همه چیز درباره گوا – هند

مختصری درباره گوا

گوا نام شهری بندری و ایالتی در حاشیه جنوب غربی هندوستان است. گوا شامل بندر گوا و شهر گوای کهنه یا شهر قدیمی گوا در فاصله حدودا ۴۰ کیلومتری آن می‌باشد.
طبیعت گوا با تپه‌های به شدت سبز در کنار رودهای فراخ با کشتزارهای برنج، نخل‌های فراوان و سایر درختان گرمسیری جلوه بسیار زیبایی دارد. وسیع‌ترین سواحل و مراکز تفریحی ساحلی هند در گوا قرار دارد و این شهر سالانه از صدها هزار گردشگر داخلی و خارجی پذیرایی می‌کند. سواحل گوا، بی‌پایان بوده و آفتابی درخشان و فوق‌العاده زیبا دارند. ۴۵۱ سال حکومت پرتغال بر این منطقه، باعث شده که تمام شهرها و حتی روستاهای گوا فرهنگی خاص داشته باشند.
ایالت گوا در ساحل غربی هند در منطقه کونکان واقع است که از شمال به ایالت ماهاراشتارا، از شرق و جنوب به ایالت کارانتاکا و از غرب به دریای عرب محصور است.
مرکز ایالت گوا شهر پانجی یا پانجیم است که از زمان پرتغالی‌ها به جا مانده و هنوز ساختمان‌ها و کلیساهای بزرگی از آن زمان در این شهر به چشم می‌خورند.
بندر گوا در اغلب سال هوایی گرم و شرجی دارد، که برای استفاده از دریا مناسب است. در ماه می، گرمترین هوا را داراست که افزون بر ۳۵ درجه سانتی گراد می‌شود. فصل باران های موسمی یا مانسون از ماه ژوئن تا سپتامبر را در بر می‌گیرد، اما اوج بارندگی‌ها مربوط به جولای و آگوست می‌باشد. گوا یک فصل سرمای کوتاه مدت از اواسط دسامبر تا اواخر فوریه دارد که در شب ها درجه حرارت حدود ۲۰ درجه سانتی گراد است.

دیدنی های گوا

بندر گوا منطقه فوق العاده زیبایی است که سواحل شنی وسیع، زیبا، آرام و لذت بخشی دارد. طبیعت به شدت سبز، نخل‌های زیبای سواحل و مراکز تفریحی ساحلی و امکانات مطلوب گردشگری با هزینه نسبتا کم، از مهمترین عوامل جذب گردشکران به این منطقه است.
افزون بر محیط های طبیعی، کلیسای بوم ژیزوس همراه با مومیایی زاویر مقدس در منطقه گوای کهنه شهرت و جذابیت ویژه‌ای دارد. کار ساخت این کلیسا از سال ۱۵۹۴ میلادی آغاز شده و در سال ۱۶۰۵ به پایان رسیده است. کل مخارج احداث کلیسا را یک مرد پرتغالی اهدا کرده است. پیکر مومیایی شده زاویر مقدس در تابوتی شیشه‌ای و بر روی یک طاق بلند و در پشت حصار شیشه‌ای قابل رویت است. پوست سیاه خشکیده که به روی جمجمه کشیده شده، با چشم های بسته از فاصله نچندان دور قابل تشخیص است.
بیش از ۴۵۵ سال است که پیکر این مبلغ اسپانیایی دین مسیحیت، در گوای کهنه است. مردم محلی معتقدند که جسد او مومیایی نیست و به طور طبیعی همین‌طور حفظ شده است. هر ده سال یکبار جسد را از طاق بیرون می‌آورند تا بازدیدکنندگان کلیسا بتوانند او را از نزدیک ببینند.
فرانسیس زاویر مقدس، نخستین مبلغ مسیحیت در گوا بود که سال ۱۵۴۲ وارد گوا شد و ۱۰ سال در این جا ماند و طی این ۱۰ سال به ژاپن، مالزی، اندونزی و سری لانکا هم سفر کرد. در راه رسیدن به چین، بیمار شد و در روز سوم دسامبر ۱۵۵۲ در یک جزیره درگذشت. او آن زمان ۴۶ سال داشت. پس از مرگ جسدش را در چین به خاک سپردند، ولی او قبل از مرگ وصیت کرده بود در هر کجای دنیا که بمیرد باید پیکرش را به گوا بیاورند. گفته می‌شود به خاطر همین وصیت چهار ماه پس از مرگ زاویر، گور او را گشودند و جسد را دست نخورده یافتند، یعنی جسد به طور معجزه‌آسایی نگندیده بود. پیکر او را از چین به گوا آوردند و اکنون در این کلیسا آرمیده است.
افزون بر آن، تندیس گاندی در گوا، کلیسای سنت فرانسیس، کلیسای جامع گوا، بازار مارگو، کلیسای مارگو، کلیسای سنت آندرو، معبد ماهاسیا، کلیسای پتناجیم، بازار ماپوسا و بازار آنجونا از مراکز دیدنی منطقه گوا به شمار می‌روند.

همه چیز درباره جیپور – هند

مختصری درباره جیپور

این شهر در سال ۱۷۲۸ توسط ماهاراجا ساوای سینگ دو، فرمانروای امبر، بنا نهاده شد. جیپور مرکز ایالت راجستان است و به دلیل ساختمان های صورتی رنگ، معروف به شهر صورتی است. صنایع مهم آن فلز و سنگ مرمر است که در مدرسه هنر، که در سال ۱۸۶۸ بنا شده، آموزش داده می شود. جیپور ۲۰۰ کیلومتر مربع مساحت و حدود سه میلیون نفر جمعیت دارد. آب و هوای جیپور گرم و خشک بوده و دمای هوا از ۸ تا ۴۸ درجه سانتی گراد متغیر است.

خرید در جیپور

در جیپور قیمت ها نسبت به دهلی واقعا ارزان تر است و بازارهای بسیار بزرگی دارد. در این شهر دمپایی های چرمی و لباس های محلی هندی مانند ساری، بنجامی و شال و روسری فراوان و ارزان است. یادتان باشد که همه چیز در آن جا با چانه زدن همراه است.

Big Bazar

در این فروشگاه می توانید انواع کالاهای الکترونیکی، پوشاک، مد، اسباب بازی، انواع کیف و چمدان، ظروف آشپزخانه، ساعت، جواهرات، لوازم زینتی و خوراکی را خرید نمائید. ساعت کار این فروشگاه هر روز از ساعت ۹:۰۰ تا ۲۲:۰۰ است.

Ashok Cosmos Mall

این جا یک فروشگاه ۱۰ طبقه است که شامل انواع خرده فروشی ها، فروشگاه های عرضه مواد غذایی، سرگرمی و دفاتر خدماتی است. در این فروشگاه انواع کارت های اعتباری بین المللی نیز پذیرفته می شود.

مکان های دیدنی شهر جیپور

City Palace

یک شهر قدیمی است که در هفت طبقه ساخته شده است. البته در حال حاضر به عنوان موزه از آن استفاده می گردد.

Jantar Mantar

این جا یک رصدخانه قرون وسطی بوده و در نوع خود بزرگترین در جهان است.
از دیگر مراکز دیدنی جیپور، قلعه امبر (دژ امبر)، قصر مهاراجه، معبد هندو، هوا محل، معبد برلا مندیر، معبد موتی دونگری (معبد گانش) و موزه آلبرت هال (موزه مرکزی دولتی) را می توان نام برد.

همه چیز درباره آگرا – هند

مختصری درباره آگرا

آگرا (Agra) سومین شهر بزرگ در ایالت اوتارپرادش در کشور هندوستان است. این شهر در کنار رودخانه ی یامونا (جمنا) قرار گرفته و از دهلی، پایتخت هند، با قطار تنها دو ساعت و نیم، با ماشین ۴ ساعت و با هواپیما ۳۰ دقیقه فاصله دارد.
نام آگرا به شکل آگرهبانا نخستین بار در کتاب حماسی ماهابهاراتا آمده و معناشناسان آن را پردیس یا بهشت معرفی کرده اند. در قرن های ۱۶ یا ۱۷ میلادی آگرا به راستی تمثالی از پردیس در روی زمین شده بود. آگرا در زمان حکومت اکبر، جهانگیر و شاه جهان اهمیت زیادی یافت. این شهر پایتخت حکومت اکبر، پادشاه بزرگ امپراتوری مغولی هند یا گورکانیان بوده و در آن زمان تبدیل به مرکز هنر، فرهنگ، تجارت و یادگیری کشور پهناور هندوستان گردید.

جغرافیا و آب و هوای آگرا

مساحت آگرا ۱٬۸۰۰ و جمعیت آن بیش از ۱٬۴۰۰٬۰۰۰ نفر (در سال ۲۰۰۱) می باشد. ارتفاع آن از سطح دریا ۱۷۱ متر است و در مورد وضعیت کلی آب و هوای شهر آگرا می توان گفت بهترین آب و هوا را از اکتبر تا مارس دارد و در تابستان هوا حدودا بین ۲۲ تا ۴۵ درجه و در زمستان ۴ تا ۳۱ درجه است.

تاریخچه ی آگرا

آگرا در سده ی ۱۶ میلادی توسط سکندر لودهی (سلطان دهلی از دودمان لودهی متوفی به سال ۱۵۱۷) کشف شد. سپس بابر موسس سلسله امپراتوری مغولی هند برای مدتی در آگرا ماند و ساخت باغ هایی چهار گوش به سبک باغ های ایرانی را در آن جا مرسوم کرد. اکبر در این شهر قلعه آگرا را ساخت و جهانگیر آن را با کاخ ها و باغ های بسیار زیبا مزین کرد. همچنین شاه جهان با ساخت تاج محل شهرتی عالم گیر برای این شهر به ارمغان آورد. هم اکنون این شهر از مراکز مهم گردشگری هند به شمار می رود.
آگرا با نام اکبر آباد پایتخت شاهانی چون اکبر، جهانگیر و شاه جهان بوده که زبان مادری شان فارسی بود و در گسترش زبان فارسی در شبه قاره هند کوشیدند و کامیار بودند. نخستین باغ معروف به باغ های پارسی در کرانه ی رود یامونا در همین شهر شکل گرفت و سازنده ی آن شاه بابر بود. نام خاص این باغ ایرانی آرام باغ است.
اکبرشاه، نوه ی بابر، قلعه ی لعل را ساخت و آگرا را به مرکز هنری، بازرگانی و مذهبی تبدیل کرد. شهرک فاتح پورسیکری در حومه ی آگرا هم از میراث اکبر است. باغ های سبز و انبوه قلعه سرخ بازمانده از جهانگیر، پسر اکبر مغول است. اما شاه جهان با علاقه ای که به هنر معماری داشت، به آگرا و هندوستان ساختمانی را تقدیم کرد که همین حالا هم درخشان ترین نگین تاج سر هند محسوب می شود. شاه جهان پایتختش را به دهلی منتقل کرد؛ اما پسرش اورنگ زیب دوباره به اکبر آباد برگشت و پدرش را به زندان قلعه سرخ انداخت. بعد از مدتی، سال ۱۶۵۳، پایتخت اورنگ زیب به شهر اورنگ آباد در فلات دکان هند منتقل شد و تا پایه های امپراتوری بابری یا مغول هند به لرزه افتاد، اکبر آباد تحت نفوذ قوم های مارات ها و جاث واقع شد و آگرا نام گرفت و از سال ۱۸۰۳ میلادی تسلیم امپراتوری بریتانیا شد.

مراکز خرید آگرا

Ashok Cosmos Mall

این فروشگاه، یک فروشگاه ۱۰ طبقه است که شامل انواع خرده فروشی ها، فروشگاه های عرضه مواد غذایی، سرگرمی و دفاتر خدماتی است. در این فروشگاه انواع کارت های اعتباری بین المللی نیز پذیرفته می شود.

دیدنی های آگرا

تاج محل

این بنای مهم با معماری ایرانی در خور توجه خود به عنوان مهمترین بنای تاریخی هند و یکی از عجایب هفتگانه ی جدید شهرت جهانی دارد. تاج محل که بنای یادبود ملکه ی ایرانی تبار ممتاز محل است، سال ۱۶۴۸ میلادی ساخته شد و خود شاه جهان هم در طرح ریزی ساختمان آن نقش مستقیم داشت و در نهایت هم همان جا خاک شد.

قلعه ی لعل

قلعه ی آگرا که همچنین به حصار سرخ و لعل قلعه نیز مشهور است (لعل در زبان هندی به معنی قرمز است)، توسط اکبر امپراتور بزرگ گورکانی ساخته شد. حیاط پر پیچ و خم، مسجد و تالار اختصاصی قلعه عظمت امپراتوری گورکانیان هند را منعکس می کند. مسجد موتی (موتی به معنی مروارید) و برج یاسمین نشان دهنده مهارت صنعتگران و معماران آن روزگار هند هستند. این بنا را با قلعه دیگری که به همین نام قلعه سرخ یا ردفورت مشهور است و در دهلی است نباید اشتباه گرفت.

فاتح پور سیکری

فاتح پور سیکری به معنی شهر پیروزی، شهر متروکه ی امپراتور اکبر، که در نزدیکی آگره واقع است. تالار شنوندگان، مکان ها و مسجدها هنوز هم کاملا سالم و در وضعیت مطلوب هستند که از جمله می توان پنج محل و بلند دروازه را نام برد. در محوطه ی مسجد جامع، آرامگاه شیخ سلیم چشتی واقع است و در واقع، اکبر شاه گورکانی شهر فاتح پور سیکری را به خاطر همین صوفی معروف مکتب چیستی هند پایه گذاشته بود.

سیکاندرا

سیکاندرا آرامگاه جلال الدین محمد اکبر، سومین و بزرگترین پادشاه سلسله گورکانیان هند است. این بنا با ماسه سنگ قرمز ساخته شده و با مرمر جواهر نشان شده است. اکبر به این رنگ از سنگ بسیار علاقه داشت و اغلب بناهای ساخته شده در زمان او با این مصالح ساخته شده است.

مراکز تاریخی دیگر

از دیگر مراکز تاریخی و دیدنی منطقه آگرا می توان از آرامگاه اعتمادالدوله که ملکه نور جهان برای پدر خود که صدراعظم دربار جهانگیر بود ساخت، مسجد جامع آگرا، چینی کا روضه، باغ رام، سوامی باغ صمد، آرامگاه مریم یکی از زنان اکبر و باغ مهتاب نام برد.

همه چیز درباره بمبئی – هند

مختصری درباره بمبئی

بمبئی با نام جدید مومبای (Mumbai) پایتخت ایالت ماهاراشترا از مهمترین شهرهای کشور هند است. بمبئی در زبان هندی به معنای ساحل خوب است. این نام را استعمارگران پرتغالی روی این شهر نهادند. در سال ۱۹۹۵ نام این شهر، به مومبای تغییر یافت که نام یکی از خدایان زن هندی است. اما در خارج از هند، این بندر بزرگ همچنان به بمبئی معروف است.
این شهر با وسعتی برابر ۶۰۳ کیلومتر مربع و جمعیتی بالغ بر ۱۳٫۳ میلیون نفر (در سال ۲۰۰۶) یکی از چهار شهر بزرگ و پرجمعیت کشور هندوستان است. این شهر در غرب کشور هند در ساحل دریای عرب واقع شده است. بمبئی یکی از شهرهای بزرگ و پرجمعیت هندوستان و پایتخت تجارتی آن به شمار می‌رود.
شهر بمبئی بزرگترین بندر هند در ساحل غربی این کشور است. این شهر در واقع مرکز بانکداری، تجارت، مبادلات مالی، بازرگانی و صنعت کشتی سازی هند به شمار می‌رود. تمرکز امور اقتصادی و تجاری در بمبئی پس از استقلال هند نیز ادامه یافته و به عنوان شاهراه ارتباطی هند با ایران و جهان عرب اهمیت راهبردی خود را حفظ کرده است. بندر بمبئی، بزرگترین مرکز تولید پارچه‌های پنبه‌ای و فیلم‌های سینمایی شبه قاره هند است و از این رو به بالیوود نیز شهرت دارد.
جمعیت شهر، همراه با حومه‌هایش به حدود بیست میلیون نفر می‌رسد. بسیاری از شهروندان هندی از ایالت‌های مختلف به امید فرصت‌های شغلی به این شهر مهاجرت می‌نمایند. از همین رو تعداد ساکنین این شهر در روز ۳ میلیون نفر بیش از ساکنین در شب برآورد می‌شود.

آب و هوای بمبئی

در مجموع هوای بمبئی گرم و شرجی است و مانند بسیاری از نقاط جنوبی و مرکزی هند دارای ۳ فصل می‌باشد.
تابستان، که از فروردین شروع شده و تا اوایل خرداد ماه ادامه دارد. در این فصل هوا بسیار گرم و درجه رطوبت بالا است.
فصل باران‌های موسمی یا مانسون که از اوایل خرداد شروع و تا اوایل مهرماه ادامه دارد و توام با بارندگی‌های بسیار شدید و سیل آسا است.
زمستان که از اواخر شهریور شروع و تا اوایل اسفند ادامه پیدا می‌کند. با توجه به هوای ملایم، (بین ۱۵ الی ۲۵ درجه) این فصل از توریستی ترین فصول بمبئی به شمار می‌رود.

مراکز خرید بمبئی

بازار کرافت مارکت

یکی از قدیمی ترین بازارهای بمبئی است. این بازار در کنار دیگر بازارهای سنتی و انبوه فروشگاه‌های بزرگ و چند ملیتی امروزی، هنوز رونق خود را حفظ کرده است.

بازارهای بمبئی

افزون بر بازار تاریخی کرافت مارکت در شهر بمبئی بازارهای متعددی مانند بهیندی بازار، بازار کلابه و بازار بندیرا وجود دارد که اغلب به فروش منسوجات، پوشاک، صنایع دستی، مصنوعات و زیورآلات مانند طلا و نقره و غیره اشتغال دارند. شهر بمبئی به عطر دهن العود، عود، صندل، مسک و عنبر مشهور است. همچنین انبوه بازارهای مدرن و فروشگاه‌های برندهای مشهور جهانی در این شهر به فراوانی یافت می‌شوند.

دیدنی های بمبئی

طی یک سده حکومت بریتانیا بر این شهر ساختمان های زیبا و مجلل و بناهای تاریخی متعددی از آن ها در این شهر بزرگ بر جای مانده است.

دروازه هند (Gate of India)

این بنا که بازمانده ی دوران استعمار انگلیس است، در سال ۱۹۲۴ به عنوان یادبود سفر جورج چهارم پادشاه انگلستان و همسرش ملکه ماری ایجاد شد. شاه و ملکه، در سال ۱۹۱۱ به بمبئی سفر کرده بودند. در سال ۱۹۴۸ استعمارگران انگلیسی خاک هند را از همین دروازه ترک کردند. با توجه به این سابقه ی تاریخی، دروازه هند یکی از محبوب ترین محل‌ها برای گردهمایی گردشگران خارجی است. دروازه هند، در عین حال در کنار هتل تاج محل واقع شده که محل اقامت خارجی های ثروتمندتر است.

هتل تاج محل

هتل مجلل و مدرنی است که روبروی دروازه هند در منطقه ی کلابه قرار دارد. این هتل یکی از بناهای زیبا و دیدنی بمبئی و هند به شمار می‌رود و محل اقامت گردشگران ثروتمند است. در رشته حملات نوامبر ۲۰۰۸ در بمبئی این هتل در کانون حملات تروریستی بود و خسارات قابل توجهی دید که به سرعت بازسازی شد.

موزه پرنس ویلز

موزه ای پر عظمت با آثاری در خور توجه از دوران های مختلف تاریخ و هنر هند همراه با نمونه‌هایی از حیات وحش و آبزیان هندوستان است. این موزه بین سال های ۱۹۰۴ و ۱۹۱۴ بنا گردید که در اثنای جنگ جهانی اول به عنوان بیمارستان مورد استفاده قرار گرفت. معماری بنا به سبک گوتیک و از سنگ بازالت ساخته شده است. این بنا در میان باغ زیبایی تاسیس گردیده است که پس از مسافرت پرنس ولز در ۱۹۰۵ به هند به این نام خوانده شده است.

ایستگاه ملکه ویکتوریا

بزرگ‌ترین ایستگاه قطار در بمبئی و یکی از بناهای دیدنی دوران استعمار بریتانیا است. این بنای زیبا به عنوان نمونه کاملی از سبک گوتیک در معماری شناخته می‌شود و اکنون با تاسیسات جانبی اش و با نام ترمینال چاتراپتی شیواجی مورد استفاده ی عموم است و ایستگاه اولیه و اصلی قطارهای بیرون شهری و درون شهری بمبئی به‌شمار می‌رود.

دادگاه عالی بمبئی

این بنا نمونه‌ای عالی از معماری دوران استعمار بریتانیا در هند محسوب می‌شود.

موزه ویکتوریا

در سال ۱۸۶۲ قطعه زمینی به مساحت ۱۵ هکتار در کولابا جهت احداث باغ ویکتوریا اختصاص داده شد و در نوامبر ۱۸۷۲ به روی عموم مردم گشوده شد. از آن زمان تاکنون ۷ هکتار دیگر نیز به این باغ ها اضافه شده است. باغ دارای معماری منحصر به فرد و زیبایی می‌باشد که موزه ویکتوریا نیز در آن واقع شده است.

دانشگاه بمبئی

ساختمان این دانشگاه قدیمی که در نزدیکی دادگاه عالی واقع شده است دیدنی است و از شاهکارهای معماری سبک گوتیک در بمبئی است. قسمت کتابخانه و برج ساعت آن نمونه کوچکی از برج بیگ بن لندن است.

مجموعه هنری جهانگیر

این گالری در ۱۹۵۲ توسط جامعه ی هنر بمبئی بنا گردید. امروزه به منظور نمایش آثار هنری برای همگان از آن استفاده می‌شود و مجموعا دارای چهار سالن نمایش است.

کتابخانه دیوید ساسون

کار احداث بنای کتابخانه در ۱۸۷۰ به پایان رسیده است. این بنا نیز در منطقه ی نزدیک دانشگاه بمبئی واقع است.

غار فیل‌ها

در غارهای الفانتا، آثار باستانی شگفت انگیزی وجود دارد. در جزیره‌ای به همین نام به فاصله‌ای حدود ۴۵ دقیقه با قایق یا کشتی تفریحی در جنوب بمبئی واقع شده که از طرف یونسکو به عنوان میراث فرهنگی اعلام شده است. حرکت به سمت این جزیره که به جزیره ی میمون ها نیز شهرت دارد، از دروازه هند و توسط قایق و کشتی‌های کوچک صورت می‌گیرد.

حاجی علی درگاه

زیارتگاه و مسجدی است برای مسلمانان که در میان دریا قرار گرفته و با مسیر پیاده روی به ساحل متصل است. این ساختمان در سال ۱۴۳۱م بنا شده و در ساحل ورلی واقع است. به طور معمول بیش از ۴۰۰۰۰ زائر در روزهای پنجشنبه و جمعه از این درگاه بازدید می‌کنند.

مارین درایو

این گذرگاه دریایی، گذرگاهی ساحلی در کنار دریای عرب است. در دوره ی سلطنت بریتانیایی‌ها نام این جاده، گردنبند ملکه بود. در ساعات شب وقتی چراغ ها روشن می‌شود، این جاده شکل یک سینه ریز تزئین شده با جواهر را دارد.

خسرو باغ

یکی از محله های ویژه پارسیان هند است. به غیر اعضای جامعه پارسیان هند اجازه ورود به این مکان همچون سایر اماکن پارسیان داده نمی‌شود.

مغول مسجد

مسجد ایرانیان که به مغول مسجد مشهور است، به وسیله ی شخصی به نام مرحوم حاج محمد شیرازی در حدود ۱۵۴ سال قبل بنا شده است. وی که از تجار ایران مقیم بمبئی بوده است، این مسجد را در محل امام باره رود، نزدیک محله ی مسلمان نشین بندی بازار بنا نموده است. متولیان این مسجد جماعتی از شیرازیان مقیم بمبئی اند که نسبت آن ها به خانواده نمازی شیرازی می‌رسد. این مسجد یکی از مهم ترین مراکز تشیع در بمبئی و حتی در هند محسوب می‌گردد. طبق وقف نامه ی موجود، متولیان این مسجد را اعضای خانواده نمازی تشکیل می‌دهند و در گذشته پیوسته پیش نماز این مسجد نیز فردی ایرانی بوده است. اما در حال حاضر شخصی به نام شیخ محمد ناصری از اهالی کارگیل، یکی از شهرهای ایالت کشمیر این وظیفه را به عهده دارد. این مسجد دارای موقوفات و ساختمان های متعددی است که پشتیبان مالی این مکان است.

چپاتی

تفریحگاهی است در کنار دریا که شب ها مردم در این مکان جمع می‌شوند. خانواده‌ها با بچه‌هایشان برای استراحت به آن جا می‌روند. در رو بروی چپاتی و در وسط آب دریا نزدیک به ساحل، یک بت بزرگ به عرض ۲ متر و ارتفاع چهار متر ساخته‌اند. نام این بت خدای دریا است. هندوها بر این اعتقادند که اگر کسی در حال غرق شدن در آب بود، این صنم یا بت او را نجات خواهد داد.

کملا نهرو پارک

پارک زیبایی است بر فراز تپه مالابار که مساحتی بالغ بر ۴۰۰۰ متر مربع دارد و به افتخار همسر جواهر لعل نهرو، نخستین نخست وزیر هند پس از استقلال، نام گذاری شده است.

همه چیز درباره دهلی – هند

مختصری درباره دهلی

دهلی‌ نو یکی از سه شهر بزرگ هند است که پایتخت ملی این کشور به شمار می‌رود. دهلی نو که امروزه ادارات دولتی در آن واقع شده‌اند، بخشی از ابر شهر دهلی را تشکیل می دهد. سرزمین پایتخت ملی با احتساب شهرها و شهرک های اقماری فریدآباد، گورگاون، نوید و قاضی آباد با ۱۹.۵ میلیون نفر جمعیت، پنجمین منطقه بزرگ تجمع انسانی جهان است.
۶۷.۸۳ درصد از ساکنان دهلی را هندوها، ۹ درصد مسلمانان، ۶.۱ درصد سیک‌ها و ۰.۹درصد مسیحی‌ها تشکیل می‌دهند. البته کلیمیان و بوداییان نیز بخش کوچکی از اقلیت‌های مذهبی ساکن این شهر هستند.
اغلب ساکنان شهر از نژاد پنجابی و جاتی هستند. طیف‌های نژادی دیگری نیز از سایر مناطق و ایالات هند در دهلی سکنی گزیده‌اند. تعداد زیادی کشمیری نیز در حومه و نواحی اطراف دهلی زندگی می کنند.
به رغم چند نژادی بودن جمعیت ساکن شهر دهلی، زبان اصلی مردم، هندی است و پس از آن مردم به زبان‌های انگلیسی، پنجابی و اردو صحبت می کنند. انگلیسی در کنار زبان هندی (یا هیندی) زبان رسمی است و پنجابی و اردو زبان های دوم محسوب می شوند.

تاریخ شهر دهلی

در تاریخ هند، اهمیت دهلی بیش از هر شهر دیگری است. بر اساس منابع باستان شناسی هند، این شهر در سال ۵۰۰ قبل از میلاد مسیح توسط پانداواس ساخته شده است.
بسیاری ریشه ی نام دهلی را در واژه ی فارسی دهلیز می‌دانند. بعضی ها نیز بر این باورند که واژه دهلی، تحریف شده نام راجا دهیلو از پادشاهان هند است. اهالی ساکن این شهر را امروزه دهلیتیس می نامند.
۱۶۰ کشور جهان در این شهر دفتر نمایندگی سیاسی دارند. دهلی بخش عمده ای از اهمیت تاریخی خود را مدیون کوه های آراوالی که در جنوب غربی این شهر واقع شده و رودخانه یامونا که دهلی بر کرانه های غربی آن قرار دارد، است.
این موقعیت جغرافیایی استثنایی سبب شده است تا دهلی از دیرباز بر مسیر تجاری که از شمال غربی هند به کرانه های رود گنگ کشیده شده بود، تسلط پیدا کند. این وضعیت رونق شهر دهلی را در پی آورد و به تبع آن این شهر به یکی از مراکز اصلی فرهنگی و روشنفکری هند تبدیل شد.

جغرافیای شهر دهلی

دهلی از شرق با ایالت اوتارپرادش و از غرب با ایالت هاریانا هم مرز است. ایالت دهلی را می‌توان مشخصا به سه بخش بزرگ جغرافیایی تقسیم کرد: جلگه ای که رودخانه یامونا از آن می‌گذرد، نواحی کوهستانی و جلگه گنگ.
سرزمین‌های واقع در اطراف رودخانه یامونا بسیار حاصلخیز هستند. نواحی کوهستانی با ارتفاع میانگین ۲۹۳ متر اغلب بخش‌های این ایالت را پوشانده‌اند. کوه‌ها از تپه‌های آراوالی در جنوب ایالت کشیده شده و دایره‌وار مناطق وسیعی از ایالت را احاطه کرده‌اند. این کوه ها از ناحیه شمال شرق و غرب، دهلی را در برگرفته‌اند.
رودخانه ی یامونا تنها رودخانه ای است که از شهر دهلی گذر می کند. بخش اعظم شهر و به ویژه دهلی نو در کرانه‌های غربی رودخانه واقع شده اند. دهلی قدیم یا بخش کهن شهر نیز در کرانه‌های شرقی رودخانه یامونا قرار گرفته است.

حمل و نقل شهر دهلی

سیستم حمل و نقل از اتوبوس‌ها، ریکشاو (سه چرخه‌های موتوری)، مترو، تاکسی و قطارهای حومه شهری تشکیل شده است. متروی این شهر یکی از مدرن‌ترین سیستم‌های حمل و نقل زیرزمینی دنیا به شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۷ این سامانه در ۳ خط فعال بود، ۶۵ کیلومتر طول داشت و به ۵۹ ایستگاه سرویس می‌داد. در حال حاضر چندین خط جدید در حال ساخت است و به زودی ایستگاه‌های بیشتری افتتاح خواهند شد.
یکی از پرطرفدارترین وسایل حمل و نقل عمومی در دهلی سه چرخه‌های موتوری هستند که معمولا به رنگ سبز در شهر دیده ‌می‌شوند. این وسیله حمل و نقل عمومی که از سی‌ان‌جی استفاده می‌کند، بسیار ارزان تر از تاکسی‌های زرد و مشکی دولتی و خصوصی است.
در کنار همه این‌ها سیستم اتوبوس رانی شهری دهلی قرار دارد که ۶۰ درصد سفرهای درون‌شهری دهلی توسط آن‌ها انجام می‌شود. اتوبوس رانی دهلی برای ارائه ی تسهیلات بیشتر به شهروندان، با شرکت متروی این شهر قرار داد بسته است و ایستگاه‌های متروی دهلی را به خوبی پوشش می‌دهد.
دهلی همچنین سه فرودگاه دارد. فرودگاه اصلی این شهر ایندیرا گاندی است که در سال ۲۰۰۷ رکورد جابجایی ۲۰.۴۴ میلیون مسافر در آن ثبت شد. پالام و صفدرجونگ دو فرودگاه دیگر این شهر هستند که بیشتر برای مقاصد بازرگانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

مراکز خرید دهلی

دهلی در طول تاریخ مهمترین مرکز تجاری و تبادل کالا در کل کشور هند بوده است. نام برخی از مکان های خرید و تجاری دهلی نیز ریشه در همین پیشینه تاریخی دارد، نام هایی مانند شیخ سارای (Sheikh Sarai) و یوسف سارای (Yusuf Sarai).
امروزه این شهر تجاری، پر است از مراکز تجاری و فروش کالا و مغازه های کوچکی که در کل شهر پخش شده اند. اجناس مهمی مانند جواهرات، فرش و انواع زیرانداز، روسری های رنگارنگ، سنگ های با ارزش و لباس های ابریشمی و نقره ای در این شهر خرید و فروش می شوند.
از مراکز مهم خرید می توان به باغ کارول (Karol Bagh)، کوناوت (Connaught) و چندنی چوک (Chandni Chowk) را نام برد. خیابان بابا خاراک (Baba Kharak) که در نزدیکی پارلمان هند واقع شده است نیز یکی از مهترین مراکز فروش لباس ها و روسری های هندی است.
مرکز خرید بهشت نیز (Delhi is a shoppers’ paradise) نیز یکی دیگر از مراکز مهم خرید کالا در دهلی است که لباس هایی ساده و سنتی را زیر نظر بزرگترین طراحان با قیمتی مناسب به مردم عرضه می کنند.
روستای حوض خاص (Hauz Khas Village) که در ۱۲ کیلومتری جنوب غربی شهر قرار دارد نیز یکی دیگر از مراکز مهم خرید جواهرات و اجناس با ارزش است.
مجتمع خرید سانتوشی (Santushi) که در کنار هتل های مهم دهلی قرار دارد نیز یکی دیگر از مراکز بزرگ و قابل توجه دهلی است. در این مرکز بهترین لباس هایی که نخ های آن به وسیله دست ریسیده شده است، به مشتریان عرضه می شود. در برخی از مراکز خرید سنتی دهلی حجم زیاد لباس های های آویخته شده بر در مغازه ها به حدی است که مشتریان به سختی می توانند آسمان را ببینند. تمامی مراکز یاد شده بافت سنتی و قدیمی شهر دهلی را در خود به یادگار گذاشته است و هر بازدیدکننده ای را مجذوب خود می کند.
یکی دیگر از مراکز تجاری شهر دهلی مرکز دیلی هت (Dilli Haat) است. این مرکز ظاهری مانند بازار دارد و در تمامی روزهای هفته باز می باشد. در این مکان می توان انواع پارچه ها و لباس ها و روسری های محلی هند را خرید. خریدی که تجربه ای هنری را برای گردشگر به ارمغان خواهد آورد.
از دیگر مراکز خرید در دهلی می توان به بازار سدر (Sadar) اشاره کرد. مکانی پر انرژی و پویا که بزرگترین ناحیه تجاری دهلی است. تمامی اجناس مورد احتیاج گردشگران در آن موجود است و خود به ناحیه های بسیار متنوع و گسترده ای تقسیم می شود.

دیدنی های دهلی

دهلی‌نو آیینه‌ای از تاریخ و میراث فرهنگی غنی هند به شمار می‌رود و به همین خاطر دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی است. این شهر دارای قلعه‌ها، موزه‌ها، معابد و دیگر جاذبه‌های گردشگری است.
جاذبه‌های این شهر عمدتا، هم در بخش جدید و هم در بخش قدیم شهر وجود دارند و به انواع جاذبه‌های مدرن و باستانی تقسیم می‌شوند. در بخش قدیمی شهر تعداد زیادی قلعه‌های قدیمی، ساختمان‌های تاریخی و معابد زیبا وجود دارند.
در بخش جدید شهر هم ساختمان‌های مدرنی همچون ساختمان دولت، ساختمان سفارت‌خانه‌ها و دیگر ساختمان‌های اداری مدرن بخشی از جاذبه‌های این شهر به حساب می‌آیند. از میان تمامی این جاذبه‌های می‌توان به ساختمان پارلمان، معبد آکشاردام، معبد آپو قار و دروازه ی هند اشاره کرد.

لوتوس تمپل یا معبد نیلوفر آبی

معبد آیین بهائی یا مشرق الاذکار بهائیان در شهر دهلی‌نو پایتخت هندوستان است و به عنوان مادر معابد شبه قاره هند شناخته شده است. معمار این ساختمان یک ایرانی بهائی به نام فریبرز صهبا است که در طرح معماری این بنا از گل نیلوفر آبی الهام گرفته است. این گل در هندوستان با عبادت و دیانت پیوند داشته است. این معبد که جوایز متعددی در زمینه معماری برده است در سال ۱۹۸۶ تکمیل شد.
این ساختمان شامل ۲۷ گلبرگ است که از بتن سفید ساخته شده و با سنگ مرمر سفید پوشیده شده این سنگ‌ها از یونان خریداری و در ایتالیا برش داده شده‌اند. هر یک از نه طرف ساختمان سه گلبرگ دارد و نه در بزرگ به تالار مرکزی به ظرفیت ۱۳۰۰ نفر باز می‌شود.

آرامگاه همایون

همایون دومین پادشاه گورکانی هند پس از پانزده سال که در دربار ایران پناهنده بود به کمک شاه طهماسب اول به کشورش بازگشت و به طور ناگهانی پس از چند ماه از دنیا رفت. او به هنر و علوم عشق می‌ورزید و در کتابخانه‌اش شمار زیادی از هنرمندان نقاش، خوشنویس، تذهیب‌کار و صحاف ایرانی و هندی را گرد آورده بود که به کار تولید و تکثیر آثار علمی و نسخه‌های نفیس هنری اشتغال داشتند. او در بازگشت به هند، گروهی از هنرمندان ایرانی را با خود به همراه برد. همسر وی حمیده بانو بیگم که در ایران با معماری ایرانی آشنا شده بود با الهام از مقابر ایرانی و فضای چهار باغ یا باغ جنت، آرامگاه همایون را در سال ۱۵۶۲ یک سال پس از مرگ همایون آغاز و پس از هشت سال (نه سال پس از مرگ همایون) به پایان رساند.

قلعه سرخ

قلعه سرخ (رد فورت یا لال قلعه Red Fort or Lal Qila) بزرگترین مرکز جلب گردشگران در شهر دهلی پایتخت هندوستان است. لال در زبان هندی به معنی قرمز است. دستور احداث این قلعه را شاه جهان امپراتور گورکانی، وقتی که پایتخت خود را از اگرا به دهلی تغییر داد، صادر کرد. ساخت آن نه سال به طول انجامید و در سال ۱۶۴۸ تکمیل شد. این قلعه در کنار رود یامونا قرار دارد و به شکل یک هشت ضلعی نامنظم است که به وسیله دیواری از سنگ های قرمز رنگ محصور گشته است.

قطب منار

قطب منار، مناره‌ای است در دهلی پایتخت هندوستان که ۷۲٫۵ متر ارتفاع دارد و بلندترین بنای آجری دنیاست. قُطُب منار به تقلید از منار جام افغانستان، ساخته شد و به پنج طبقه تقسیم شده است که در فاصله هر دو طبقه، ایوان مدوری به صورت کمربند آن را در بر گرفته است. هر طبقه کتیبه‌هایی دارد که متونی از آیات قرآن و اسامی قطب‌الدین ایبک، محمد بن سام و دیگر پادشاهان و امرا را شامل می‌شود. این بنای عظیم در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و هر ساله گردشگران بسیاری را جذب و چشم هر بیننده‌ای را به خود خیره می‌کند. پیش از این امکان بازدید از داخل منار بود ولی اکنون پس از چند خودکشی، ورود به داخل منار و بالا رفتن از آن برای عموم ممنوع شده است.

همه چیز درباره هند

همه چیز درباره هندوستان

هندوستان دارای تاریخ و فرهنگ بسیار کهن و پرباری است که به ۳۰۰۰ سال پیش از میلاد می‌رسد. هندوستان سرزمین نژادها، زبان‌ها، آیین‌ها و فرهنگ‌های فراوان و گوناگون می‌باشد. طی ۸۰۰ سال تسلط فارسی‌زبانان یا ایرانیان بر هند، این کشور از فرهنگ ایران و زبان فارسی تاثیر بسیاری پذیرفته است. زبان فارسی در دوره ی غزنویان به هند راه یافت و با تأسیس سلسله ی گورکانیان هند، زبان رسمی شد. صنعت فیلم‌سازی هند بزرگترین صنعت سینمای دنیاست. هر سال در هند بیش از ۹۰۰ فیلم ساخته می‌شود که این تعداد بسیار بیشتر از رقم تولیدات سینمایی آمریکاست.

اطلاعات کلی درباره هند

پایتختدهلی نو
بزرگترین شهربمبئی
نوع حکومتجمهوری فدرال
زبان رسمیهندی، انگلیسی
مساحت۳,۲۸۷,۲۶۳ کیلومتر مربع
جمعیت۱,۲۱۰,۱۹۳,۴۲۲ تخمین ۲۰۱۱
واحد پولروپیه هندی (INR)
منطقه ی زمانیUTC+5:30
پیش شماره تلفن+۹۱
دامنه ی اینترنتی.in

پرچم کشور هند

پرچم کشور

زمان به وقت هند

آب و هوای هم اکنون هند

موقعیت جغرافیایی هند در نقشه جهان

آب و هوای هندوستان (India Weather)

آب و هوای هند دارای تنوع بسیار قابل توجهی است. از کوهستان‌های همیشه پوشیده از برف هیمالیا تا منطقه ی حاره و گرمسیری میانه و جنوب و کویر خشک غرب، این کشور را در بر گرفته است.
چهار فصل هند شامل سرد و خشک از ماه دسامبر تا فوریه، گرم و خشک از ماه مارس تا مه، فصل بارش از ماه ژوئن تا سپتامبر و معتدل در ماه های اکتبر و نوامبر است.
به طور میانگین ۱۰۰۰ تا ۱۵۰۰ میلی متر باران در سال، تقریبا سراسر هند را در بر می‌گیرد که این مقدار به ۲۵۰۰ میلیمتر در سواحل و ناحیه شمال شرقی هند می‌رسد. میانگین بارندگی سالانه در بنگال غربی به بیش از ۱۱ هزار میلیمتر در سال می‌رسد.

جغرافیای هندوستان (India Geography)

هند، بخش بزرگ جنوب آسیا و شبه قاره هند را به خود اختصاص داده ‌است. این کشور با پاکستان، بنگلادش، نپال، بوتان، چین و برمه هم مرز است. جغرافیای هند به طور کلی به سه بخش تقسیم می‌شود: فلات بلند هیمالیا، جلگه گنگ و شبه جزیره جنوب هند که مناطق مختلف کوهستانی، دره های رودخانه‌ای، کویر، دشت و جنگل را در بر می‌گیرد. پائین‌ترین سطح هند، در اقیانوس هند، با ارتفاع صفر و بلندترین نقطه این کشور، قله کانچنجونگا، با ارتفاع ۸۵۶۸ متر در هیمالیا قرار دارد که سومین قله مرتفع جهان است.
جفرافیای هند بسیار متنوع است و کوه، بیابان، دشت، تپه و فلات را شامل می‌شود. مساحت ناحیه ی قابل کشت هند ۱٫۲۶۹٫۲۱۹ کیلومتر مربع (۷۸/۵۶٪ کل مساحت کشور) است که به دلیل رشد سریع جمعیت و افزایش شهرنشینی رو به کاهش است.
سطح نواحی پوشیده از آب در هند معادل ۳۱۴٫۴۰۰ کیلومتر مربع است. بیش از ۹۲ درصد استفاده ی آب در هند برای مصارف آب‌رسانی است که در سال ۱۹۷۴ حدود ۳۸۰ کیلومتر مربع بود و بر اساس پیش‌بینی‌ها تا سال ۲۰۲۵ به سقف ۱٫۰۵۰ کیلومتر مربع می‌رسد که برابر با مصارف صنعتی و خانگی است. منابع آبی هند شامل رودخانه‌ها، کانال‌ها، آبگیرها، دریاچه‌ها و سواحل غربی و شرقی اقیانوس هند و سایر خلیج‌ها و خلیج کوچک برای بیش از ۶ میلیون نفر در بخش ماهیگیری اشتغال ایجاد کرده‌اند. هند ششمین کشور تولید کننده ی ماهی در سطح جهان و دومین تولیدکننده ی ماهی بومی در سطح جهان است.
رودخانه‌های طویل هند، شامل براهماپوترا و ایندوس ۲۹۰۰ کیلومتر، گنگ ۲۵۰۰ کیلومتر، گوداواری ۱۴۷۰ کیلومتر، کریشنا ۱۴۰۰ کیلومتر، یامونا ۱۳۷۰ کیلومتر و نارمادا ۱۳۰۰ کیلومتر هستند. هند از سمت شمال به بام دنیا یعنی رشته کوه های هیمالیا ختم می‌شود و رودخانه‌های متعددی که از این ارتفاعات سرچشمه می‌گیرند، هوایی بارانی و خاکی بارآور را به نواحی شمالی هند می‌بخشند. رودهای گنگ و براهماپوترا مهم‌ترین این رودخانه‌ها هستند که هر دو به خلیج بنگال سرازیر می‌شوند. هندوها همچنین رود گنگ را مقدس می‌دانند.
هند از حیات جانوری بسیار متنوعی بهره می‌برد، منطقه حفاظت شده‌ای به وسعت ۱۴۱۲ کیلومتر مربع در استان گجرات تنها پناهگاه باقیمانده ی حدود ۳۰۰ شیر آسیایی است. هند زیستگاه بسیاری از پستانداران بزرگ مانند فیل آسیایی، کرگدن تک شاخ و ببر می‌باشد. بیش از ۲۰۰۰ گونه پرنده و سه نوع تمساح در این کشور زندگی می‌کنند.
منابع اصلی مواد معدنی هند شامل زغال‌سنگ (از لحاظ میزان ذخایر در رده چهارم جهان قرار دارد)، آهن، منگنز، میکا، بوکسیت، تیتانیوم، کرومیت، گاز طبیعی، الماس، نفت خام، سنگ آهک، توریوم (بیشترین در جهان در سواحل ایالت کرالا) می‌باشند. ذخایر نفت هند که در ساحل بمبئی در ماهاراشترا، گجرات و در شرق آسام وجود دارند، بیش از ۲۵٪ از نیازهای داخل را برطرف می‌کنند.

پول و اقتصاد هندوستان (India Economy)

واحد پول رسمی این کشور روپیه هندوستان است که اجزا آن پیسه (یک صدم روپیه) می‌باشد. برابری یک دلار آمریکا با پول هند بین ۴۳ تا ۴۷ روپیه در نوسان است.
اقتصاد هند چهارمین اقتصاد بزرگ جهان است. هند به‌رغم رکود اقتصادی جهانی با رشد اقتصادی متوسط بالاتر از ۸ درصد طی چند سال گذشته به یک قدرت اقتصادی تبدیل شده‌ است. این میزان رشد نزدیک به رشد اقتصادی کشور همسایه ی آن چین است. طبق سنجشی که در مورد قدرت خرید صورت گرفته، اقتصاد هند با داشتن تولید ناخالص داخلی ۶۱۱/۳ تریلیون دلار، مقام چهارم را در بین کشورهای دنیا دارد. با این وجود میلیون‌ها نفر در هند، هنوز در فقر شدید زندگی می‌کنند و درآمد سرانه در این کشور ۷۲۰ دلار آمریکا برابر با ۳۶۵ پوند در سال است.
اگرچه هنوز بیش از ۳۴٪ جمعیت هند کمتر از یک دلار در روز درآمد دارند (رتبه ی ۲۲ دنیا) و حدود ۸۰٪ مردم با کمتر از دو دلار در روز زندگی می‌کنند (رتبه ۱۶دنیا) و بیش از ۳۰۰ میلیون نفر در زیر خط فقر زندگی می‌کنند، اما پیشرفت‌های اقتصادی عظیم این کشور در چند سال اخیر رشد اقتصادی هند را به رقم ۸٪ رسانده و کارشناسان پیش بینی می‌کنند، در سال‌های آینده هند به رشد اقتصادی ۱۰٪ در سال نیز برسد.
کارشناسان سرآغاز پیشرفت‌های اقتصادی هند را سال ۱۹۹۱ می‌دانند. در این سال مانموهان سینگ وزیر دارایی وقت هند، برنامه‌هایی را برای خروج کشور از اقتصاد برنامه‌ریزی شده به تصویب رساند و به تدریج به‌ اجرا درآورد. از آن زمان به ‌بعد به ‌تدریج قوانین مالیاتی دست و پا گیر لغو شدند، قوانین صادرات و واردات کشور تعدیل شدند، امکان سرمایه گذاری خارجی فراهم آمد و امنیت سرمایه‌های داخلی تامین شد. مانموهان سینگ اکنون نخست وزیر هند است و توسعه ی طرح‌هایی را که خود شروع کرده ادامه می‌دهد. تحلیل‌گران اقتصادی پیش‌بینی می‌کنند هند تا سال ۲۰۲۰ میلادی پس از آمریکا و چین سومین کشور صنعتی جهان باشد و درآمد سرانه کشور به ۵۰۰۰ دلار یعنی دو برابر میزان فعلی برسد.

فرهنگ مردم هندوستان (India Culture)

هند دومین کشور پر جمعیت دنیا است و نزدیک به یک ششم جمعیت جهان را در خود جای داده ‌است. تنوع نژادی، فرهنگی، زبانی و مذهبی به این کشور چشم اندازی شگرف از همزیستی مسالمت آمیز میان اعتقادات گوناگون بخشیده‌ است.
نژاد مردم هند، شامل ۷۲ ٪ هندو آریائی، ۲۵ ٪ دراویدی و ۳ ٪ نژاد زرد است که این نژادها بر اساس شرایط مکانی، فرهنگی و دینی نیز دارای تقسیمات خاص خود هستند.
۶۱% مردم هند باسواد هستند که این آمار در مردان ۷۳.۴% و در زنان ۴۷.۸% می‌باشد.

زبان مردم هندوستان (India Language)

طبق آمار رسمی دولت در سال ۲۰۰۱، در سرزمین هندوستان ۲۹ زبان دارای تکلم کننده ی بالای یک میلیون نفر است و ۱۲۲ زبان دیگر دارای گویشورانی بیش از ده هزار نفر هستند. در حالی که زبان‌های هندی و انگلیسی ارتباطات رسمی و امور دولتی را برعهده دارند، هر ایالت دارای زبان‌های رسمی و ملی ویژه خود است. به عنوان مثال زبان رسمی ایالت دهلی یا ناحیه ملی پایتخت به ترتیب انگلیسی، اردو و هندی است.
در قانون اساسی هند، زبان هندی (از شاخه ی زبان‌های هندوایرانی یا هندو اروپایی) زبان رسمی سراسر کشور اعلام شده ‌است. افزون بر آن در سال ۲۰۰۵ زبان‌هایی که به‌عنوان زبان‌های ملی هند شناخته شده‌اند به ۲۲ زبان رسید که عبارتند از هندی، اردو، آسامی، اوریا، بنگالی، بودو، پنجابی، تلوگو، تامیل، دوگری، سانتالی، سانسکریت، سندی، گجراتی، کنکانی، کشمیری، کانادا، مالایالم، میتی، مایتیلی، مراتی و نپالی. این زبان‌ها به دو شاخه اصلی دراویدی (۲۲٪) که بیشتر در جنوب هند تکلم می‌شوند و هندو اروپایی (۷۰٪) تقسیم می‌شوند. در هند ۴۲۸ زبان وجود دارد که ۴۱۵ زبان زنده هستند و کاربرد دارند و ۱۳ زبان امروزه منسوخ شده ‌اند.
زبان‌های سانسکریت و تامیل زبان‌های اصلی و سنتی هند شناخته می‌شوند و در طول تاریخ طولانی این سرزمین، در تغییر و تحول زبان‌های رایج در این منطقه زبان‌های فارسی و انگلیسی نقش مهمی بر عهده داشته‌اند. سالیان دراز حکومت استعماری بریتانیا بر شبه قاره هند و انجام بخش عمده‌ای از امور اداری به زبان انگلیسی موجب شده این زبان، زبان دوم بسیاری از مردم هند باشد.

زبان فارسی در هند

زبان فارسی پیش از آن که هندوستان مستعمره انگلستان شود، دومین زبان رسمی این کشور و زبان فرهنگی و علمی به ‌شمار می‌رفت. اما پس از استعمار انگلیسی‌ها در سال ۱۸۳۲، انگلیسی به تدریج جایگزین فارسی شد.
زبان فارسی هشت قرن پیش و در دوره ی غزنویان به هند راه یافت. در آن دوره پارسی، زبان ادبیات، شعر، سیاست، اقتصاد، فرهنگ و دانش بود. به گونه‌ای که کلیه ی آثار مهم فرهنگی، مذهبی، سیاسی، ادبی، مکاتبات، اسناد شخصی و دولتی و احکام قضایی هند به زبان فارسی نوشته می‌شد. با تاسیس امپراتوری گورکانی، فارسی، به اوج پیشرفت خود در هند رسید و زبان رسمی هندوستان شد. زبان فارسی از آن رو که قرن‌ها زبان رسمی دربار گورکانیان هند بود، تاثیر قابل ملاحظه‌ای بر زبان‌های رایج در شبه قاره هندوستان، به ‌ویژه بر زبان اردو داشته ‌است.
زبان فارسی هندوستان، شاعران بزرگی همچون بیدل دهلوی، و امیر خسرو دهلوی و شعر سبک هندی را در خود پروراند. از دیگر شاعران نامدار فارسی زبان شبه قاره هندوستان، می‌توان از اقبال لاهوری نام برد.
لازم به ذکر است که هم‌ اکنون در دانشگاه‌ها و کالج‌های هند بیش از پنجاه بخش زبان فارسی، به‌ فعالیت اشتغال دارند و بیش از یک صد مدرسه و دبیرستان فعالانه به تدریس زبان فارسی می‌پردازند.

مذهب مردم هندوستان (India Religion)

حدود ۸۰٫۵٪ مردم هند پیرو آئین‌های هندو و حدود ۱۳٫۴٪ مسلمان هستند. هند همچنین بیش از ۲٫۳٪ مسیحی و ۱٫۹٪ سیک دارد. هند اگر چه زادگاه آئین بودا بوده، اما جمعیت بودائیان هند در حال حاضر تنها حدود ۰٫۸٪ برآورد می‌شود. علاوه ‌بر آن پیروان آیین جینیسم ۰٫۸٪ و مجموع پیروان دین زرتشتی، یهودی، بهایی و بقیه مذاهب ۰٫۴٪ می‌باشد. با این وجود هند بزرگ‌ترین اجتماع فرقه احمدیه و مذاهب ایرانی بهائی و زرتشتی در سراسر جهان است.
مسلمانان هند بیشتر در دهلی، بنگال غربی و نواحی شمال غربی کشور زندگی می‌کنند و در کشمیر اکثریت جمعیت را تشکیل داده‌اند. به این ترتیب هند پس از اندونزی و پاکستان پرشمارترین جمعیت مسلمان جهان را داراست.
زرتشتیان، از مهمترین اقلیت‌های دینی هند هستند که به پارسی معروفند و طی بیش از پنج قرن اولیه ی حمله اعراب به ایران، از ایران به هند مهاجرت کرده‌اند و بیشتر در مناطق مختلف گجرات و مهاراشترا به مرکزیت بمبئی اقامت دارند. اگر چه جمعیت آنان کمتر از۲۰۰ هزار نفر است، اما نزدیک به ۱۷ ٪ اقتصاد هند را در دست دارند. شرکت‌های بزرگی مانند تاتا و گودریج، متعلق به زرتشتیان است. گروه دیگری از دیگر اقلیت‌های کم جمعیت هند،‌ بهراها هستند که قدرت اقتصادی مهمی در هند دارند. صاحب شرکت معروف ویپرو که جزو ثروتمندترین افراد جهان می‌باشد، از این فرقه ‌است.

غذای مردم هند (India Food)

این روزها، کمتر شهر بزرگی در دنیا پیدا می‌شود که نتوانید یک یا چند رستوران هندی در آن پیدا کنید. غذاهای هندی به ذائقه ی کسانی که غذاهای تند و تیز دوست دارند و برای ادویه و فلفل می‌میرند، بسیار لذیذند، ولی تا پیش از جنگ جهانی دوم، بسیاری از مردم دنیا با این غذاها آشنایی نداشتند. آن موقع، اگر می‌خواستید غذای هندی بخورید یا می بایست به هند سفر می‌کردید و یا سری به سواحل خلیج فارس یا شهر لندن می‌زدید، یعنی مکان‌هایی که به نوعی با سرزمین هند در ارتباط بودند.

دست به جای قاشق

هندوها رسم دارند با دست غذا بخورند و این رسم در بین ثروتمندان هندی هنوز اصالت خود را حفظ کرده است. به نظر بسیاری از مردم هندوستان، بردن و آوردن قاشق و چنگال به دهان و برداشتن غذا با آن ها جالب نیست. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌های هندی عادت دارند وقتی کسی مهمانشان می‌شود، تمام غذای او را جداگانه در ظرفی ویژه، آماده کنند و جلویش بگذارند. ظرف غذای آن ها معمولا یک سینی گرد و صیقل داده ‌شده است به نام تالی (tali) است که چندان هم ظرف بزرگی نیست. خانواده‌های ثروتمند، تالی‌هایی از جنس طلا و نقره دارند، ولی تالی از جنس روی، مس و برنج هم در میان مردم هندوستان رایج است. پلو را وسط تالی می‌ریزند و در کنار آن چند کاتوری (پیاله) خورش و دال و ماست و روغن یا کره آب‌کرده و چتنی (همان چاشنی خودمان است) می‌گذارند. روی برنج را با یکی دو چپاتی یا نان می‌پوشانند. یک لیوان آب خنک هم سفره هندی را کامل ‌می‌کند. مردم هند عادت دارند آب را در ظروف فلزی بنوشند. جالب است بدانید که مردم فقیر هند که تعدادشان کم هم نیست و نمی‌توانند چنین ظروفی را بخرند، غذایشان را روی برگ موز می‌کشند.

فلفل؛ پای ثابت غذاهای هندی

تند و تیز بودن غذاهای هندی یکی از مشخصات اصلی آن است. فلفلی که در غذاهای هندی استفاده می‌شود، فلفل سیاه و قرمز است. فلفلی که در سرزمین هند کشت می‌شود فلفل سیاه است، ولی فلفل قرمز را از آمریکای جنوبی و مرکزی به این سرزمین آورده‌اند. فلفل سیاه علاوه بر این که به غذاهای هندی طعم تندی می‌بخشد، عطر خاصی هم دارد. مردم شمال هند عادت دارند غذاهایی با تندی کمتری بپزند و تندترین غذاها مربوط به جنوب هند است.

خورشی به نام کاری

خورش هندی به کاری شهرت دارد. ادویه‌ای که این طعم و عطر خاص را به وجود می‌آورد نیز کاری نام دارد که در جنوب ایران هم در آشپزخانه ی کدبانوهای ایرانی پیدا می‌شود. خورش‌های هندی بسیار گوناگونند. هندی‌ها خودشان خورش‌هایشان را به این نام نمی‌خوانند بلکه این نامی است که انگلیسی‌هایی که به این کشور سفر می‌کردند، به آن داده‌اند. بین ما ایرانی‌ها باور غلطی وجود دارد که فکر می‌کنیم گرد کاری از ساییدن برگ‌های گیاه خاصی با این نام به دست می‌آید ولی حقیقت این است که کاری نوعی ادویه است که از ترکیب چند گیاه معطر به دست می‌آید. بهترین گرد کاری را باید از کشور انگلستان تهیه کنید. در سرزمین هندوستان، ادویه همه خورش‌ها یکسان نیست و گرد کاری هم نامیده نمی‌شود. ادویه هر خورش ترکیب خاص خودش را دارد و نام کلی آن گراما‌سالا است. در ایران این ادویه را داروهای گرم می‌نامیدند. در گرد کاری به‌ طور معمول، مقداری آرد برنج و آرد نخود یا ماده کم‌ طعم دیگری مخلوط می‌کنند، برای آن که حجم آن را افزایش دهند و ضمنا هنگام پخت و پز به خورش لعاب دهد.

نان هندی، پلوی هندی

برعکس مردم جنوب هند که برنج را خیلی دوست دارند، در شمال هند، نان جای برنج را در سفره هندوها می‌گیرد. بهترین برنج هندی باسماتی نامیده می‌شود که برنجی مرغوب است. هندی‌ها چلو را چاول می‌نامند و در پخت آن انواع ادویه، گوشت، مرغ، ماهی و تره‌بار به کار می‌برند. آن ها برنج را تقریبا مانند ما ایرانی‌ها می‌پزند و آن را با مقداری روغن یا کره آب‌کرده چرب می‌کنند.
چپاتی نان فتیر گرد و کوچکی است که آن را برای هر وعده غذا، هنگام انداختن سفره، می‌پزند و داغ و تازه می‌خورند.
نان برای هندوها، نوعی نان تافتون کوچک است که در تنور می‌پزند. هندی‌ها عادت دارند انواع نان‌های دیگر را در روغن‌ سرخ کنند و به آن ادویه یا فلفل اضافه کنند.

دال عدس

اگر به جنوب ایران سفر کرده باشید این غذا را در میان غذاهای مورد علاقه جنوبیان خواهید یافت. دستور پخت آن را سال‌ها پیش، بازرگانان جنوب ایران که با کشتی بین ایران و هند سفر و تجارت می‌کردند، برای بانوان خود آورده‌اند. دال عدس نوعی عدسی شل یا سوپ عدس است که برای تهیه‌اش از عدس قرمز پوست‌کنده استفاده می‌شود. دال عدس را هندی‌ها خورشی جداگانه به شمار نمی‌آورند، بلکه با هر لقمه پلو که می‌خواهند بر دهان بگذارند، مقداری دال عدس هم روی آن می‌ریزند تا غذا نرم‌تر شود. دال عدس پای ثابت غذاهای هندی است و سر ظهر، روی سفره بیشتر خانواده‌های هندی پیدا می‌شود.

دسر هندی

دسر رایج میان مردم هندوستان نوعی‌ شیر برنج شیرین است که مغز بادام کوبیده هم به آن اضافه می‌کنند. شیر کند (شیر قند) با ماست تازه و شکر و هل و زعفران درست می‌شود. گلاب جامان که ماده ی اصلی آن شیر است، دسر دیگر معروف هندیان است، نوعی فرنی یا حلوا.

تنقلات هندی‌ها

تنقلات برای هندوها یکی از خوشمزه‌ترین و دوست‌داشتنی‌ترین خوراکی‌های منزل است که آن را پیش از غذای اصلی یا به صورت عصرانه یا همراه چای میل می‌کنند. اصلی‌ترین تنقلات آن ها عبارت است از:
سنبوسه: نوعی قطاب که در روغن سرخ شده و مایه داخل آن گوشت یا سبزی‌های معطر است.
پاپدوم: نوعی پفک هندی که با آرد عدس و ماش و ادویه تهیه می‌شود.
چوته کفته: نوعی سرگنجشکی است که در روغن سرخ می‌کنند.
پان: دشمن نفخ معده. اگر به خانه یکی از هندوهای سنتی سر بزنید خواهید دید که پس از صرف غذا، مخلوطی از ادویه را که در برگ درخت پان پیچیده شده است، می‌جوند. این لقمه جویدنی را پان می‌نامند. هندوها اعتقاد دارند که با جویدن پان، ذائقه تغییر می‌کند و از نفخ معده جلوگیری می‌شود. شکل ساده‌تر آن به صورت چند دانه رازیانه و تخم هل سیاه و اندکی دارچین است که جویدن آن دهان را خوشبو می‌کند و بوی بد دهان را از ‌بین ‌می‌برد.

فاصله و اختلاف زمانی هند (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و دهلی نو ( ایران و هند )

فاصله تهران تا دهلی ۱۵۸۶ مایل معادل ۲۵۵۳ کیلومتر می باشد.
طول پرواز تهران تا دهلی نو حدود ۳ ساعت و ۱۸ دقیقه است.
اختلاف ساعت تهران و دهلی نو ۱ ساعت می باشد. یعنی دهلی نو یک ساعت از تهران عقب تر است. مثلا وقتی در تهران ساعت ۹ است در دهلی نو ساعت ۸ است.

جشن ها و تعطیلات رسمی هند (India Celebrations)

در هند به‌طور سراسری تنها سه روز، تعطیلی رسمی وجود دارد. اما به جز این سه روز هر یک از ایالت‌ها تعطیلات رسمی جداگانه ی خود را دارند.
۲۶ ژانویه: روز جمهوری، روز اعلان جنبش جمهوری در هند (سال ۱۹۵۰م.)
۱۵ اوت: روز استقلال، روز استقلال هند از بریتانیا (از سال ۱۹۴۷م.)
۲ اکتبر: گاندی جایانتی، زادروز مهاتما گاندی
با توجه به تنوع زیاد فرهنگی، مذهبی و دینی، ایام مهم ادیان و مذاهب مختلف در این کشور تعطیلات سراسری محسوب می‌شوند. چهار رویداد اسلامی عید قربان، عاشورا، میلاد پیامبر اسلام و عید فطر جزو تعطیلات سراسری هند هستند.