به حساب می آمد.
سالن نمازخانه ی اصلی دارای سه گنبد می باشد که بزرگترین آن ها دارای ۲۱ متر و ۳۰ سانت ارتفاع است. این گنبد در سال ۱۹۹۰ فرو ریخت و مجددا بازسازی شد. در گوشه ها، دو مناره ی راه راه قرمز و سفید به چشم می خورد که هر یک ۲۶ متر و ۸۰ سانت ارتفاع دارند. این مسجد در روزهای جمعه پذیرای نمازگزارانی است که برای اقامه نماز جمعه به آن محل می آیند و حتی خیابان های اطراف را نیز پر می کنند. منظره شب این مسجد و به طور کل این خیابان بی نظیر است. شما در هر کجای کوالالامپور که باشید می توانید با مترو به سادگی به این مکان بیاید. اسم یکی از ایستگاه های مترو به همین اسم یعنی مسجد جامع است.

پارک آبی Sun Way

Sun Way منطقه ی حفاظت شده پر آبی در مالزی است. به بزرگی و پیشرفتگی پارک آبی دبی نیست، اما به دلیل سرسبزی خاص و طبیعی خودش می تواند محیط جالبی باشد.
در منطقه Sun Way پاساژ زیبایی به سبک معماری مصر ساخته شده که زمین پاتیناژ بسیار خوبی هم در آن قرار دارد. از روی بالکن یکی از طبقات این پاساژ به راحتی می توانید کل پارک را بینید که مکان خوبی است برای گرفتن عکس یادگاری. بلیط ورودی برای این پارک آبی که شامل پارک پرندگان و شهر بازی و … هم می شود، ۶۰ رینگیت است، که البته در جشن ها و مراسم مختلف سال قیمت ها تغییر می کند و ارزان تر می شود. اگر روزی به این پارک رفتید، از ساحل های زیبای ماسه ای، سرسره های آبی و پر هیجان و ده ها امکانات دیگر این پارک لذت ببرید.

Mines Wonderland

Mines Wonderland یکی از مکان های جالب و دیدنی مالزی است. در این پارک تفریحی تنها مبلغی برای ورود دریافت شده و بعد از آن به هر اندازه که می خواهید، می توانید از امکانات پارک استفاده کنید.
حدود ۲ یا ۳ دقیقه پیاده از ایستگاه مترو Serdang تا فروشگاه Mines راه است. Mines Wonderland دقیقا پشت فروشگاه Mines است. یکی از مناطق جالب این پارک زیبا، شهر یخی آن است که شاید تنها جایی در مالزی باشد که شما سرما را به معنای واقعی حس می کنید و نیاز به پوشیدن یک لباس گرم دارید. رقص های محلی و رقص فواره ها و … از دیگر برنامه های پارک است.

همه چیز درباره مالزی

همه چیز درباره مالزی

مالزی یکی از توسعه یافته‌ترین کشورهای آسیای جنوب شرقی از نظر اقتصادی است که در عین حال از تنوع فرهنگی زیادی برخوردار است. این کشور از دو خشکی مجزا از هم تشکیل شده است که به نام‌های شبه‌جزیره مالی و بورنئو خوانده می‌شوند. پایتخت آن کوالالامپور است، اما وزارتخانه‌ها و مراکز اداری آن در شهر تازه تاسیس پوتراجایا مستقر هستند. این کشور در گذشته جزو قلمرو امپراتوری بریتانیا محسوب می‌شد. کشور فدراتیو مالزی استقلال خود را در ۳۱ ماه آگوست سال ۱۹۵۷ میلادی به دست آورد. مالزی در سال‌های اخیر اجرای برنامه‌های توسعه‌ای را در دستور کار خود قرار داده است که سبب شده این کشور در زمره کشورهای صنعتی جهان دسته‌بندی شود.

اطلاعات کلی درباره مالزی

پایتختکوالالامپور
بزرگترین شهرکوالالامپور
نوع حکومتفدرال
زبان رسمیمالایی
مساحت۳۲۹,۸۴۷ کیلومتر مربع
جمعیت۲۷,۵۶۵,۸۲۱ سرشماری ۲۰۱۰
واحد پولرینگیت (MYR)
منطقه ی زمانیUTC+8
پیش شماره تلفن+۶۰
دامنه ی اینترنتی.my

پرچم کشور مالزی

پرچم کشور

زمان به وقت مالزی

آب و هوای هم اکنون مالزی

موقعیت جغرافیایی مالزی در نقشه جهان

آب و هوای مالزی (Malaysia Weather)

مالزی کشوری است نزدیک خط استوا و آب و هوای آن دارای اقلیم مناطق حاره است. فقط یک فصل دارد، نه بهاری، نه پاییزی و نه زمستانی. در این کشور همیشه تابستان است با دمایی حدود حداکثر ۳۴ درجه و حداقل ۲۴ درجه با رطوبت نسبی ۸۰% . اما وجود باران های فراوان لطافتی به همراه دارد که این آب و هوا را قابل تحمل می کند. میانگین بارندگیکشور حدود ۲۵۰۰ میلی متر در سال است. در ماه های پر باران (آوریل، می، اکتبر، نوامبر و دسامبر) میزان بارندگی حدود ۲۷۰ میلی متر در ماه و در ماه های کم باران جون و جولای ۱۰۴ میلی متر است.
مشخصه ی آب و هوای استوایی مالزی، بادهای موسمی سالانه‌ است که در ماه های آوریل و اکتبر در جنوب غرب و از اکتبر تا فوریه در شمال غرب می‌وزند.

جغرافیای مالزی (Malaysia Geography)

کشور مالزی در جنوب شرقی آسیا واقع و از لحاظ جغرافیائی از دو قسمت کاملا جدا تشکیل شده است. میان ۱ تا ۷ درجه عرض شمالی و ۱۰۰ تا ۱۱۹ درجه طول شرقی قرار دارد.
دو بخش متمایز مالزی از طریق دریای چین جنوبی از یکدیگر جدا شده‌اند، که هر دو بخش غربی شبه جزیره مالزی و شرق مالزی، دارای منظره ی بسیار مشابهی از دشت های مرتفع ساحلی هستند که اغلب از تپه‌ها و کوهستان های جنگلیانبوه پوشیده شده است. مرتفع ترین نقطه ی کشور مالزی، کوه کینابالو به ارتفاع ۴٬۰۹۵٫۲ متر بر روی جزیره بورنئو قرار دارد.
تنگه مالاکا که بین سوماترا و شبه جزیره مالزی قرار دارد، مهمترین مسیر کشتیرانی جهان محسوب می‌شود.
پوتراجایا، مرکز اداری جدید التاسیسی برای دولت فدرال مالزی است که تا حدی در نظر دارد از تراکم فزاینده داخل پایتخت مالزی، کوآلالامپور بکاهد. کوآلالامپور به عنوان مقر پارلمان و علاوه بر آن مرکز بازرگانی و مالی کشور باقی می‌ماند. دیگر شهرهای اصلی آن عبارتند از پنانگ، جرج تاون، ایپوه، جوهور باهرو، کوچینگ، کوتاکینابالو، آلوراستار و شهر مالاکا.

اقتصاد مالزی (Malaysia Economy)

واحد پول مالزی رنجیت یا رینگیت Ringgit می باشد که با علامتRM مشخص می شود. یک دلار آمریکا معادل ۸۰/۳ رنجیت مالزی است. ارزهای خارجی در بانک ها و صرافی ها به آسانی قابل تبدیل هستند.
همه مسافران مالزیایی و بیگانه باید اظهارنامه ارز(TDF) را پر کنند. این برگه دارای دو بخش جدا از یکدیگر می باشد و دو ستون برای بیگانگان و اتباع مالزی دارد که در آن مقدار ارزی را که با خود دارند بیان می کنند. قسمت آبی این اظهارنامه مخصوص مالزیایی ها و قسمت سفید مخصوص خارجی ها است.

فرهنگ مردم مالزی (Malaysia Culture)

مالزی کشوری است تفریحی و بسیار زیبا که در سال ۲۰۰۶ بیست و دو میلیون نفر توریست را پذیرا بوده ‌است. جمعیت این کشور ۲۸ میلیون نفر است.
مردم مالزی افرادی بسیار خون گرم و میهمان نواز هستند و ایرانی‌ها را بسیار دوست دارند. مسلمان ها در این کشور دارای رستوران ها و فروشگاه‌هایی هستند که با آرم حلال مشخص می‌شوند.
با توجه به طبیعت بخشنده ی این سرزمین، بومی‌ها که اکثرا مسلمانند دارای اخلاقی خوش و دست و دل باز هستند. مالزی دارای نظم و ترتیب در کارها به شکل کاملا اروپایی است که با توجه به سرمایه گذاری های شرکت‌های ژاپنی در این کشور و نظارت و مدیریت ژاپنی‌ها، این نظم در تمام نقاط مشهود است.
مالزی یک جامعه چند نژادی، چند فرهنگی و چند زبانی است که شامل ٪۶۵ مالایایی و دیگر قبایل بومی، ٪۲۵ چینی، و ٪۷ هندی می‌باشد. مالایایی‌هایی که بزرگترین مجموعه ی جمعیتی را در مالزی تشکیل می‌دهند، همگی مسلمان هستند. مالایایی‌ها از لحاظ سیاسی نقش غالبی را ایفا نموده و گروهی را تشکیل می‌دهند که بومیپوترا نامیده می‌شوند.
بزرگترین قبیله بومی از لحاظ تعداد، مردم ایبان از ساراواک هستند که تعدادشان بیش از ۶۰۰ هزار نفر است. برخی از مردم ایبان هنوز در روستاهای قدیمی جنگلی در کلبه‌هایی در کنار رودهای راجانگ و لوپار و سرشاخه‌های آن زندگی می‌کنند، اما بسیاری از آن ها به شهر مهاجرت کرده‌اند. بیدایوه، (۱۷۰۰۰۰) قبیله‌ای است که افراد آن در بخش جنوب غرب ساراواک قرار دارند. بزرگترین قبیله بومی در ساباه، کادازان است. بیشتر آن ها کشاورزان مسیحی هستند که از این طریق امرار معاش می‌کنند.
جمعیت چینی‌ها در مالزی عمدتا شامل فرقه‌های بدائیست ماهایالنا، تائوئیست یا مسیحی می‌باشند.
هندیها در مالزی عمدتا مردم تامیل هندو از جنوب هند هستند که بیشتر در شهرهای بزرگتر غرب شبه جزیره زندگی می‌کنند. هم چنین جامعه‌ای بزرگ از سیک ها در مالزی زندگی می‌نمایند که جمعیت آن ها بالغ بر ۸۳۰۰۰ نفر است.
نژاد مرکب اوراسیایی، کامبوجی، ویتنامی و قبایل بومی باقی جمعیت مالزی را تشکیل می‌دهند.

برخی نکات در سفر به مالزی

معمولا برای ورود به خانه ها و اماکن مذهبی، باید کفش ها را از پای در آورد.
برای خوردن و پول دادن از دست راست استفاده شود.
جهت رعایت ادب در دیدار از اماکن مذهبی باید بازوان و پاها پوشیده باشد.
با دست به کسی اشاره نگردد.
بیشتر هتل ها، رستوران ها و مراکز فروش، کارت های اعتباری از جمله Dinner ، MasterCard ، AmeriCredit ، American express  و Visa را قبول می کنند.

زبان مردم مالزی (Malaysia Language)

زبان مالایی که به محلی باهاسا ملایو خوانده می‌شود، زبانی است که توسط مردم نژاد مالایی که از ساکنان شبه جزیره ی مالایا، جنوب تایلند، سنگاپور و شمال شرقی سوماترا هستند، صحبت می‌شود. این زبان، زبان رسمی کشور مالزی است.
در گذشته، زبان مالایایی عمدتا به خط جاوی نوشته می‌شد که یک الگوی خطی بر اساس زبان عربی است. با گذشت زمان، ترکیب لاتین بر الگوی جاوی به عنوان یک الگوی غالب نگارشی چیره شد. این مسئله بیشتر در اثر نفوذ نظام آموزشی استعماری بوده که به بچه‌ها نگارش لاتین را به جای الگوی عربی آموزش داده‌ است.
زبان چینی در مالزی به انواع لهجه‌های چینی تکلم می‌شود، از جمله چینی ماندارین، هوکین / فوجیان، زبان کانتونی، هاکا و تئوچو. برخی از چینی‌ها به انگلیسی با عنوان زبان اول صحبت می‌کنند. زبان چینی از لحاظ تاریخی در جامعه تجاری مالزی رایج بوده ‌است.
هندیها در مالزی به زبان تامیلی تکلم می‌کنند. همچنین بسیاری از طبقات متوسط تا بالای متوسط هندی در مالزی به زبانانگلیسی به عنوان زبان اول صحبت می‌کنند.

مذهب مردم مالزی (Malaysia Religion)

مالزی یک جامعه چند دینی است، و اسلام دین رسمی این کشور می‌باشد. بر طبق ارقام آماری در سال ۲۰۰۰، چهار دین اصلی آن عبارتند از اسلام، بودائیسم، مسیحیت (بیشتر در شرق مالزی) و هندوئیسم.
مردم مالزی شخصا به اعتقادات مذهبی یکدیگر احترام می‌گذارند و عمدتا مشکلات مذهبی داخلی از جهت سیاسی به وجود می‌آید.

غذای مردم مالزی (Malaysia Food)

غذا خوردن در مالزی به واقع تجربه ای لذت بخش است. ماهیت چند فرهنگی جمعیت مالزی طیف وسیعی از شیوه های آشپزی غنی محلی و شیوه های ابداعی غذا را مهیا ساخته است. گوناگونی چشمگیر مواد غذایی، دسرها و میوه ها در این کشور، تجربه ای دلپذیر را برای شما فراهم می کند.
شیوه طبخ منحصر به فرد و اصیل همراه با طعم های مالزیایی، چینی و هندی تجربه ایست که در زمان اقامت شما در مالزی از آن لذت خواهید برد. صرف غذا در بیرون از خانه نسبتا ارزان است. برخی رستوران ها شیوه ی آشپزی گیاهی محلی را با تاثیر جهانی غذاهای اروپایی، ژاپنی، تایلندی و ویتنامی همراه کرده اند.

غذاهای مالایایی

مواد اولیه طبیعی و خانگی این نوع غذاها از ویژگی خاص آن ها محسوب میشود. نارگیل، گرد فلفل، طعم های ترش گیاهی، پوست لیمو، ادویه و زردچوبه همراه با مواد اصلی غذایی همچون ماهی، گوشت و سبزیجات، مواد تشکیل دهنده این غذاها می باشند. سامبال تند که از گرد فلفل، خمیر میگو و ادویه تهیه می شود، چاشنی سنتی غذاهای مالزیایی است.
غذای محبوب ساتای، شامل برش هایی از گوشت گاو یا مرغ نمک سود است که روی ذغال کباب شده و به همراه سس شیرین و ادویه زده بادام زمینی سرو می شود. برش های خیار، پیاز و کتوپات (کته برنج پخته شده در برگ نخل) همراه این غذا سرو میشوند.
برخی از غذاهای مالایایی: ناسی لیماک، ناسی پادانگ، لاکسا جوهور، می جاوا، سوپ اکور، سوتو آیام

غذاهای چینی

برنج از غذاهای اصلی، ثابت و مورد علاقه چینی هاست که همراه سبزیجات بدون ادویه و گوشت سرو می شود. نودل ها (رشته های باریک نشاسته ای) نیز با تنوع و ترکیب های بسیاری طبخ می شوند. نودل ها معمولا همراه با سوپ و یا با تکه های گوشت سرخ شده طبخ می شوند. نودل های کاری دار معمولا با مرغ و تافو (پنیر سویا) آماده می شود.
برخی از غذاهای چینی: برنج و مرغ هاینانیز، انگا پو فان، وانتان می، نودل گوساله، آسام لاکسا

غذاهای هندی

ناسی کاندار از جمله غذاهای محبوب بین مسلمانان هندی است. ناسی واژه مالزیایی به معنای برنج است و کندار به معنای حمل چیزی بر چوبی حائل شانه است. ناسی کاندار غذای برنج با مرغ، گوشت یا ماهی در آب غلیظ و مقوی همراه با ادویه کاری است. نان هایی که از آرد ورز داده شده تهیه می شود و همانند پنکیک سرخ می شود نیز بسیار محبوب هستند و در انواع و اشکال متفاوت با نام های توسای، چاپتی، نان، روتی، کانای و ایدلی تهیه می شوند و ماهی کاری زده شده به عنوان سس همراه آن مصرف می شود. غذای برگ درخت موز نیز همراه با برنج و مرغ، گوشت گوسفند یا ماهی کاری زده شده طرفداران بسیار دارد و این غذا همراه با ترشی و سیزیجات در برگ درخت موز و با دست مصرف می شود.
برخی از دیگر غذاها: کاری کاکسا، ناسی بریانی، روتی کانال، مورتابک، میگو رنگ، روجاک و نوشیدنی های سندول و ته تریک

میوه های مالزی

مالزی دارای میوه های استوایی بسیاری است. برخی از این میوه ها فصلی و برخی در طول سال در دسترس هستند. میوه های محلی که از محبوبیت بیشتری برخوردار هستند عبارتند از پاپایا، پشن فروت (میوه شوق)، هندوانه و آناناس.
سایر میوه ها عبارتند از موز، کارامبولا، سمپداک، سیکو، دوریان، گواوا، لانگست و دوکو، انبه، مانگوستین، رامبوتان و گریپ فروت.

فاصله و اختلاف زمانی مالزی (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و کوالالامپور (ایران و مالزی)

فاصله تهران تا کوالالامپور ۳۸۹۹ مایل معادل ۶۲۷۶ کیلومتر می باشد.
فاصله هوایی تهران و کوالالامپور ۸ ساعت و ۶ دقیقه می باشد.
ساعت کوالالامپور ۳.۳۰ در تابستان و ۴.۳۰ در زمستان از تهران جلوتر است. یعنی ساعت ۹ در تهران معادل ۱۲/۳۰ در کوالالامپور است.
کوالالامپور در منطقه زمانی (UTC/GMT +8) قرار دارد.

جشن ها و تعطیلات رسمی در مالزی (Malaysia Celebrations)

مردم مالزی در طول سال تعدادی روزهای تعطیلی و جشن دارند. برخی از این تعطیلات جزو تعطیلات عمومی فدرال معرفی شده‌اند و بعضی دیگر توسط خود ایالات به عنوان تعطیلات عمومی معرفی می‌شوند. برخی جشن ها نیز که جزو تعطیلات عمومی محسوب نیستند، از سوی گروه‌های خاص نژادی یا مذهبی تعطیل محسوب می‌شوند.
مشهورترین روز تعطیل در مالزی هاری مرداکا (روز استقلال) در ۳۱ اوت به یادبود استقلال فدراسیون مالزی در سال ۱۹۵۷ می‌باشد. هاری مرداکا و نیز روز کارگر (۱می)، روز تولد شاه (اولین شنبه ماه ژوئن) و برخی اعیاد دیگر به عنوان تعطیلات عمومی و رسمی و فدرال در این کشور محسوب می‌شوند.
مسلمانان در مالزی (از جمله تمام مالایایی‌ها و دیگر مسلمانان غیر مالایایی) در تعطیلات مسلمین جشن می‌گیرند. معروف ترین عید،Hari Raya Puasa که هاری رایا عیدالفطر نیز گفته می‌شود و ترجمه مالایایی آن عیدالفطر است. این عید از سوی مسلمانان سراسر جهان در پایان ماه رمضان، ماه روزه داری، برگزار می‌شود. علاوه بر Hari Raya Puasa، آن ها Hari Raya Haji که هاری رایا عیدالاضحی نیز گفته می‌شود و ترجمه آن عیدالاضحی (قربان) بوده و اول ماه محرم (سال جدید اسلامی) و مولد الرسول (روز تولد پیامبر (ص)) را نیز جشن می‌گیرند.
با توجه به بودن فرهنگ چینی در مالزی، جشن هایی در این کشور برگزار می‌شود که از سوی تمام چینی‌های سراسر جهان انجام می‌گیرد. سال جدید چینی معروفترین این جشن ها است که ۱۵ روز طول می‌کشد و با جشن فانوس به پایان می‌رسد. دیگر جشن های برگزار شده از سوی چینی‌ها عبارتند از جشن کینگمینگ، جشن قایق اژدها و جشن میانه پاییز. علاوه بر جشن های سنتی چینی، بودائی‌های چینی نیز جشن روز وساک را برگزار می‌نمایند.
اکثر هندی های مالزی هندو هستند و جشن دیپاوالی (دیوالی) یا جشن نور را برگزار می‌کنند، در حالی که تایپوسام مراسمی است که در سراسر کشور با تجمع هندوها در باتو کیوز (غارهای باتو) برگزار می‌گردد. گذشته از هندوها، سیک ها نیز جشن وایساکی، یا سال جدید سیک ها را برگزار می‌کنند.
جشن های دیگر همچون کریسمس، هاری گاوای بین مردم ایبان در دایاک، پستاکاآماتان از مردم کادازان دوسون نیز در کشور مالزی برگزار می‌شود.
با وجود آن که بیشتر این جشنها مربوط به نژاد یا مذهب خاصی می‌شود، تمامی مالایایی‌ها بدون توجه به پیشینه مذهبی و نژادی خود، این جشن ها را با هم برگزار می‌کنند. در سالهای ۱۹۹۸-۱۹۹۶ زمانی که جشنهای هاری رایا پوآسا و سال جدید چینی با یکدیگر همزمان گردید، شعارRaya Kongsi که ترکیبی از Gong Xi Fa Cai بود، برای تبریک سال نوی چینی استفاده شد و هاری رایا (که در زبان مالایایی به مفهوم جشن گیری با همدیگر می‌باشد) به کار رفت. در طول سال های ۲۰۰۶-۲۰۰۵، هاری رایا پوآسا و دیواپالی با یکدیگر مقارن شده، و یک شعار مشابه Raya Deepa ابداع شد.

همه چیز درباره ماله – مالدیو

مختصری درباره ماله

اگر جزیره‌های کوچک جمهوری مالدیو را مانند صورت‌های فلکی به هم وصل کنیم، تصویر پرنده‌ای با بال‌های گشوده نمایان می‌شود که نماد این کشور هم هست. جزیره‌ی شلوغ ماله، پایتخت مالدیو، درست بر پشت این پرنده سوار است. ماله با وجود این که مساحت زیادی ندارد، به خاطر ساکنان زیادش معروف است به پر تراکم‌ترین شهر دنیا. این‌جا آن‌قدری جذابیت و زیبایی در خود جزیره و دور و اطرافش دارد که به راحتی می‌تواند مقصد هر مسافر خوش‌گذرانی باشد. امنیت مناسب و سبک زندگی ساده‌ی مردم با خانه‌های رنگارنگ‌شان، ماله را مخصوصا برای خانواده‌ها جزیره‌ی محبوبی کرده است.
آب و هوای ماله یا گرم و خشک است یا گرم و مرطوب و هیچ وقتی از سال سرد نمی‌شود؛ با این‌که هر چه به زمستان نزدیک‌تر شویم، دمای هوا پایین‌تر می‌آید ولی باز هم در نهایت به پانزده درجه سانتی‌گراد در شب‌ها می‌رسد. دمای هوا همیشه مناسب شنا، غواصی و بازی‌های آبی است، اما تابستان‌ها ممکن است گرمای هوا مسافران را آزار دهد، درست مثل باد و باران‌های زمستان. به همین خاطر، بهترین وقت سفر کردن به ماله از نیمه‌ی دوم فصل پاییز شروع می‌شود و تا تعطیلات کریسمس و ژانویه طول می‌کشد. این وقت سال، جزیره حسابی شلوغ و پر از مسافر است و باید حواس‌تان به رزرو هتل و تورهای کشتی برای رفتن به جزیره‌های دیگر باشد، چون ممکن است به راحتی جای خالی پیدا نکنید.
فرودگاه بین‌المللی ماله در جزیره‌ی کوچکی به نام هول‌هوله در شمال شرقی ماله ساخته شده و فرودگاه مجهزی است و بیرون سالن ترمینال رستوران، کافه، سرویس‌های بهداشتی و دوش مجانی هم دارد. کشتی‌ها هر ده تا پانزده دقیقه یک بار از فرودگاه به سمت ماله حرکت می‌کنند و بیشتر از پانزده دقیقه هم در راه نیستند؛ ممکن است زمان حرکت هر کشتی در نیمه‌های شب طولانی‌تر باشد، ولی معمولا بیشتر از نیم ساعت معطلی ندارد. در هول‌هوله چند تایی هتل هم می‌توانید پیدا کنید، ولی بهترین کار این است که در خود ماله اقامت کنید که به جاهای دیدنی و تفریحی نزدیک‌تر باشید.
ماله آن‌قدر کوچک هست که بتوان پیاده مسیرهایش را طی کرد. از اسکله‌های شماره‌ی نه و ده که کشتی‌های فرودگاه مسافران را پیاده می‌کنند، تا مرکز شهر پانزده دقیقه بیشتر پیاده‌روی نیست، ولی برای حمل و نقل ماشینی، یا باید تاکسی بگیرید و یا اتومبیل اجاره کنید که نیازمند داشتن گواهینامه‌ی بین‌المللی معتبر است. برای رفتن به جزیره‌های نزدیک یا حتی دور ماله باید سوار قایق‌ها و کشتی‌هایی شوید که از اسکله‌های مختلف دور تا دور شهر به سمت مقاصد گوناگون در اقیانوس حرکت می‌کنند.
به خاطر مهاجرین زیادی که به ماله آمده‌اند، تنوع غذایی در این شهر بسیار بالاست. رستوران‌هایی با ملیت‌های مختلف، غذاهای جور واجوری می‌پزند که امتحان‌کردن همه‌شان نیاز به زمان زیادی دارد؛ به هر حال فراموش نکنید به اقیانوس هند سفر کرده‌اید و در هر کدام از جزایر جمهوری مالدیو، می‌توانید یکی از بهترین ماهی‌های تمام عمرتان را سفارش دهید.
انتخاب محل اقامت در ماله، کار سختی نیست. در هر طبقه‌ای که ساکن باشید، تنها یک پنجره احتیاج دارید تا ذره‌ای از آبی اقیانوس را ببینید. از هر جای ماله به هر طرف که بروید، دریا خودش را جلوی چشم‌تان می‌کشاند. تا مدت‌ها بعد از این‌که به خانه‌تان برگردید شاید همه جا را از پشت پرده‌ای آبی و شیشه‌ای تماشا کنید؛ به هر حال چشم است دیگر، عادت می‌کند.

خرید در ماله

در ماله چند تا بازار می‌توانید پیدا کنید که اجناس چینی، هندی، سنگاپوری و تایلندی را با قیمت‌های خوبی می‌فروشند، ولی بازار اصلی یا بازار محلی ماله که برای توریست‌ها هم جای جالبی است، در شمال جزیره و در نزدیکی مرکز اسلامی قرار گرفته است.
بازار ماهی‌فروش‌ها که پاتوق ماهی‌گیرهای مالدیو است، از دیدنی های این شهر است. این بازار مملو از مغازه هایی است که آبزیان تازه و خشک شده، سبزی و میوه سراسر مالدیو را به فروش می رسانند. بعد از ظهر ها یعنی زمانی که ماهیگیران با صید روزانه خود به بازار می آیند، بهترین زمان رفتن به این بازار است. دیدن جنب و جوش حاکم بر این بازار ماهی رو باز خالی از لطف نیست. در بازار ماهی‌ ماله، علاوه بر ماهی‌های خوراکی، ماهی‌های تزینی و آکواریومی نیز فراوان دیده می‌شود، اما اجازه‌ی آوردن آن‌ها را با هواپیما ندارید، پس لطفا پول‌تان را خرج نکنید. این ماهی‌ها خیلی هم ارزان نیستند.
بازار محلی ماله، بازاری پر از رنگ و بو است. پارچه‌های کتانی، عودهای مختلف و متنوع، ادویه‌ها، عطرهای تند هندی و عربی، وسایل تزیینی که با چوب نارگیل یا صدف ساخته شده، سوغاتی‌های خوبی از این سفرند. اگر خواستید دستبند یا گردنبندهای سنگی یا بافته شده از نخ‌های رنگین بخرید، می‌توانید تخفیف بگیرید، چون بیشتر این‌ها کار دست هستند و معمولا فروشنده‌شان همان هنرمندی است که این‌ها را ساخته است. می‌توانید رنگ‌های موردعلاقه‌تان را انتخاب کنید و تا گشتی در بازار می‌زنید، دستبندی با طرح مخصوص خودتان را تحویل بگیرید.
بازارهای ماله بیشتر روزهای سال باز هستند، مگر روزهایی که تعطیلات مذهبی خاصی باشد. مثلا ماه رمضان ممکن است بازار به شلوغی روزهای دیگر نباشد، ولی تعطیل نیست اما در مورد رستوران‌ها و کافه‌ها وضع فرق می‌کند؛ شاید اگر ماه رمضان به ماله سفر کنید، به غیر از رستوران‌های هتل‌ها به سختی جایی غذای آماده پیدا شود.

دیدنی های ماله

ساحل مصنوعی مالدیو

خیابان بودوتاکوروفانو خیابان اصلی ماله است که دور جزیره کشیده شده و همه‌ی خیابان‌های دیگر به آن ختم می‌شوند. چندین رستوران و کافه و پارک در اطراف این خیابان وجود دارد و در بخش شرقی‌اش ساحل مصنوعی ماله قرار گرفته است.
با این که تعداد سواحل شنی زیبای مالدیو بی شمارند، شهر ماله از داشتن ساحل طبیعی محروم است. دولت مالدیو با ساختن یک ساحل مصنوعی در ماله امکان شنا کردن حتی در تابستان ها که هوای مالدیو بسیار گرم است را امکان پذیر کرده است. فعالیت های تفریحی در کنار موسیقی زنده و برنامه های محلی، این مکان را به یکی از محبوب ترین نقاط مالدیو تبدیل کرده است. ساحل مصنوعی در روزهای تعطیل خیلی شلوغ می‌شود و پر از مردم محلی است که برای شنا و بازی به آن‌جا می‌روند.
رستوران بزرگ باغ غذا در کناره‌ی ساحل مصنوعی، یکی از بهترین غذاهای دریایی را در ماله سرو می‌کند و نسبت به سرویس و غذایی که دارد، چندان گران به نظر نمی‌رسد.

تور زیردریایی وال‌ها

اگر هیجان ساحل شرقی را دوست داشتید، سری هم به غرب جزیره بزنید. در یکی از اسکله‌های غرب، تور زیردریایی وال‌ها برپاست که مخصوصا برای بچه‌ها خیلی هیجان‌انگیز است؛ دیدن دنیای زیر آب از داخل محفظه‌ای آهنین را شاید فقط داخل بازی‌ها و کارتون‌ها بتوان تجربه کرد، ولی این‌جا یک گردش واقعی است.

پارک سلطان

پارک سلطان که بزرگ‌ترین پارک تفریحی مالدیو است، کمی پایین‌تر از خیابان مشهور امیر احمد واقع شده است. پارک سلطان تنها بخشی از کاخ سلطان مالدیو است که تا به امروز باقی مانده و داخل آن موزه‌ی ملی مالدیو با مجموعه‌ای از دیدنی‌های تاریخی این کشور قرار گرفته است.

موزه ملی مالدیو

موزه ملی مالدیو یکی از پر توریست ترین نقاط این کشور است. این موزه که در پارک سلطان قرار دارد، بخشی از قصر سلطان بوده و کلکسیون های ارزشمندی از تاریخچه و میراث غنی پادشاهان مالدیو را در خود جای داده است. اشیا تزئینی و البسه پادشاهان و ملکه ها، اشیا سنگی دوران قبل از اسلام مالدیو، دست نوشته ها، آلات جنگی، عکس ها و متعلقات سلطنتی، زندگی گذشته مالدیوی ها را به خوبی به نمایش می گذارد.

گالری هنری اسجهی

اسجهی مالدیو در شرق پارک سلطان قرار گرفته و یکی از قدیمی ترین ساختمان های ماله محسوب می شود. هدف اصلی این گالری، حفظ و نگهداری هنر سنتی و مدرن مردم مالدیو می باشد. کارگاه های مختلف این گالری به هنرمندان جوان مالدیو فرصت می دهد تا آثار خود را به نمایش بگذارند.

قصر مولیاژ

قصر رنگارنگ مولیاژ برای سکونت سلطان ساخته شد، هر چند که قبل از این‌که پادشاه بتواند در آن زندگی کند، از سلطنت برکنار شد. به هر حال این‌جا سال‌ها ساختمانی دولتی بود و امروزه دفتر ریاست‌جمهوری مالدیو است.

هوکورو میسکی

هوکورو میسکی مالدیو قدیمی ترین مسجد این کشور است و بنای آن در زمان سلطنت سلطان ابراهیم اسکندر اول پایه گذاری شده است. طراحی داخلی و دیوارهای بیرونی این مسجد با نوشته های عربی، کنده کاری ها و طراحی های زیبا تزئین شده است. این مسجد به خاطر رنگ، استفاده از چوب های متنوع در درب ها و پنجره ها و مقابر باستانی خود بسیار مشهور است.

میدان جمهوری

میدان جمهوری که در ساحل شمالی ماله قرار دارد، در سال ۱۹۸۹ بنا شده و با سر سبزی های اطراف خود یکی از محبوب ترین نقاط تجمع مالدیو محسوب می شود. در سمت غربی این میدان ساختمان های تجاری و در جنوب آن مرکز اسلامی قرار گرفته است. از سمت شمال نیز می توانید از دیدن نماهای زیبای دریا لذت ببرید.

همه چیز درباره مالدیو

همه چیز درباره مالدیو

مالدیو کشوری است جزیره‌ای در اقیانوس هند. پایتخت آن ماله است. حکومت مالدیو جمهوری است. زمانی که نخست وزیر مالدیو به هیئت دولت خویش دستور داد تا غواصی یاد بگیرند، محافل خبری این خبر را به صورت طنز گونه منتشر کردند؛ حتی برخی گمان کردند که محمد ناشید در پی افزایش جاذبه‌های توریستی کشورش است، ولی در اصل غرق شدن مالدیو در آب‌های اقیانوس بر اثر گرم شدن زمین واقعیتی بود که محمد ناشید و هیئت دولتش سعی داشت تا به وسیله جلسه نامتعارفشان به جهانیان گوشزد کنند. پدیده بالا آمدن سطح آب اقیانوس‌ها حدودا با یک سوم جمعیت جهان به طور مستقیم سر و کار دارد. کشور مالدیو نیز به علت ارتفاع بسیار کم از سطح دریا مطمئنا با این مشکل روبه رو خواهد بود.

اطلاعات کلی درباره مالدیو

پایتختماله
بزرگترین شهرماله
نوع حکومتجمهوری
زبان رسمیدیوهی
مساحت۲۹۸ کیلومتر مربع
جمعیت۳۹۶,۳۳۴ تخمین ۲۰۱۰
واحد پولروفیا مالدیو (MRF)
منطقه ی زمانیUTC+5
پیش شماره تلفن+۹۶۰
دامنه ی اینترنتی.mv

پرچم کشور مالدیو

پرچم کشور

زمان به وقت مالدیو

آب و هوای هم اکنون مالدیو

موقعیت جغرافیایی مالدیو در نقشه جهان

آب و هوای مالدیو (Maldives Weather)

آب و هوای مالدیو گرمسیری است و درجه هوا در طول سال حدود ۳۰ درجه سانتیگراد است. با این حال در بین ماه های آوریل تا اکتبر بارندگی های زیادی در این کشور رخ می دهد که ناشی از باران های موسمی اقیانوس هند است.

جغرافیای مالدیو (Maldives Geography)

مجمع الجزایر مالدیو در جنوب غربی کرانه‌های هندوستان قرار گرفته و کوتاه ترین فاصله آن تا کرانه‌های هند، ۶۰۰ کیلومتر است. مالدیو شامل ۱۱۹۲ جزیره مرجانی کوچک، مسطح و کم‌ارتفاع و شمار زیادی آبسنگ است که تنها ۲۰۲ جزیره از آن ها مسکونی هستند، روی هم رفته ۲۹۸ کیلومتر مربع پهناوری دارند و تنها ۰٫۳% از قلمرو مالدیو را پوشش می‌دهند. اماقلمرو دریایی مالدیو با ۸۵۰ کیلومتر درازا و ۱۳۰ کیلومتر پهنا، ۱۱۵۳۰۰ کیلومتر مربع مساحت دارد. بلندای هر یک از این جزیره‌ها از سطح دریا از ۳ متر تجاوز نمی‌کند. مالدیو تپه ماهور و رودخانه‌ای ندارد.

پول و اقتصاد مالدیو (Maldives Economy)

اقتصاد مالدیو بر پایه کشاورزی، ماهیگیری و گردشگری استوار است. در مالدیو، نارگیل، ذرت، ارزن، سیب‌زمینی شیرین و میوه‌جات به عمل می‌آید. در این کشور صنعت کشتی‌سازی رونق دارد و مردم آن به صنایع‌دستی علاقه‌مندند. از مالدیو، ماهی، گوشت، صنایع‌دستی و نارگیل صادر می‌شود.

فرهنگ مردم مالدیو (Maldives Culture)

صد در صد مردم مالدیو مسلمان و سنی هستند. سعی کنید به قوانین اسلامی احترام بگذارید. لازم به ذکر است که بیشتر گردشگران در مراکز گردشگری هستند و با مردم عادی در تماس نیستند، اما اگر با مردم عادی تماس یافتید، به فرهنگ آن ها احترام بگذارید. اکثر آن ها الکل مصرف نمی کنند و پوشش اسلامی دارند.
برخی از جزایر مالدیو برای گردشگری اختصاص یافته‌اند. در این جزایر هتل‌هایی برای اقامت گردشگران ساخته شده که بیشتر کارمندان آن از مهاجران کشورهای همسایه هستند. گردشگران مستقیما از فرودگاه بین‌المللی ماله به این جزایر می‌آیند. مردم عادی مالدیو، ارتباط چندانی با گردشگران خارجی ندارند.

زبان مردم مالدیو (Maldives Language)

زبان رسمی مالدیو، زبان دیوهی است که زبانی از خانواده هندوآریایی بوده و با زبان سینهالی (زبان رسمی سری لانکا) هم‌خانواده است. زبان عربی و هندی هم زیاد استفاده می شود. زبان انگلیسی در موسسات دولتی و هم خدمات گردشگری کاربرد زیادی دارد.

مذهب مردم مالدیو (Maldives Religion)

صد در صد مردم بومی مالدیو مسلمان سنی هستند و اسلام دین رسمی این کشور است. پیشینه اسلام در مالدیو به سده دوازدهم میلادی باز می‌گردد، هنگامی که دریانوردان مسلمان به این سرزمین آمده‌اند. پیش‌تر، ساکنان مالدیو پیرو آیین بودا بوده‌اند.

غذای مردم مالدیو (Maldives Food)

رستوران های مختلفی در مالدیو وجود دارد که شامل انواع غذاهای آسیایی و اروپایی هستند. رستوران های کوچکی وجود دارد که توسط زوج های تایلندی اداره می شود که غذای خوبی دارند اما اغلب گران هستند.
غذاهای مالدیوی بیشتر از ماهی más و ماهی تن kandu más درست می شود که شباهت زیادی به غذاهای هندی و سریلانکایی دارد. غذاهای مالدیوی عموما گرم و تند هستند و سبزیجات کمی دارند.

برخی از غذاهای محلی مالدیو

Garudhiya: یک غذای سنتی شامل برنج و ماهی است که همراه فلفل تند و پیاز سرو می شود
más huni: یک وعده غذایی برای صبحانه، شامل ماهی دودی و نارگیل رنده شده
fihunu más: ماهی با فلفل قرمز
hedhikaa: یک اسنک که از ماهی درست شده و در روغن سرخ شده که در بیشتر رستوران ها یافت می شود
Bajiya: یک شیرینی شامل ماهی، نارگیل و پیاز
Gulha: شیرینی های توپی شکل از ماهی دودی
Keemia: ماهی سرخ شده رولتی
kulhi borkibaa: کیک ماهی ادویه دار
theluli más: ماهی سرخ شده با فلفل قرمز و سیر
جمعیت مالدیو مسلمان سنی و پایبند هستند و مصرف الکل برای مردم محلی منع قانونی دارد؛ اما کشتی های تفریحی مجاز به سرو الکل هستند و خارجی ها نیز می توانند در ماله الکل را خریداری کنند. اکثر مالدیوی ها الکل نمی خورند، اما ممکن است بعضی از جوانترها بخورند.
آب مراکز اقامتی به صورت لوله کشی است و غیر قابل نوشیدنی، اما بهتر است اول از مدیریت آن جا بپرسید. بطری های مختلف آب در انواع مختلفی وجود دارد که با قیمت حدود ۵ دلار یافت می شود.
مالدیو از سبد مرکباتی غنی، کامل و با کیفیت بهره می برد، مخصوصا نارگیل، انبه و موز که شما آن ها را بیشتر در لیست مرکبات مناطق صحرایی می بینید.

مسافت و اختلاف زمانی مالدیو (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و ماله (ایران و مالدیو)

مسافت تهران تا ماله ۳۹۳۶٫۴ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا ماله حدود ۵ ساعت می باشد.
ماله ۱٫۵ ساعت از تهران جلوتر است، یعنی ساعت ۱۲ در تهران معادل ساعت ۱:۳۰ در ماله است.

جشن ها و تعطیلات رسمی مالدیو (Maldives Celebrations)

در روزهای تعطیل مالدیو، ادارات دولتی و مراکز تجاری تعطیل‌اند و سایر مغازه‌ها هم دیرتر باز می‌کنند. در تعطیلاتکریسمس، سال نو و دیگر مناسبت‌های تقویم میلادی، مالدیو از همیشه شلوغ‌تر می‌شود و قیمت‌ها هم بالاتر می‌روند. البته ساکنان آن‌جا این تعطیلات را جشن نمی‌گیرند، مگر به خاطر درآمدی که از راه توریسم کسب کرده‌اند.
بیشتر تعطیلات مذهبی مالدیو، مطابق با تعطیلات قمری‌ و مناسبت‌های اسلامی است. ماه رمضان، مقدس‌ترین ماه در این کشور است و عید فطر، از اعیاد مهم مالدیو است.
سایر مناسبت‌ها در مالدیو به قرار زیرند:
عید بودو: شصت و شش روز بعد از پایان ماه رمضان، مسلمانان مالدیو، عید بودو را جشن می‌گیرند. در این روز، مسلمانان به مکه می روند و مراسم مذهبی را به‌جا می‌آورند.
روز ملی مالدیو: این جشن، به یاد مبارزه‌ی محمد تاکورو فانو و یارانش در برابر پرتغالی‌ها برگزار می‌شود که در ماله رخ داد و مربوط به سال ١۵٧٨ است. این جشن، در اولین روز از سومین ماه تقویم قمری برگزار می‌شود.
عید مبعث: در مالدیو هم مانند سایر کشورهای مسلمان، عید مبعث جشن گرفته می‌شود.
روز هوراوی: این روز را به یاد پیروزی سلطان حسن عزالدین در مقابل مالابارهای هندی در سال ١٧۵٢ جشن می‌گیرند.
روز شهدا: سالگرد درگذشت سلطان علی پنجم به دست نیروهای پرتغالی در سال ١۵۵٨ است.
این مناسبت‌ها، هر ساله طبق تقویم قمری گرامی داشته می‌شوند.
مناسبت‌های زیر، هر سال از روی تقویم میلادی برگزار می‌شوند:
روز سال نو: روز اول ژانویه
روز استقلال: هر سال در روزهای بیست و ششم و بیست و هفتم ژوییه، پایان دوران استعماری انگلستان در این کشور جشن گرفته می‌شود.
روز پیروزی: روز شکست نیروهای سریلانکا که در سال ١٩٨٨، تلاش کردند دولت مالدیو را براندازند.
روز ملی: طبق رفراندومی در روز یاده نوامبر سال ١٩۶٨ مردم مالدیو حکومت جمهوری را به جای حکومت سلطنتی انتخاب کردند. این روز در مالدیو با رژه و کارنوال‌های باشکوه جشن گرفته می‌شود و تعطیل رسمی است.

همه چیز درباره تفلیس – گرجستان

مختصری درباره تفلیس

محل روی دادن تمام اتفاقات مهم گرجستان تفلیس است. شهرهای دیگر گرجستان روی هم اندازه‌ی یک دهم این شهر هم خبر و اتفاق در خود نمی‌بینند. تفلیس مرکز تمام اتفاقات سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی کشور است و به همین دلیل برای اتفاقات و هیجانات موجود در آن، اکثر گرجی‌ها به زندگی در تفلیس متمایلند.
هر چند در مورد این موضوع حدس و گمان زیاد است، اما می‌گویند تفلیس از قرن پنجم یکی از مهم‌ترین شهرهای حوالی قفقاز بوده است. سواحل رود کواری، قسمت قدیمیش، تپه‌هایش، ساختمان‌های مذهبی خوش‌ساخت و خانه‌های بالکن‌دار قدیمی همگی یادآور اوراسیای باستان هستند.
البته تفلیس شهر مدرنی است، در گذشته‌های خود زندگی نمی‌کند، بلکه پا به دنیای مدرن گذاشته و همگام با تغییرات جهانی خود را عوض کرده است. مشخصا از رکودی که در اواخر قرن بیستم گریبان دنیا را گرفته بود، صحبت به میان است. تفلیس این رکود را با زیبایی هر چه تمام‌تر دور زد.
تفلیس پر از هتل‌ها و رستوران‌های خوب است. شهری است که شب‌ها هم زنده است. اما با همه‌ی این امکانات و قابلیت‌های تفریحی متعدد، فقر راه خود را در شهر باز کرده، طبقه‌‌ی کارگر مردم که در حاشیه‌ی تفلیس ساکنند و اتوبوس‌های کثیف و آشوب‌زده شاهدی بر این ادعایند.
هوای تفلیس به خاطر نزدیکی به کوه و وزش باد از سوی این کوه‌ها در تابستان‌ها خنک بوده و اصولا بهار و تابستان برای رفتن به تفلیس بهتر است. میانگین بارش در تفلیس نزدیک به پانصد میلی‌متر است که تنها سی میلی‌متر آن به فصول گرم اختصاص دارد.

حمل و نقل عمومی در تفلیس

مترو مهم‌ترین وسیله‌ی حمل و نقل در تفلیس محسوب می‌شود. متروی تفلیس به واسطه‌ی قدمتش، به خودی خود یکی از جاذبه‌های دیدنی تفلیس است. ساخت این مترو در سال ۱۹۵۲ شروع شد و در ۱۹۶۶ هم به پایان رسید. متروی تفلیس دارای ۲۲ ایستگاه است و ساعت کارش از ۶ صبح تا ۱ بعد از نیمه شب است. در هر توقف نام ایستگاه و ایستگاه بعدی گفته می‌شود.
اتوبوس‌های زرد رنگ تفلیس در اندازه‌های مختلفی هستند، توضیحی در مورد مسیر بر روی پنجره‌ی اتوبوس‌ها به چشم می‌خورد. بلیت را دور نیاندازید، چون مامور کنترل آن را از شما خواهد خواست. به غیر از اتوبوس، مارشروتکا (نوعی ون که یادگار دوران کمونیسم است) هم در خدمت سیستم حمل و نقل عمومی است. مارشروتکاها بیشتر مسیرهای فرعی را تحت پوشش قرار می‌دهند.
تاکسی در تفلیس فراوان است، از تاکسی متر اما خبری نیست. برای همین قبل از سوار شدن، حتما بر سر کرایه با راننده به توافق برسید. کوتاه‌ترین مسیرها قیمتی در حدود سه هزار تومان خواهند داشت و قیمت مسیرهای طولانی به هفت هزار تومان خواهد رسید. اگر به مسیرهای ناشناخته‌تر و غیرتوریستی‌تر می‌روید و روسی یا گرجی هم نمی‌دانید از این‌که راننده به طور مدام توقف می‌کند و از همشهری‌هایش در مورد آدرس شما سوال می‌کند، عصبانی نشوید و انتظار کرایه‌ی بیشتر از حد انتظار را نیز داشته باشید. در مورد رفتن به فرودگاه‌ها باید گفت که کرایه‌ها بیشتر هم می‌شوند.

خرید در تفلیس

فروشگاه‌های گرجستان مملو از کالاهایی هستند که معرف فرهنگ گرجی‌هاست. مشخصا برای تفلیسی‌ها مسیحیت از اهمیت فراوانی برخوردار است. آن‌ها نه تنها جزو اولین اقوامی بودند که به مسیحیت گرویدند، بلکه در مقابل تغییر دین هم ایستادگی کردند. بنابراین بسیار طبیعی است که بخش زیادی از صنایع دستی آن‌ها را صلیب و مجسمه‌های کوچک فلزی از قدیسینی تشکیل دهد که به مسیحیت خدمت کرده‌اند. سوغات دیگر گرجستان فرش است.

کتابفروشی پروسپرو

در حقیقت یک کافه‌کتاب است، بسیاری از کتاب‌هایش راجع به گرجستان و ناحیه‌ی قفقاز، به زبان انگلیسی و با کیفیت نفیس است که البته ممکن است گران به نظر بیایند.

ژئولند

بهترین جا در گرجستان برای خرید نقشه، ژئولند است. ژئولند نقشه‌های تولیدی ارتش شوروی را در مقیاس ۵۰۰۰۰و۱ در اختیار دارد که بهترین نقشه‌ی توپوگرافی برای پیاده روی در سطح شهر به شمار می‌آید. همین‌طور اگر قصد تهیه‌ی نقشه از کل گرجستان را دارید، نقشه‌ی تولید شده در ارتش شوروی و با مقیاس ۲۵۰۰۰۰و۱ بهترین انتخاب ممکن است. ژئولند همچنین به زودی نقشه‌های ۵۰۰۰۰و۱ تولید شده‌ی خود را در زمینه‌های کوه‌پیمایی و کافه‌ها به بیرون عرضه خواهد کرد.

درای بریج مارکت

یک بازار عالی برای خریدن خرده‌ریزهای قشنگ و دیدنی و همچنین مجموعه‌های جالب از آثار هنری، آکاردئون، سماور و لوازم برقی گرفته تا ظروف چینی، شیشه‌ای و فلزی است. نکته‌ی جالب سن و سال فروشندگان درای بریج مارکت است، آن‌ها اکثرا محلی و فوق‌العاده پیر هستند.

جورجیان سووِنیرز

بعضی از اجناس سر و شکل خوبی ندارند، اما مجسمه‌ها، عروسک‌ها و آدمک‌ها، بامزه و گیرا هستند. اگر دنبال شمشیر (البته به عنوان دکور، نه کار دیگر!) با مشخصات قفقازی هستید، این‌جا جای خوبی برای خرید آن است.

گالری آرت گاسم

این گالری بعد از کتابفروشی پروسپرو قرار گرفته و کالاهای مختلفی برای فروش دارد. مثلا مجسمه‌های کوچک مسی یا زیورآلات لاکی یا کیف‌های دست‌دوز، که همه هم هنر هنرمندان گرجی است را می‌توانید از آرت گاسم تهیه کنید.

کارپت شاپ

این فروشگاه که به کارپت شاپ به معنای قالی‌فروشی معروف شده، در واقع اسم ندارد! در نیمه راه لسلیدزه قرار دارد و محلی‌ها از آن فرش می‌خرند، که این بهترین نشانه برای تشخیص یک فروشگاه خوب است.

میدان ۹۱

این‌جور تبلیغ می‌شود که میدان ۹۱، قدیمی‌ترین فرش‌فروشی در قفقاز است. میدان ۹۱ شبیه غار چهل دزد بغداد است، پر از فرش، سماور، مفرغی‌جات و همچنین لباس‌های سنتی و عتیقه‌جات از سرتاسر گرجستان است.

گرین سان سووِنیرز

برای خرید روسری قلاب‌دوزی شده و خنزر پنزرهای ریزه و ارزان به عنوان سوغات، بدک نیست.

دیدنی های تفلیس

کوه متاتسمیندا یا کوه مقدس

متاتسمیندا تپه‌ای بلند است که بخش مرکزی تا غرب شهر تفلیس را فرا گرفته و دکل تلویزیون به طول ۲۱۰ متر هم بر روی آن قرار دارد. بالای تپه پارک متاتسمیندا قرار دارد، یک پارک مجهز و تفریحی با مساحت یک کیلومتر مربع قرار دارد که بلندترین رولر کستر (قطار های شهربازی که با سرعت زیاد و روی مسیر مارپیچ می‌روند) در سرتاسر اروپا را با طول شصت متر را در آن می‌توانید ببینید.

باغ‌های بوتانیکال

خودتان را برای یک گشت و گذار دو سه ساعته آماده کنید. باغ‌های بوتانیکال در سال ۱۸۴۵ به روی عموم بازگشایی شدند و قبل از آن، تنها خانواده سلطنتی حق استفاده از آن‌ها را داشتند.

شهر قدیمی

قسمت قدیمی‌تر شهر در کنار دیوارهای قلعه‌ی تاریکالا قرار دارد. کوچه‌های شهر قدیمی تو در تو در هم تنیده است و در زبان محلی به آن کالا می‌گویند. خانه‌های این منطقه اکثرا حیاط و بالکن چوبی دارند، همچنین در قسمت‌هایی از شهر قدیمی ویرانه‌هایی از ساخته‌های ایرانیان که زمانی بر گرجستان مسلط بودند به چشم می‌خورد.

میدان گورگاسالیس

یکی از بهترین جاها برای تعیین موقعیت در تفلیس، این میدان شلوغ و پرترافیک (به خاطر وجود بازار) است. از میدان پلی به کلیسای متخی کشیده شده است، این پل از روی رودخانه کواری عبور می‌کند و میدان را به این کلیسا مرتبط می‌سازد.

کلیسای ارامنه‌ی گئورگ مقدس

بالای میدان گورگاسالی، کلیسای جامع ارامنه سنت گئورگ مقدس قرار دارد. این کلیسا در سال ۱۲۵۱ ساخته شد. البته ساختمان فعلی مربوط به قرن هجدهم است. هر چند ورودی کلیسا به طرز غافلگیرانه‌ای کوچک است اما در عوض نقاشی‌های فوق‌العاده‌ای دیواره‌های ورودی را پوشانده است. سایات نووا، شاعر دربار شاه ارکله، در سال ۱۷۹۵ هنگام حمله‌ی ایران، درست در مقابل در این کلیسا کشته شد.

آبانوتوبانی

حمام‌های این منطقه، در جنوب تفلیس یک قطب اجتماعی را تشکیل داده‌اند که شهرتش نیز به خاطر وجود حمام‌های گوگرد است. این حمام‌ها همیشه معروف بوده‌اند و در حال حاضر نیز شلوغ هستند. الکساندر دوما و پوشکین در این حمام‌ها تن خود را شسته‌اند، ضمن این‌که دوما اذعان داشته که این بهترین استحمام در تمام عمرش بوده! اکثر حمام‌ها در قرن هفدهم ساخته شده‌اند و مثل خانه‌های زنبوری در یک کندو در تمام آبانو پخش هستند، یک علامت برای این حمام‌ها می‌تواند شکل خاص گنبدش باشد.

مسجد

در فاصله‌ی کوتاهی از حمام‌ها، در یک سربالایی، تنها مسجد تفلیس قرار دارد. این مسجد که در ۱۸۹۵ ساخته شده از دوران لاورنتی بریا (۱۹۳۰ میلادی) که به دوره‌ی دین ستیزی مشهور است، جان سالم به در برده است. نکته‌ی جالب توجه در این مسجد این است که شیعیان و اهل تسنن در کنار هم در این مسجد نماز می‌گزارند. خیابانی که مسجد در آن واقع شده، بوتانیکوری نام دارد.

کلیسای ژواریس ماما

تاریخ ساخت این کلیسا به قرن پنجم میلادی بر می‌گردد، البته بازسازی‌های انجام شده بر روی ژاوریس ماما، آن را بیشتر یک کلیسای قرن شانزدهمی معرفی می‌کند. نقاشی‌های دیواری کلیسا به وسیله‌ی رنگ‌های قرمز و آبی ترمیم شده، فضای داخلی کلیسا بسیار آرام‌بخش و عارفانه است.

موزه تاریخ تفلیس

این موزه در دل یک کاروان‌سرای قدیمی جای گرفته است و نمایش‌گر عکس‌هایی مربوط به دوره‌ی شوروی و البته اشیای هنری مربوط به همان دوران می‌باشد.

کلیسای جامع سیونی

در اصل در طی قرون ششم و هفتم میلادی ساخته شده، اما در طول زمان‌های بسیار آن‌قدر مورد مرمت و بازسازی و تغییرات قرار گرفته که به سختی می‌توان گفت کدام قسمت از آن به کدام زمان مربوط می‌شود. البته در این مورد استثنا هم داریم، قطع به یقین ایوان جنوبی یک کار پیمان‌کاری و سرهم‌بندی شده مربوط به دهه‌ی نود است. البته اکثر تغییرات به قرن سیزدهم باز می‌گردند، اما خب گنبد نمازخانه‌ی جنوبی در قرن هفدهم اضافه شده است. مقدس‌ترین و مهم‌ترین شی‌ای که در این کلیسا نگه‌داری می‌شود، صلیب سن نینو است، که طبق افسانه‌ها از شاخه‌های درخت مو تشکیل شده و قدیس مربوطه یعنی سن نینو این شاخه‌های مو را با موهای خودشان بسته‌ و صلیب مزبور را درست کرده‌اند. بدل این صلیب در سمت چپ محراب قابل تماشاست، صلیب اصلی البته در جای امنی در داخل کلیسا نگه‌داری می‌شود.

قلعه ناریکالا

تا قبل از ساخته شدن برج تلویزیون تفلیس قلعه ناریکلا تنها چیزی بود که در آسمان توجه چشم را به خود جلب می‌کرد. ناریکالا همچنین یک نماد باستانی از تفلیس و استحکامات دفاعی‌اش به شمار می‌رود. دیوارهای قلعه به برهه‌های تاریخی مختلفی تعلق دارند، مثلا اولین دیوار مربوط به قرن چهارم میلادی و زمانی است که ایرانی‌ها گرجستان را در دست داشتند و قلعه تنها یک دژ دفاعی بود، نه بیشتر. اکثر قلعه، به خصوص برج‌ها و ساختمان اصلی به دست اُُمرای عرب و در طول قرن هشتم ساخته شده اند. بعدها گرجی‌ها، فارس‌ها و ترک‌ها هر کدام قسمت‌هایی را به آن اضافه می‌کردند تا این‌که در ۱۸۲۴ انفجار عظیمی بر اثر احتراق مهمات روسی که در قلعه انبار شده بود رخ داد، که نه تنها دیوارهای قلعه بلکه کلیسای سنت نیکلاس که درون قلعه قرار داشت را نابود کرد. ناریکالا در طول دهه‌ی نود به کمک رییس پلیس تفلیس بازسازی شد، از بالای قلعه چند نمای بکر و زیبا از شهر تفلیس قابل تماشاست. بیرون در قلعه مجسمه‌ی کارتلیس ددا (مادر گرجستان) قرار دارد. این مجسمه‌ی آلومینیومی ۲۰ متر طول داشته و یکی از سمبل‌های گرجستان است. در یکی از دستان این مجسمه شمشیر و در دست دیگر یک جام قرار دارد، که هر دوی این‌ها نماد گرجی‌ها به حساب می‌آیند، نشان‌هایی از میهمان‌نوازی و سلحشور بودن.

آولاباری

آولاباری خیلی توی چشم است، در قسمتی از تفلیس و روی صخره‌هایی که در شرق ساحل رود کواری قرار دارند واقع شده و به اندازه‌ا‌ی که پل متخی از شهر قدیمی دور می‌شود، امتداد می‌یابد. به خاطر ارتفاع و اِشرافی که به رودخانه داشت حداقل دوبار در طول تاریخ مورد استفاده‌ی متجاوزین به گرجستان قرار می‌گیرد. در سال ۱۲۲۶ و بعد در سال ۱۵۲۲، گرجی‌هایی که مخالفت سیاسی یا مقاومتی در برابر پذیرش دین می‌کردند را از آن ارتفاع به پایین و درون رودخانه می‌انداختند. در آولاباری یک مجسمه از شاه واختانگ گورگاسالی در حال اسب‌سواری وجود دارد. گورگاسالی در قرن پنجم تفلیس را پایتخت خود قرار داد. قصر داوود شاه این‌جا ساخته شده بود و ازدواج ملکه تامار در همین‌جا برگزار شده بود، قصر به همراه کلیسای کنار آن توسط مغول‌ها ویران شد. کلیسایی که امروزه در آولاباری می‌بینیم در قرن سیزدهم و توسط شاه دمتری تاودادبولی ساخته شده و در طول قرون بعدی هم چند بار مورد بازسازی قرار گرفته است. در سال ۱۹۷۴ کلیسا را به کل، تبدیل به سالن تئاتر کردند و ده سال طول کشید تا دوباره کاربری کلیسا پیدا کند. روی تپه‌ی آولاباری یک سمبل مذهبی از گرجستان وجود دارد که عبارت است از کلیسای جامع سمیندا سامبا. کمی آن‌طرف‌تر هم کاخ ریاست جمهوری قرار دارد.

روستاولی و شهر جدید

اگر تفلیس موجود زنده بود، خیابان روستاولی که در یک و نیم کیلومتری شمال میدان تاویسو پلبیس قرار دارد، شاهرگش به حساب می‌آمد. طرح اولیه‌ی ساختش را روس‌ها در قرن نوزدهم دادند و الان با ساختمان‌های شیک و مهم پر شده است. این خیابان برای پیاده‌روی عالی است. برنامه‌ی نوسازی خیابان روستاولی تصمیم دارد که با حفظ نمای ساختمان‌ها و مرمت آن‌ها، کاشتن گل و احداث مسیرهای جدید که خودرو در آن اجازه‌ی تردد و پارک کردن نداشته باشد، بر زیبایی آن بیافزاید.

میدان تاویسوپلبیس

میدان تاویسوپلبیس با میدان آزادی، قبلا میدان لنین نام داشت. هتل ماریوت در غرب و سالن بزرگ شهر در جنوب آن قرار گرفته است. آخرین مجسمه‌ی لنین در گرجستان این‌جا ایستاده بود که در سال ۱۹۹۰ سرنگونش کردند و به جای آن مجسمه‌ی طلایی سنت گئورگ قرار دارد.

موزه هنر‌های زیبا

در شمال شرقی میدان تاویسوپلبیس قرار گرفته و سعی کرده به طرز جامعی هر چیزی که به نوعی با هنر گرجستان در ارتباط است را درون خود داشته باشد. این اشیا از قرون قبل از میلاد مسیح تا دوران معاصر را در برمی‌گیرند. بعضی از بخش‌ها به خاطر مشکل تهویه هوا بسته هستند. برجسته‌ترین بخش موزه بخش گنجینه‌هاست، که بدون پرداخت پول می‌توانید از وجود راهنمای موزه هم استفاده کنید. بخش گنجینه شامل مجموعه‌ای غنی از تندیس‌ها، جواهرات و صلیب‌هایی که از فلزات ارزشمند مثل طلا و نقره درست شده‌اند تشکیل می‌شود، اکثر این اشیا از سرتاسر گرجستان و منطقه‌ی گرجستان باستان و کلیساها و صومعه‌های موجود در آن مناطق (بیشتر منظور ترکیه‌ی امروزی است) کشف و به این موزه انتقال داده شده اند. خیلی از اشیا و میراث فرهنگی گرجی‌ها که برایشان مقدس و متبرک است در این موزه نگه‌داری می‌شوند که از میان آن‌ها می‌توان به صلیب روی سینه‌ی ملکه تامار اشاره کرد که چهار زمرد، پنج یاقوت و شش مروارید، در آن به کار رفته است. این تنها عتیقه‌ی شخصی شناخته شده مربوط به پادشاهی قرن دوازدهم میلادی است. از دیگر بخش‌های مشهور موزه می‌توان به نقاشی‌های نیکو پیرعثمانی و صنایع دستی‌ اشیای هنری ایرانی و آذربایجانی، نقاشی‌های گرجی، اروپایی و روسی مربوط به قرن نوزدهم را نام برد که مشخصا تحت تاثیر انقلاب روسیه خلق شده‌اند، نام برد.

موزه‌ی پول

موزه‌ی پول که در میدان تاویسوپلبیس قرار دارد، در تفلیس موزه‌ی معروفی به حساب می‌آید. موسس این موزه، بانک ملی گرجستان بوده است. در این موزه شما سیر تحول پول گرجستان، از قرن ششم قبل از میلاد تا حال حاضر را مشاهده می‌کنید که شامل کوپن‌های انحصاری که تا قبل از معرفی لاری به عنوان پول ملی استفاده می‌شد، هم می‌شود.

وَک

منطقه‌ی اعیان‌نشینی است که البته کمی با تفلیس فاصله دارد، خانه‌ی اکثر افراد مشهور در این منطقه قرار گرفته و پر است از مراکز خرید، رستوران، کافه و … . می‌گویند وَک روی قبرستانی که به قربانیان سال‌های دهه‌ی سی اختصاص داشته ساخته شده، شهرت وَک عمدتا به خاطر وجود دانشگاه ملی تفلیس در آن است. علاوه بر دانشگاه، وَک یک دریاچه‌ی بسیار مشهور دارد که به نام دریاچه‌ی لاک‌پشت‌ها شناخته شده و می‌شود در آن ماهی‌گیری هم کرد.

همه چیز درباره باتومی – گرجستان

مختصری درباره باتومی

باتومی در جنوب غربی گرجستان و در ساحل دریای سیاه واقع شده است. گرجستان از طریق این بندر ارتباطات تجاری و مسافرتی خود را با قاره اروپا انجام می دهد. بندر باتومی با نماد دلفین، مرکز استان آجاراست که در حقیقت مرکز تابستانی کشور گرجستان محسوب می شود و در ماه های ژوئن تا آوریل پذیرای بیشترین حجم مسافر است. در این فصل مسافران زیادی از کشورهای اطراف برای گذراندن تعطیلات خود راهی این شهر می شوند و همین پدیده برای گرجی های منطقه یعنی رونق کسب و کار. حتی بسیاری از اهالی جویای کار تفلیس هم این فرصت را غنیمت شمرده و تابستان خود را در باتومی سپری می کنند.
فرودگاه بین المللی باتومی در ۲ کیلومتری جنوب شهر باتومی واقع شده است. این فرودگاه یکی از سه فرودگاه گرجستان است که در سطح بین المللی در حال فعالیت هستند. فرودگاه بین المللی باتومی که در ۲۰ کیلومتری شهر آرتوین ترکیه قرار گرفته از سال ۲۰۰۷ طی تفاهمنامه میان ترکیه و گرجستان، به عنوان فرودگاه داخلی ترکیه نیز مورد استفاده قرار می گیرد، بدین ترتیب پروازهایی که مسافران شهر آرتوین ترکیه را با خود به همراه دارند، در فرودگاه باتومی فرود آمده و مسافران خود را به داخل ترکیه ترانسفر می کنند.
آب و هوا در باتومی شبه قاره ای است و متوسط معمولی دما در باتومی ۱۴ درجه سانتی گراد می باشد.

تاریخ باتومی

باطوم در دوره هخامنشیان، از متصرفات پادشاهان هخامنشی شمرده می‌شد. این شهر در محل بندرگاه قدیمی رومی باتوس، که احداث آن را به آدریانوس نسبت می‌دهند، بنا شد. در سده ۱۵ میلادی، شهر و ناحیه باطوم مدتی در دست سلاطین عثمانی بود و از ۱۶۲۷ میلادی جزو متصرفات عثمانی شد و ظاهرا از همین دوره، اسلام در آن جا رواج یافت. در اوایل سلطنت سلطان احمد سوم، مردم گرجستان شورش کردند و از پرداخت مالیات سر باز زدند، ولی شورش سرکوب شد و عثمانی‌ها در باطوم و چند جای دیگر قلعه‌هایی بنا نهادند. در زمان سلطنت عبدالعزیز عثمانی مسجد جامعی به نام عزیزیه در باطوم ساخته شد. در ۱۸۷۸ میلادی قشون روسی بندر و شهر باطوم را تصرف کردند و در ۲۸ اوت همان سال، به موجب عهدنامه سان‌استفانو، باطوم به آنان واگذار گردید، اما بعدها باز جزو گرجستان شد. در آوریل ۱۹۱۸ میلادی، قشون عثمانی باطوم را اشغال کرد و سال بعد سپاهیان انگلیس وارد آن جا شدند. در ژوئن ۱۹۱۹ میلادی، انگلیسی‌ها باطوم را تخلیه کردند. پس از آن جمهوری گرجستان تأسیس شد ولی بعد از مدت کوتاهی، سقوط کرد و حزب کمونیست قدرت را به دست گرفت و گرجستان جزو اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد. در مارس ۱۹۲۱ میلادی، بر اثر معاهده‌ای بین دولت ترکیه و شوروی، قسمتی از گرجستان به نام قارص و اردهان به ترک‌ها واگذار شد و باطوم همچنان در گرجستان باقی ماند و در ۱۶ ژوئن همان سال، مرکز جمهوری سوسیالیستی آجارستان شد.

مراکز خرید باتومی

به طور کلی در باتومی دنبال مراکز خرید مدرن و مجلل نباشید. در بازارچه های سنتی شهر هر کالایی را ممکن است پیدا کنید. بازار اصلی و سنتی شهر هم خوپا بازار نام دارد. از دیگر مراکز خرید باتومی می توان بانی در خیابان مایاکووسکی، باتومی در خیابان اگمشینیبلی، الامی در خیابان اگمشینیبلی، مرکز تجاری مسکو در خیابان پوشکینی و بخری در خیابان جواخیشلی را نام برد.

جاذبه های توریستی باتومی

باتومی را می توان یکی از زیباترین و توریست پذیرترین بنادر و شهرهای قفقاز نامید. در سال های اخیر دولت گرجستان با برنامه ریزی های توریستی عالی این شهر را با تمام زیبایی هایش به دنیا معرفی کرده است. خصوصا طرفداران زیادی هم در بین مسافران ایرانی به دست آورده است.
ساحل دریا و بلوار اصلی شهر از پرطرفدارترین جاهای دیدنی باتومی هستند. قلعه باستانی گونیو آپاپساروس، آبشار ماخونتستی (Makhuntseti)، باغ گیاه شناسی، آب گاه دلفین ها، آکواریوم باتومی، مسجد قدیمی، کلیساهای ارتودکس و ارمنی و کاتولیک، پارک آبی، پارک ۶ می و دریاچه نوریگلی (Nurigeli) و خیلی جاهای دیدنی دیگر هم منتظر بازدید مسافران باتومی هستند.
قسمت ساحلی شهر که به نوعی منطقه توریستی شهر به حساب می آید، ظاهر زیبایی دارد. هتل های لوکس و تازه تاسیس شده، رستوران های پر زرق و برق و فضاهای سبز همگی در خیابان معروف روستاولی واقع شده اند. شوتا روستاولی نام بزرگ‌ترین شاعر ادبیات کلاسیک غیر دینی گرجستان است که در سده ۱۲ میلادی می زیسته و به پاس احترام در اکثر شهرهای گرجستان نام این شاعر بر روی زیباترین خیابان شهر نهاده شده است.
معروف ترین و زیباترین بخش شهر Boulevard است. این پارک نسبتا بزرگ به طول ۱٫۵ کیلومتر در ساحل دریا واقع شده و قدمت آن به سال ۱۸۸۱ بر می گردد. چرخ و فلک معروف باتومی هم در جنوب همین پارک واقع شده است.

فواره نپتون

این میدان معروف با مجسمه مدئا (مدیا) که در حال تقدیم پشم زرین است آراسته شده است. در یکی از افسانه های یونان باستان پهلوانی به نام جیسون به دستور پادشاه به یک سفر به ظاهرا غیر ممکن فرستاده می شود تا پشم زرین را از کولخیس (گرجستان کنونی) به یونان ببرد. جیسون با بزرگترین کشتی آن زمان، آرگو، به سرزمین کولخیس سفر می کند. پادشاه کولخیس، آیتس، که پشم زرین را پنهان کرده بود، دستیابی به آن را مشروط به انجام وظایفی می دانست. جیسون باید گاو وحشی که دارای نفس آتشین بود را رام کرده و با آن زمین را شخم میزد؛ سپس باید دندان‌های اژدها را در این زمین کاشته و با مردان جنگجوی زره پوشی که حاصل جوانه این دانه‌ها بودند نبرد می کرد و در آخر باید با اژدهای هوشیاری که از پشم زرین مراقبت می‌کرد روبرو می شد. جیسون تمام این وظایف را با کمک مدیا، دختره آیتس که عاشق او شده بود به اتمام رسانید. بعد از به دست آوردن پشم زرین، جیسون و مدیا از کولخیس گریخته و با هم ازدواج می کنند. شهردار باتومی در سال ۲۰۰۷ از این مجسمه که برای ساخت آن یک میلیون دلار هزینه شده بود، رونمایی کرد و آن را به مدیا، شخصی که گرجستان را به اروپا نزدیکتر کرد، تقدیم کرد.

همه چیز درباره گرجستان

همه چیز درباره گرجستان

گرجستان در منطقه‌ی اوراسیا و در مرز میان اروپا و آسیا قرار دارد. گرجستان تاریخ و فرهنگ پربار و کهنی دارد و از نخستین کشورهایی است که مسیحیت را به عنوان دین رسمی کشور برگزید. تاریخ و فرهنگ گرجستان با ایران مشترکات بسیاری دارد، چرا که این کشور مدت ها جزئی از ایران بوده است. در مرداد ۱۳۸۷ و همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبی به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب‌نشینی شد.

اطلاعات کلی درباره  گرجستان

پایتختتفلیس
بزرگترین شهرتفلیس
نوع حکومتجمهوری دموکراتیک
زبان رسمیگرجی
مساحت۶۹,۷۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت۴,۶۳۶,۴۰۰ تخمین ۲۰۱۰
واحد پوللاری (GEL)
منطقه ی زمانیUTC+4
پیش شماره تلفن+۹۹۵
دامنه ی اینترنتی.ge

پرچم کشور گرجستان

پرچم کشور

زمان به وقت گرجستان

آب و هوای گرجستان

موقعیت جغرافیایی گرجستان در نقشه جهان

آب و هوای گرجستان (Georgia Weather)

آب و هوای گرجستان با در نظر گرفتن وسعت این کشور، بی نهایت متنوع است. دو ناحیه اصلی اقلیمی وجود دارند که بخش های غربی و شرقی کشور را از یکدیگر جدا می سازند. رشته کوه بزرگ قفقاز، نقش مهمی را در تعدیل آب و هوای گرجستان ایفا نموده و مانع نفوذ توده های هوایی سردتر شمال به این سرزمین می شود. رشته کوه کوچک قفقاز هم تا حدی از این ناحیه در برابر تأثیر توده های گرم و خشک جنوب محافظت می کند.
بیشتر قسمت های گرجستان غربی، در حاشیه شمالی ناحیه نیمه گرمسیری مرطوب با بارش متفاوت از ۱۰۰۰ تا ۴۰۰۰ میلی متر واقع است. بارش در طول سال به طور یکنواختی پراکنده است، اگر چه بارش در طول ماه های پاییز می تواند تا حدی سنگین باشد. آب و هوای ناحیه، به طور قابل توجهی با ارتفاع تغییر می کند. در حالی که بیشتر نواحی پست گرجستان غربی در طول سال نسبتا گرم هستند، دامنه ها و نواحی کوهستانی (از جمله رشته کوه های بزرگ و کوچک قفقاز) تابستان های سرد و مرطوب و زمستان های برفی را تجربه می کنند (پوشش برف در بسیاری از نواحی اغلب از ۲ متر تجاوز می کند).

جغرافیای گرجستان (Georgia Geography)

طبیعت گرجستان گوناگون است؛ این جمهوری با نواحی ناهموار مشخص می‌شود و دو سوم آن کوهستانی است. بلندترین قله این کشور با بلندی ۵۰۶۹ متر بر فراز کوه شخارا قرار دارد. گرجستان غربی دارای اقلیم مرطوب جنب مداری است، در حالی که در گرجستان شرقی خشک یا معتدل مرطوب است. منابع طبیعی گرجستان شامل زغال سنگ، نفت، منگنز، فلزات غیر آهنی و معادن غیرفلزی است. از آب رودخانه‌های گرجستان در تولید برق و آبیاری زمین‌های کشاورزی نیز استفاده می‌شود.
جمهوری گرجستان شامل دو جمهوری خودمختار آبخازیا (در شمال غرب) و اوستیای جنوبی (در شمال شرق) است. جمهوری خودمختار پیشین آجاریا در جنوب غرب کشور نیز در سال ۱۳۸۳ به استان تبدیل شد. گرجستان به ۶۵ ناحیه و مناطق روستایی تقسیم می‌شود و دارای ۱۳ شهر و چندین شهرک است که شامل شهرهای تفلیس، کوتائیسی، گوری، چیاتورا، روستاوی، پوتی، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، سوخومی، تقوارچلی، گاگرا، باتومی، و ۳۷ شهر کوچک، ۶۱ مرکز روستایی و ۴۵۰ روستا است.

پول و اقتصاد گرجستان (Georgia Economy)

تولید ناخالص داخلی این کشور ۱۹٫۶۵ میلیارد دلار است و دو میلیون و ۲۰ هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند. نرخ بیکاری در این کشور ۱۳٫۶ درصد است. ۳۱ درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن ۱۱ درصد بود.
محصولات صادراتی آن شامل ضایعات آهن، آب معدنی، سنگ آهن، وسایل نقلیه و میوه و خشکبار است که به کشورهای ترکیه (۱۲٫۷ درصد)، آذربایجان (۹٫۴ درصد)، روسیه (۷٫۷ درصد)، ارمنستان (۷٫۵ درصد)، ترکمنستان (۷٫۳ درصد)، بلغارستان (۶٫۴ درصد)، آمریکا (۶ درصد)، اوکراین (۵٫۸ درصد)، کانادا (۵ درصد) و آلمان (۴٫۶ درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی آن شامل سوخت، وسایل نقلیه، ‌ماشین‌آلات، حبوبات و دیگر مواد خوراکی و دارو است که از کشورهایروسیه (۱۵٫۲ درصد)، ترکیه (۱۴٫۲ درصد)،آلمان (۹٫۵ درصد)، اوکراین (۸٫۷ درصد) و آذربایجان (۸٫۷ درصد) وارد می‌شود.

فرهنگ مردم گرجستان (Georgia Culture)

مردم گرجستان همیشه این آمادگی را دارند که ساعت ها با شما سر یک میز بنشینند و ضمن خوردن و نوشیدن درباره مسائل مختلف با شما گفتگو کنند. در سر این میزهای دوستانه آن ها حاضر هستند که برای شما هر کاری انجام دهند. یادتان باشد، دوستی هایی که در سر این گونه میزها عمیق می شود، فقط به درد همین گونه میزها می خورد و در کار و برنامه های جدی چندان نتیجه ای نخواهد داشت.
اما در کسب و کار و برنامه های جدی، فرهنگ مردم گرجستان متفاوت است. شما در این گونه برخوردها با دو دسته از افراد مواجه می شوید. گروه اول که میانسال یا کهن سال هستند، افرادی می باشند که بخش زیادی از عمر خود را در اقتصادهای بسته زمان شوروی یا دوران مافیایی شواردنادزه سپری کرده اند. به هیچ وجه به وعده های این افراد اعتماد نکنید و همواره به حرف ها و ادعاهایشان با تردید بنگرید. دوستی آن ها با شما محدود به همان زمان های سر میز می شود، آن ها در دنیای کسب و کار بسیار نیرنگ باز هستند. سال ها کار و زندگی در سیستم های فاسد اقتصادی به آن ها آموخته است که با درستکاری نمی توان به سودی رسید بلکه استفاده اصلی در هر معامله ای به ریاکاری و نیرنگ بستگی دارد. گروه دوم افراد جوان هستند که در سال های پس از انقلاب رز وارد دنیای کسب و کار شده اند. به خوبی، به صداقت و جدیت اغلب این افراد می توان اعتماد کرد، اما در مورد قابلیت و توانایی آن ها باید تردید داشت. این گروه از افراد ممکن است نتوانند به تعهداتشان در قبال شما عمل کنند، چون از مهارت و تجربه کافی برخوردار نیستند.
البته در کشور گرجستان برنامه های ملی زیادی برای آموزش افراد هر دو گروه در عرصه کسب و کار ارائه می شود. در این برنامه ها سعی می شود که به افراد گروه اول تفهیم شود که زمانه عوض شده است و امروزه و در یک اقتصاد آزاد و سالم، شرط موفقیت سلامت در کار است.

میز گرجی

یکی از آداب و رسوم رایج در میان گرجی ها، صرف غذا و نوشیدنی بر سر میزی است که به میز گرجی (Georgian Table) معروف شده است. در سر میز گرجی یک نفر نقش میزبان اصلی را بازی می کند که به او تمادا (TAMADA) گفته می شود. تمادا باید آدمی جدی باشد و به آداب رسوم میز پایبند. قبل از نوشیدن، تمادا با گفتن عبارت گاومرجوس (gaumarjos) یا به سلامتی، معین می کند که آن نوشیدنی به سلامتی چه کسی یا چه چیزی باید نوشیده شود. البته معمولا بعد از چند بار نوشیدن، تمادا این نقش خود را به یکی از میهمانان واگذار می کند و از او می خواهد که بگوید به سلامتی چه بنوشیم. اغلب، نوشیدن به سلامتی خویشاوندان، کشور، صلح، زنان و غیره می باشد.
در مراسم میز گرجی رقص و آواز نیز اجرا می شود. اگر می خواهید رقص سنتی گرجی را اجرا کنید، نگران خطاهای خود نباشید.

زبان مردم گرجستان (Georgia Language)

زبان گرجی در شمار زبان‌های قفقازی است. این زبان که زبان مادری بیشتر گرجیان جهان به شمار می رود، در کشور گرجستان مقام زبان رسمی را دارد.
منطقه جنوب قفقاز شامل زبان های کارتولی (گرجی) می‌شود؛ به گروه زبان های کارتولی زبان های ایبری نیز گفته می‌شود که این واژه احتمالا نام گرجستان (شرقی) در زبان یونانی بیزانس می‌باشد. زبان گرجی به زبان ادبی و علمی از زبان های کارتولی اطلاق می‌شود و زبان شناخته شده و رسمی کشور گرجستان می‌باشد.
زبان گرجی گویش های متعددی را شامل می شود. چهار دسته عمده از این گویش ها در چهار کشور گرجستان، ترکیه وایران و جمهوری آذربایجان رواج دارند. گویش های ایران شامل گویش گرجی مردم فریدن و فریدون‌شهر و مناطق روستایی و شهری اطراف می باشد که گاهی تفاوت هایی با یکدیگر هم نشان می دهند.

مذهب مردم گرجستان (Georgia Religion)

مردم گرجستان از نژاد قفقازی و بیشتر آنان پیرو آیین مسیحیت هستند. پادشاهی‌های گرجی در دوره‌های باستانی، یعنی ایبریا در شرق کشور و اگریسی در غرب، از نخستین کشورهایی بودند که به ترتیب در سال های ۳۱۷ و ۵۲۳ میلادی، مسیحیت را دین رسمی خود ساختند.
مسیحیان ارتودکس، کاتولیک ها، ارامنه، مسلمانان و یهودیان در کنار یکدیگر هم زیستی دارند. در حدود ۱۰% از جمعیت این کشور را مسلمانان تشکیل می دهند. اغلب مسلمانان در منطقه آجارا زندگی می کنند. در مورد تعداد ارامنه اطلاعات دقیقی در دست نیست و جمعیت آن ها بین ۳۰۰ هزار تا ۵۰۰ هزار نفر برآورد شده است. در یکی از میدان های شهر تفلیس می توان کلیسای ارتودکس، کلیسای ارامنه، کنیسه یهودیان و مسجد مسلمانان را به فاصله ای نزدیک از هم مشاهده کرد.

غذای مردم گرجستان (Georgia Food)

برخی از غذاهای گرجستان

خاچاپوری

خاچاپوری (khachapuri) یک غذای بسیار رایج گرجی است. رواج آن در حدی است که محال است کسی از گرجستان بازدید کند و خاچاپوری را نبیند یا چیزی در مورد آن نشنود. خاچاپوری نه تنها یک غذا بلکه بخشی از فرهنگ گرجستان به حساب می آید. مواد اولیه این غذا عبارتند از آرد، تخم مرغ، پنیر و روغن. ترکیبات آن طوری است که نیازی نیست با نان یا برنج خورده شود، بلکه به تنهایی انرژی و پروتئین کافی را به بدن می رساند. گرجی ها اغلب عادت ندارند که در طول روز غذای مفصلی بخورند، بنابراین بسیاری از مردم به خوردن یک خاچاپوری بسنده می کنند.
در سطح شهر تقریبا تمامی اغذیه فروشی ها و رستوران ها خاچاپوری عرضه می کنند. محل هایی هم وجود دارند که کارشان فقط عرضه خاچاپوری است. در مقابل جایگاه فروش خاچاپوری معمولا مردمی ایستاده اند که یک خاچاپوری در دست دارند و به خوردن مشغول هستند. خاچاپوری انواع و اقسام مختلفی دارد. برخی از خاچاپوری ها را می توانید مانند ساندویچ یا پیراشکی سرپایی میل کنید، ولی برخی دیگر را باید در بشقاب و با کمک چنگال و چاقو نوش جان کنید.

ادژیکا (adzhika)

می توان به فارسی اسم این غذا را خوراک ادویه گذاشت. محتویات آن گرد فلفل قرمز است که با سبزیجات مخلوط شده است.

چادی (chdi)

همان نان غلات است.

چاکاپولی (chakapuli) و چاخوخبیلی (chakhokhbili)

هر دو در واقع نوعی تاس کباب هستند. ولی چاکاپولی با گوشت بره درست می شود و چاخوخبیلی با گوشت مرغ.

چاناخی (chanakhi)

از گوجه های درسته پخته شده، تکه های بادمجان، تکه های گوشت بره، فلفل سبز درشت همراه با سیر و سبزیجات تشکیل شده است.

تاباکا (tabaka)

تکه های مرغ را داخل دو ظرف سفالی پرس می کنند و سرخ می نمایند.

خارچو (kharcho)

سوپ برنج و گوشت است که در آن فلفل هم می ریزند.

خینکالی (khinkali)

خمیرهای پخته ای است که در داخل آن گوشت چرخ شده وجود دارد. فلفل سیاه هم در آن استفاده می شود

متس وادی (mtsvadi)

همان شیشلیک است. اگر دیدید که در فضای باز درست می شود، معطل نکنید و سفارش بدهید. گرجی ها در درست کردن شیشلیک استاد هستند.

پخالی (pkhali)

از اسفناج، گردو، سیر و سرکه درست می شود و برای تزیین روی آن دانه های انار قرار می دهند.

ساتسیوی (satsivi)

از مرغ یا بوقلمون، آرد غلات و گردو درست می شود.

رستوران های گرجستان

در فرهنگ گرجی رستوران اهمیت ویژه ای دارد، چرا که بیشترین و مهمترین زمان زندگی آن ها در رستوران گذرانده می شود و چیدمان آن با سلیقه های مختلف سازگاری دارد. بیشتر رستوران ها با فضای شاد و موسیقی سنتی همراه هستند و دکوراسیون آن ها به شکل کاملا اصیل و دلنشین گرجی طراحی شده است.
رستوران های ترکی (استانبولی) در تفلیس، بیشتر در خیابان مرجان ایشویلی می باشند و طرفداران زیادی به خود جلب کرده اند؛ به خصوص برای مسلمانان که ذبح اسلامی اهمیت ویژه ای دارد.

مسافت و اختلاف زمانی گرجستان (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و تفلیس (ایران و گرجستان)

مسافت تهران تا تفلیس ۸۹۱ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا تفلیس حدود ۱ ساعت و نیم می باشد.
تفلیس نیم ساعت از تهران جلوتر است، یعنی ساعت ۱۲ در تهران معادل ساعت ۱۲:۳۰ در تفلیس است.

جشن ها و تعطیلات رسمی گرجستان (Georgia Celebrations)

مردم زنده دل و شاد گرجستان به بهانه های مختلف، چه ملی و چه مذهبی، جشن های با شکوهی بر پا می کنند. از مهم ترین جشن ها، جشن سال نو میلادی (کریسمس) از ۱۵ دسامبر تا ۱۵ ژانویه، جشن علیلو، ۱۵ روز پس از سال نو که ریشه ملی و مردمی دارد، کارناوال سنتی، رقص با لباس های محلی به صورت جمعی که مناظر زیبایی می آفریند، جشن پاک پیش از سال نو، جشن برکت خواهی و جشن تخم مرغ رنگی که همزمان با عید نوروز ماست را می توان نام برد.
شاید روزی نباشد که در گرجستان لااقل برای بخشی از مردم این کشور روز عید، جشن یا مناسبت خاصی نباشد. اقوام و صاحبان ادیان و مذاهب مختلف هر کدام روزها و مناسبت های خودشان را دارند. اما بیشتر مراسم و آیین های رسمی در این کشور مرتبط با مناسبت های مذهبی مسیحیان ارتودوکس می باشد.

روز پلیس

از سال ۲۰۱۰ روز ۶ مه در گرجستان روز پلیس نامگذاری شده است. در این روز نیروهای پلیس مراسم رژه خیابانی اجرا می کنند. نمای بیرونی ساختمان های اداره پلیس و دیوار بین اتاق ها شیشه ای است. شب ها وقتی از کنار اداره پلیس یا همان کلانتری عبور می کنید، تقریبا تمامی قسمت های داخل آن را به وضوح می توانید مشاهده کنید. به نظر می رسد این نمادی است از شفافیت در کار پلیس و نزدیک شدن به مردم.

هفته روشن

هفته ای که از پس عید پاک می آید، هفته روشن نامیده می شود. مسیحیان ارتودکس در این روزها به خاطر زنده شده دوباره مسیح شادمانی می کنند و به یکدیگر تبریک می گویند. روزه گرفتن در هفته روشن حرام اعلام شده است. در تمامی کلیساهای ارتودکس تمام روزهای این هفته و در تفلیس به ویژه در کلیسای سمبا مراسم خاص برگزار می شود.

پنجشنبه مقدس

آخرین پنج شنبه قبل از عید پاک، پنج شنبه مقدس یا پنج شنبه رنج و عذاب مسیح نامیده می شود، روز شام آخر مسیحبا دوازده نفر از حواریون. در زبان گرجی به این روز دیدی خوت شاباتی به معنای پنج شنبه بزرگ می گویند. مراسم سنتی پنج شنبه بزرگ، بسیار مفصل است و در واقع از روزهای پیشتر آغاز می شود. برای جوانان گرجستان اگر چه این روز بسیار مهم است، ولی چندان به برگزاری سنتی این مراسم پای بند نیستند.