همه چیز درباره تفلیس – گرجستان

مختصری درباره تفلیس

محل روی دادن تمام اتفاقات مهم گرجستان تفلیس است. شهرهای دیگر گرجستان روی هم اندازه‌ی یک دهم این شهر هم خبر و اتفاق در خود نمی‌بینند. تفلیس مرکز تمام اتفاقات سیاسی، فرهنگی، اقتصادی و اجتماعی کشور است و به همین دلیل برای اتفاقات و هیجانات موجود در آن، اکثر گرجی‌ها به زندگی در تفلیس متمایلند.
هر چند در مورد این موضوع حدس و گمان زیاد است، اما می‌گویند تفلیس از قرن پنجم یکی از مهم‌ترین شهرهای حوالی قفقاز بوده است. سواحل رود کواری، قسمت قدیمیش، تپه‌هایش، ساختمان‌های مذهبی خوش‌ساخت و خانه‌های بالکن‌دار قدیمی همگی یادآور اوراسیای باستان هستند.
البته تفلیس شهر مدرنی است، در گذشته‌های خود زندگی نمی‌کند، بلکه پا به دنیای مدرن گذاشته و همگام با تغییرات جهانی خود را عوض کرده است. مشخصا از رکودی که در اواخر قرن بیستم گریبان دنیا را گرفته بود، صحبت به میان است. تفلیس این رکود را با زیبایی هر چه تمام‌تر دور زد.
تفلیس پر از هتل‌ها و رستوران‌های خوب است. شهری است که شب‌ها هم زنده است. اما با همه‌ی این امکانات و قابلیت‌های تفریحی متعدد، فقر راه خود را در شهر باز کرده، طبقه‌‌ی کارگر مردم که در حاشیه‌ی تفلیس ساکنند و اتوبوس‌های کثیف و آشوب‌زده شاهدی بر این ادعایند.
هوای تفلیس به خاطر نزدیکی به کوه و وزش باد از سوی این کوه‌ها در تابستان‌ها خنک بوده و اصولا بهار و تابستان برای رفتن به تفلیس بهتر است. میانگین بارش در تفلیس نزدیک به پانصد میلی‌متر است که تنها سی میلی‌متر آن به فصول گرم اختصاص دارد.

حمل و نقل عمومی در تفلیس

مترو مهم‌ترین وسیله‌ی حمل و نقل در تفلیس محسوب می‌شود. متروی تفلیس به واسطه‌ی قدمتش، به خودی خود یکی از جاذبه‌های دیدنی تفلیس است. ساخت این مترو در سال ۱۹۵۲ شروع شد و در ۱۹۶۶ هم به پایان رسید. متروی تفلیس دارای ۲۲ ایستگاه است و ساعت کارش از ۶ صبح تا ۱ بعد از نیمه شب است. در هر توقف نام ایستگاه و ایستگاه بعدی گفته می‌شود.
اتوبوس‌های زرد رنگ تفلیس در اندازه‌های مختلفی هستند، توضیحی در مورد مسیر بر روی پنجره‌ی اتوبوس‌ها به چشم می‌خورد. بلیت را دور نیاندازید، چون مامور کنترل آن را از شما خواهد خواست. به غیر از اتوبوس، مارشروتکا (نوعی ون که یادگار دوران کمونیسم است) هم در خدمت سیستم حمل و نقل عمومی است. مارشروتکاها بیشتر مسیرهای فرعی را تحت پوشش قرار می‌دهند.
تاکسی در تفلیس فراوان است، از تاکسی متر اما خبری نیست. برای همین قبل از سوار شدن، حتما بر سر کرایه با راننده به توافق برسید. کوتاه‌ترین مسیرها قیمتی در حدود سه هزار تومان خواهند داشت و قیمت مسیرهای طولانی به هفت هزار تومان خواهد رسید. اگر به مسیرهای ناشناخته‌تر و غیرتوریستی‌تر می‌روید و روسی یا گرجی هم نمی‌دانید از این‌که راننده به طور مدام توقف می‌کند و از همشهری‌هایش در مورد آدرس شما سوال می‌کند، عصبانی نشوید و انتظار کرایه‌ی بیشتر از حد انتظار را نیز داشته باشید. در مورد رفتن به فرودگاه‌ها باید گفت که کرایه‌ها بیشتر هم می‌شوند.

خرید در تفلیس

فروشگاه‌های گرجستان مملو از کالاهایی هستند که معرف فرهنگ گرجی‌هاست. مشخصا برای تفلیسی‌ها مسیحیت از اهمیت فراوانی برخوردار است. آن‌ها نه تنها جزو اولین اقوامی بودند که به مسیحیت گرویدند، بلکه در مقابل تغییر دین هم ایستادگی کردند. بنابراین بسیار طبیعی است که بخش زیادی از صنایع دستی آن‌ها را صلیب و مجسمه‌های کوچک فلزی از قدیسینی تشکیل دهد که به مسیحیت خدمت کرده‌اند. سوغات دیگر گرجستان فرش است.

کتابفروشی پروسپرو

در حقیقت یک کافه‌کتاب است، بسیاری از کتاب‌هایش راجع به گرجستان و ناحیه‌ی قفقاز، به زبان انگلیسی و با کیفیت نفیس است که البته ممکن است گران به نظر بیایند.

ژئولند

بهترین جا در گرجستان برای خرید نقشه، ژئولند است. ژئولند نقشه‌های تولیدی ارتش شوروی را در مقیاس ۵۰۰۰۰و۱ در اختیار دارد که بهترین نقشه‌ی توپوگرافی برای پیاده روی در سطح شهر به شمار می‌آید. همین‌طور اگر قصد تهیه‌ی نقشه از کل گرجستان را دارید، نقشه‌ی تولید شده در ارتش شوروی و با مقیاس ۲۵۰۰۰۰و۱ بهترین انتخاب ممکن است. ژئولند همچنین به زودی نقشه‌های ۵۰۰۰۰و۱ تولید شده‌ی خود را در زمینه‌های کوه‌پیمایی و کافه‌ها به بیرون عرضه خواهد کرد.

درای بریج مارکت

یک بازار عالی برای خریدن خرده‌ریزهای قشنگ و دیدنی و همچنین مجموعه‌های جالب از آثار هنری، آکاردئون، سماور و لوازم برقی گرفته تا ظروف چینی، شیشه‌ای و فلزی است. نکته‌ی جالب سن و سال فروشندگان درای بریج مارکت است، آن‌ها اکثرا محلی و فوق‌العاده پیر هستند.

جورجیان سووِنیرز

بعضی از اجناس سر و شکل خوبی ندارند، اما مجسمه‌ها، عروسک‌ها و آدمک‌ها، بامزه و گیرا هستند. اگر دنبال شمشیر (البته به عنوان دکور، نه کار دیگر!) با مشخصات قفقازی هستید، این‌جا جای خوبی برای خرید آن است.

گالری آرت گاسم

این گالری بعد از کتابفروشی پروسپرو قرار گرفته و کالاهای مختلفی برای فروش دارد. مثلا مجسمه‌های کوچک مسی یا زیورآلات لاکی یا کیف‌های دست‌دوز، که همه هم هنر هنرمندان گرجی است را می‌توانید از آرت گاسم تهیه کنید.

کارپت شاپ

این فروشگاه که به کارپت شاپ به معنای قالی‌فروشی معروف شده، در واقع اسم ندارد! در نیمه راه لسلیدزه قرار دارد و محلی‌ها از آن فرش می‌خرند، که این بهترین نشانه برای تشخیص یک فروشگاه خوب است.

میدان ۹۱

این‌جور تبلیغ می‌شود که میدان ۹۱، قدیمی‌ترین فرش‌فروشی در قفقاز است. میدان ۹۱ شبیه غار چهل دزد بغداد است، پر از فرش، سماور، مفرغی‌جات و همچنین لباس‌های سنتی و عتیقه‌جات از سرتاسر گرجستان است.

گرین سان سووِنیرز

برای خرید روسری قلاب‌دوزی شده و خنزر پنزرهای ریزه و ارزان به عنوان سوغات، بدک نیست.

دیدنی های تفلیس

کوه متاتسمیندا یا کوه مقدس

متاتسمیندا تپه‌ای بلند است که بخش مرکزی تا غرب شهر تفلیس را فرا گرفته و دکل تلویزیون به طول ۲۱۰ متر هم بر روی آن قرار دارد. بالای تپه پارک متاتسمیندا قرار دارد، یک پارک مجهز و تفریحی با مساحت یک کیلومتر مربع قرار دارد که بلندترین رولر کستر (قطار های شهربازی که با سرعت زیاد و روی مسیر مارپیچ می‌روند) در سرتاسر اروپا را با طول شصت متر را در آن می‌توانید ببینید.

باغ‌های بوتانیکال

خودتان را برای یک گشت و گذار دو سه ساعته آماده کنید. باغ‌های بوتانیکال در سال ۱۸۴۵ به روی عموم بازگشایی شدند و قبل از آن، تنها خانواده سلطنتی حق استفاده از آن‌ها را داشتند.

شهر قدیمی

قسمت قدیمی‌تر شهر در کنار دیوارهای قلعه‌ی تاریکالا قرار دارد. کوچه‌های شهر قدیمی تو در تو در هم تنیده است و در زبان محلی به آن کالا می‌گویند. خانه‌های این منطقه اکثرا حیاط و بالکن چوبی دارند، همچنین در قسمت‌هایی از شهر قدیمی ویرانه‌هایی از ساخته‌های ایرانیان که زمانی بر گرجستان مسلط بودند به چشم می‌خورد.

میدان گورگاسالیس

یکی از بهترین جاها برای تعیین موقعیت در تفلیس، این میدان شلوغ و پرترافیک (به خاطر وجود بازار) است. از میدان پلی به کلیسای متخی کشیده شده است، این پل از روی رودخانه کواری عبور می‌کند و میدان را به این کلیسا مرتبط می‌سازد.

کلیسای ارامنه‌ی گئورگ مقدس

بالای میدان گورگاسالی، کلیسای جامع ارامنه سنت گئورگ مقدس قرار دارد. این کلیسا در سال ۱۲۵۱ ساخته شد. البته ساختمان فعلی مربوط به قرن هجدهم است. هر چند ورودی کلیسا به طرز غافلگیرانه‌ای کوچک است اما در عوض نقاشی‌های فوق‌العاده‌ای دیواره‌های ورودی را پوشانده است. سایات نووا، شاعر دربار شاه ارکله، در سال ۱۷۹۵ هنگام حمله‌ی ایران، درست در مقابل در این کلیسا کشته شد.

آبانوتوبانی

حمام‌های این منطقه، در جنوب تفلیس یک قطب اجتماعی را تشکیل داده‌اند که شهرتش نیز به خاطر وجود حمام‌های گوگرد است. این حمام‌ها همیشه معروف بوده‌اند و در حال حاضر نیز شلوغ هستند. الکساندر دوما و پوشکین در این حمام‌ها تن خود را شسته‌اند، ضمن این‌که دوما اذعان داشته که این بهترین استحمام در تمام عمرش بوده! اکثر حمام‌ها در قرن هفدهم ساخته شده‌اند و مثل خانه‌های زنبوری در یک کندو در تمام آبانو پخش هستند، یک علامت برای این حمام‌ها می‌تواند شکل خاص گنبدش باشد.

مسجد

در فاصله‌ی کوتاهی از حمام‌ها، در یک سربالایی، تنها مسجد تفلیس قرار دارد. این مسجد که در ۱۸۹۵ ساخته شده از دوران لاورنتی بریا (۱۹۳۰ میلادی) که به دوره‌ی دین ستیزی مشهور است، جان سالم به در برده است. نکته‌ی جالب توجه در این مسجد این است که شیعیان و اهل تسنن در کنار هم در این مسجد نماز می‌گزارند. خیابانی که مسجد در آن واقع شده، بوتانیکوری نام دارد.

کلیسای ژواریس ماما

تاریخ ساخت این کلیسا به قرن پنجم میلادی بر می‌گردد، البته بازسازی‌های انجام شده بر روی ژاوریس ماما، آن را بیشتر یک کلیسای قرن شانزدهمی معرفی می‌کند. نقاشی‌های دیواری کلیسا به وسیله‌ی رنگ‌های قرمز و آبی ترمیم شده، فضای داخلی کلیسا بسیار آرام‌بخش و عارفانه است.

موزه تاریخ تفلیس

این موزه در دل یک کاروان‌سرای قدیمی جای گرفته است و نمایش‌گر عکس‌هایی مربوط به دوره‌ی شوروی و البته اشیای هنری مربوط به همان دوران می‌باشد.

کلیسای جامع سیونی

در اصل در طی قرون ششم و هفتم میلادی ساخته شده، اما در طول زمان‌های بسیار آن‌قدر مورد مرمت و بازسازی و تغییرات قرار گرفته که به سختی می‌توان گفت کدام قسمت از آن به کدام زمان مربوط می‌شود. البته در این مورد استثنا هم داریم، قطع به یقین ایوان جنوبی یک کار پیمان‌کاری و سرهم‌بندی شده مربوط به دهه‌ی نود است. البته اکثر تغییرات به قرن سیزدهم باز می‌گردند، اما خب گنبد نمازخانه‌ی جنوبی در قرن هفدهم اضافه شده است. مقدس‌ترین و مهم‌ترین شی‌ای که در این کلیسا نگه‌داری می‌شود، صلیب سن نینو است، که طبق افسانه‌ها از شاخه‌های درخت مو تشکیل شده و قدیس مربوطه یعنی سن نینو این شاخه‌های مو را با موهای خودشان بسته‌ و صلیب مزبور را درست کرده‌اند. بدل این صلیب در سمت چپ محراب قابل تماشاست، صلیب اصلی البته در جای امنی در داخل کلیسا نگه‌داری می‌شود.

قلعه ناریکالا

تا قبل از ساخته شدن برج تلویزیون تفلیس قلعه ناریکلا تنها چیزی بود که در آسمان توجه چشم را به خود جلب می‌کرد. ناریکالا همچنین یک نماد باستانی از تفلیس و استحکامات دفاعی‌اش به شمار می‌رود. دیوارهای قلعه به برهه‌های تاریخی مختلفی تعلق دارند، مثلا اولین دیوار مربوط به قرن چهارم میلادی و زمانی است که ایرانی‌ها گرجستان را در دست داشتند و قلعه تنها یک دژ دفاعی بود، نه بیشتر. اکثر قلعه، به خصوص برج‌ها و ساختمان اصلی به دست اُُمرای عرب و در طول قرن هشتم ساخته شده اند. بعدها گرجی‌ها، فارس‌ها و ترک‌ها هر کدام قسمت‌هایی را به آن اضافه می‌کردند تا این‌که در ۱۸۲۴ انفجار عظیمی بر اثر احتراق مهمات روسی که در قلعه انبار شده بود رخ داد، که نه تنها دیوارهای قلعه بلکه کلیسای سنت نیکلاس که درون قلعه قرار داشت را نابود کرد. ناریکالا در طول دهه‌ی نود به کمک رییس پلیس تفلیس بازسازی شد، از بالای قلعه چند نمای بکر و زیبا از شهر تفلیس قابل تماشاست. بیرون در قلعه مجسمه‌ی کارتلیس ددا (مادر گرجستان) قرار دارد. این مجسمه‌ی آلومینیومی ۲۰ متر طول داشته و یکی از سمبل‌های گرجستان است. در یکی از دستان این مجسمه شمشیر و در دست دیگر یک جام قرار دارد، که هر دوی این‌ها نماد گرجی‌ها به حساب می‌آیند، نشان‌هایی از میهمان‌نوازی و سلحشور بودن.

آولاباری

آولاباری خیلی توی چشم است، در قسمتی از تفلیس و روی صخره‌هایی که در شرق ساحل رود کواری قرار دارند واقع شده و به اندازه‌ا‌ی که پل متخی از شهر قدیمی دور می‌شود، امتداد می‌یابد. به خاطر ارتفاع و اِشرافی که به رودخانه داشت حداقل دوبار در طول تاریخ مورد استفاده‌ی متجاوزین به گرجستان قرار می‌گیرد. در سال ۱۲۲۶ و بعد در سال ۱۵۲۲، گرجی‌هایی که مخالفت سیاسی یا مقاومتی در برابر پذیرش دین می‌کردند را از آن ارتفاع به پایین و درون رودخانه می‌انداختند. در آولاباری یک مجسمه از شاه واختانگ گورگاسالی در حال اسب‌سواری وجود دارد. گورگاسالی در قرن پنجم تفلیس را پایتخت خود قرار داد. قصر داوود شاه این‌جا ساخته شده بود و ازدواج ملکه تامار در همین‌جا برگزار شده بود، قصر به همراه کلیسای کنار آن توسط مغول‌ها ویران شد. کلیسایی که امروزه در آولاباری می‌بینیم در قرن سیزدهم و توسط شاه دمتری تاودادبولی ساخته شده و در طول قرون بعدی هم چند بار مورد بازسازی قرار گرفته است. در سال ۱۹۷۴ کلیسا را به کل، تبدیل به سالن تئاتر کردند و ده سال طول کشید تا دوباره کاربری کلیسا پیدا کند. روی تپه‌ی آولاباری یک سمبل مذهبی از گرجستان وجود دارد که عبارت است از کلیسای جامع سمیندا سامبا. کمی آن‌طرف‌تر هم کاخ ریاست جمهوری قرار دارد.

روستاولی و شهر جدید

اگر تفلیس موجود زنده بود، خیابان روستاولی که در یک و نیم کیلومتری شمال میدان تاویسو پلبیس قرار دارد، شاهرگش به حساب می‌آمد. طرح اولیه‌ی ساختش را روس‌ها در قرن نوزدهم دادند و الان با ساختمان‌های شیک و مهم پر شده است. این خیابان برای پیاده‌روی عالی است. برنامه‌ی نوسازی خیابان روستاولی تصمیم دارد که با حفظ نمای ساختمان‌ها و مرمت آن‌ها، کاشتن گل و احداث مسیرهای جدید که خودرو در آن اجازه‌ی تردد و پارک کردن نداشته باشد، بر زیبایی آن بیافزاید.

میدان تاویسوپلبیس

میدان تاویسوپلبیس با میدان آزادی، قبلا میدان لنین نام داشت. هتل ماریوت در غرب و سالن بزرگ شهر در جنوب آن قرار گرفته است. آخرین مجسمه‌ی لنین در گرجستان این‌جا ایستاده بود که در سال ۱۹۹۰ سرنگونش کردند و به جای آن مجسمه‌ی طلایی سنت گئورگ قرار دارد.

موزه هنر‌های زیبا

در شمال شرقی میدان تاویسوپلبیس قرار گرفته و سعی کرده به طرز جامعی هر چیزی که به نوعی با هنر گرجستان در ارتباط است را درون خود داشته باشد. این اشیا از قرون قبل از میلاد مسیح تا دوران معاصر را در برمی‌گیرند. بعضی از بخش‌ها به خاطر مشکل تهویه هوا بسته هستند. برجسته‌ترین بخش موزه بخش گنجینه‌هاست، که بدون پرداخت پول می‌توانید از وجود راهنمای موزه هم استفاده کنید. بخش گنجینه شامل مجموعه‌ای غنی از تندیس‌ها، جواهرات و صلیب‌هایی که از فلزات ارزشمند مثل طلا و نقره درست شده‌اند تشکیل می‌شود، اکثر این اشیا از سرتاسر گرجستان و منطقه‌ی گرجستان باستان و کلیساها و صومعه‌های موجود در آن مناطق (بیشتر منظور ترکیه‌ی امروزی است) کشف و به این موزه انتقال داده شده اند. خیلی از اشیا و میراث فرهنگی گرجی‌ها که برایشان مقدس و متبرک است در این موزه نگه‌داری می‌شوند که از میان آن‌ها می‌توان به صلیب روی سینه‌ی ملکه تامار اشاره کرد که چهار زمرد، پنج یاقوت و شش مروارید، در آن به کار رفته است. این تنها عتیقه‌ی شخصی شناخته شده مربوط به پادشاهی قرن دوازدهم میلادی است. از دیگر بخش‌های مشهور موزه می‌توان به نقاشی‌های نیکو پیرعثمانی و صنایع دستی‌ اشیای هنری ایرانی و آذربایجانی، نقاشی‌های گرجی، اروپایی و روسی مربوط به قرن نوزدهم را نام برد که مشخصا تحت تاثیر انقلاب روسیه خلق شده‌اند، نام برد.

موزه‌ی پول

موزه‌ی پول که در میدان تاویسوپلبیس قرار دارد، در تفلیس موزه‌ی معروفی به حساب می‌آید. موسس این موزه، بانک ملی گرجستان بوده است. در این موزه شما سیر تحول پول گرجستان، از قرن ششم قبل از میلاد تا حال حاضر را مشاهده می‌کنید که شامل کوپن‌های انحصاری که تا قبل از معرفی لاری به عنوان پول ملی استفاده می‌شد، هم می‌شود.

وَک

منطقه‌ی اعیان‌نشینی است که البته کمی با تفلیس فاصله دارد، خانه‌ی اکثر افراد مشهور در این منطقه قرار گرفته و پر است از مراکز خرید، رستوران، کافه و … . می‌گویند وَک روی قبرستانی که به قربانیان سال‌های دهه‌ی سی اختصاص داشته ساخته شده، شهرت وَک عمدتا به خاطر وجود دانشگاه ملی تفلیس در آن است. علاوه بر دانشگاه، وَک یک دریاچه‌ی بسیار مشهور دارد که به نام دریاچه‌ی لاک‌پشت‌ها شناخته شده و می‌شود در آن ماهی‌گیری هم کرد.

همه چیز درباره باتومی – گرجستان

مختصری درباره باتومی

باتومی در جنوب غربی گرجستان و در ساحل دریای سیاه واقع شده است. گرجستان از طریق این بندر ارتباطات تجاری و مسافرتی خود را با قاره اروپا انجام می دهد. بندر باتومی با نماد دلفین، مرکز استان آجاراست که در حقیقت مرکز تابستانی کشور گرجستان محسوب می شود و در ماه های ژوئن تا آوریل پذیرای بیشترین حجم مسافر است. در این فصل مسافران زیادی از کشورهای اطراف برای گذراندن تعطیلات خود راهی این شهر می شوند و همین پدیده برای گرجی های منطقه یعنی رونق کسب و کار. حتی بسیاری از اهالی جویای کار تفلیس هم این فرصت را غنیمت شمرده و تابستان خود را در باتومی سپری می کنند.
فرودگاه بین المللی باتومی در ۲ کیلومتری جنوب شهر باتومی واقع شده است. این فرودگاه یکی از سه فرودگاه گرجستان است که در سطح بین المللی در حال فعالیت هستند. فرودگاه بین المللی باتومی که در ۲۰ کیلومتری شهر آرتوین ترکیه قرار گرفته از سال ۲۰۰۷ طی تفاهمنامه میان ترکیه و گرجستان، به عنوان فرودگاه داخلی ترکیه نیز مورد استفاده قرار می گیرد، بدین ترتیب پروازهایی که مسافران شهر آرتوین ترکیه را با خود به همراه دارند، در فرودگاه باتومی فرود آمده و مسافران خود را به داخل ترکیه ترانسفر می کنند.
آب و هوا در باتومی شبه قاره ای است و متوسط معمولی دما در باتومی ۱۴ درجه سانتی گراد می باشد.

تاریخ باتومی

باطوم در دوره هخامنشیان، از متصرفات پادشاهان هخامنشی شمرده می‌شد. این شهر در محل بندرگاه قدیمی رومی باتوس، که احداث آن را به آدریانوس نسبت می‌دهند، بنا شد. در سده ۱۵ میلادی، شهر و ناحیه باطوم مدتی در دست سلاطین عثمانی بود و از ۱۶۲۷ میلادی جزو متصرفات عثمانی شد و ظاهرا از همین دوره، اسلام در آن جا رواج یافت. در اوایل سلطنت سلطان احمد سوم، مردم گرجستان شورش کردند و از پرداخت مالیات سر باز زدند، ولی شورش سرکوب شد و عثمانی‌ها در باطوم و چند جای دیگر قلعه‌هایی بنا نهادند. در زمان سلطنت عبدالعزیز عثمانی مسجد جامعی به نام عزیزیه در باطوم ساخته شد. در ۱۸۷۸ میلادی قشون روسی بندر و شهر باطوم را تصرف کردند و در ۲۸ اوت همان سال، به موجب عهدنامه سان‌استفانو، باطوم به آنان واگذار گردید، اما بعدها باز جزو گرجستان شد. در آوریل ۱۹۱۸ میلادی، قشون عثمانی باطوم را اشغال کرد و سال بعد سپاهیان انگلیس وارد آن جا شدند. در ژوئن ۱۹۱۹ میلادی، انگلیسی‌ها باطوم را تخلیه کردند. پس از آن جمهوری گرجستان تأسیس شد ولی بعد از مدت کوتاهی، سقوط کرد و حزب کمونیست قدرت را به دست گرفت و گرجستان جزو اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی شد. در مارس ۱۹۲۱ میلادی، بر اثر معاهده‌ای بین دولت ترکیه و شوروی، قسمتی از گرجستان به نام قارص و اردهان به ترک‌ها واگذار شد و باطوم همچنان در گرجستان باقی ماند و در ۱۶ ژوئن همان سال، مرکز جمهوری سوسیالیستی آجارستان شد.

مراکز خرید باتومی

به طور کلی در باتومی دنبال مراکز خرید مدرن و مجلل نباشید. در بازارچه های سنتی شهر هر کالایی را ممکن است پیدا کنید. بازار اصلی و سنتی شهر هم خوپا بازار نام دارد. از دیگر مراکز خرید باتومی می توان بانی در خیابان مایاکووسکی، باتومی در خیابان اگمشینیبلی، الامی در خیابان اگمشینیبلی، مرکز تجاری مسکو در خیابان پوشکینی و بخری در خیابان جواخیشلی را نام برد.

جاذبه های توریستی باتومی

باتومی را می توان یکی از زیباترین و توریست پذیرترین بنادر و شهرهای قفقاز نامید. در سال های اخیر دولت گرجستان با برنامه ریزی های توریستی عالی این شهر را با تمام زیبایی هایش به دنیا معرفی کرده است. خصوصا طرفداران زیادی هم در بین مسافران ایرانی به دست آورده است.
ساحل دریا و بلوار اصلی شهر از پرطرفدارترین جاهای دیدنی باتومی هستند. قلعه باستانی گونیو آپاپساروس، آبشار ماخونتستی (Makhuntseti)، باغ گیاه شناسی، آب گاه دلفین ها، آکواریوم باتومی، مسجد قدیمی، کلیساهای ارتودکس و ارمنی و کاتولیک، پارک آبی، پارک ۶ می و دریاچه نوریگلی (Nurigeli) و خیلی جاهای دیدنی دیگر هم منتظر بازدید مسافران باتومی هستند.
قسمت ساحلی شهر که به نوعی منطقه توریستی شهر به حساب می آید، ظاهر زیبایی دارد. هتل های لوکس و تازه تاسیس شده، رستوران های پر زرق و برق و فضاهای سبز همگی در خیابان معروف روستاولی واقع شده اند. شوتا روستاولی نام بزرگ‌ترین شاعر ادبیات کلاسیک غیر دینی گرجستان است که در سده ۱۲ میلادی می زیسته و به پاس احترام در اکثر شهرهای گرجستان نام این شاعر بر روی زیباترین خیابان شهر نهاده شده است.
معروف ترین و زیباترین بخش شهر Boulevard است. این پارک نسبتا بزرگ به طول ۱٫۵ کیلومتر در ساحل دریا واقع شده و قدمت آن به سال ۱۸۸۱ بر می گردد. چرخ و فلک معروف باتومی هم در جنوب همین پارک واقع شده است.

فواره نپتون

این میدان معروف با مجسمه مدئا (مدیا) که در حال تقدیم پشم زرین است آراسته شده است. در یکی از افسانه های یونان باستان پهلوانی به نام جیسون به دستور پادشاه به یک سفر به ظاهرا غیر ممکن فرستاده می شود تا پشم زرین را از کولخیس (گرجستان کنونی) به یونان ببرد. جیسون با بزرگترین کشتی آن زمان، آرگو، به سرزمین کولخیس سفر می کند. پادشاه کولخیس، آیتس، که پشم زرین را پنهان کرده بود، دستیابی به آن را مشروط به انجام وظایفی می دانست. جیسون باید گاو وحشی که دارای نفس آتشین بود را رام کرده و با آن زمین را شخم میزد؛ سپس باید دندان‌های اژدها را در این زمین کاشته و با مردان جنگجوی زره پوشی که حاصل جوانه این دانه‌ها بودند نبرد می کرد و در آخر باید با اژدهای هوشیاری که از پشم زرین مراقبت می‌کرد روبرو می شد. جیسون تمام این وظایف را با کمک مدیا، دختره آیتس که عاشق او شده بود به اتمام رسانید. بعد از به دست آوردن پشم زرین، جیسون و مدیا از کولخیس گریخته و با هم ازدواج می کنند. شهردار باتومی در سال ۲۰۰۷ از این مجسمه که برای ساخت آن یک میلیون دلار هزینه شده بود، رونمایی کرد و آن را به مدیا، شخصی که گرجستان را به اروپا نزدیکتر کرد، تقدیم کرد.

همه چیز درباره گرجستان

همه چیز درباره گرجستان

گرجستان در منطقه‌ی اوراسیا و در مرز میان اروپا و آسیا قرار دارد. گرجستان تاریخ و فرهنگ پربار و کهنی دارد و از نخستین کشورهایی است که مسیحیت را به عنوان دین رسمی کشور برگزید. تاریخ و فرهنگ گرجستان با ایران مشترکات بسیاری دارد، چرا که این کشور مدت ها جزئی از ایران بوده است. در مرداد ۱۳۸۷ و همزمان با بازی‌های المپیک تابستانی ۲۰۰۸ پکن، ارتش گرجستان برای بازگرداندن اوستیای جنوبی به خاک خود، به این منطقه یورش برد که با واکنش شدید روسیه مواجه شد و مجبور به عقب‌نشینی شد.

اطلاعات کلی درباره  گرجستان

پایتختتفلیس
بزرگترین شهرتفلیس
نوع حکومتجمهوری دموکراتیک
زبان رسمیگرجی
مساحت۶۹,۷۰۰ کیلومتر مربع
جمعیت۴,۶۳۶,۴۰۰ تخمین ۲۰۱۰
واحد پوللاری (GEL)
منطقه ی زمانیUTC+4
پیش شماره تلفن+۹۹۵
دامنه ی اینترنتی.ge

پرچم کشور گرجستان

پرچم کشور

زمان به وقت گرجستان

آب و هوای گرجستان

موقعیت جغرافیایی گرجستان در نقشه جهان

آب و هوای گرجستان (Georgia Weather)

آب و هوای گرجستان با در نظر گرفتن وسعت این کشور، بی نهایت متنوع است. دو ناحیه اصلی اقلیمی وجود دارند که بخش های غربی و شرقی کشور را از یکدیگر جدا می سازند. رشته کوه بزرگ قفقاز، نقش مهمی را در تعدیل آب و هوای گرجستان ایفا نموده و مانع نفوذ توده های هوایی سردتر شمال به این سرزمین می شود. رشته کوه کوچک قفقاز هم تا حدی از این ناحیه در برابر تأثیر توده های گرم و خشک جنوب محافظت می کند.
بیشتر قسمت های گرجستان غربی، در حاشیه شمالی ناحیه نیمه گرمسیری مرطوب با بارش متفاوت از ۱۰۰۰ تا ۴۰۰۰ میلی متر واقع است. بارش در طول سال به طور یکنواختی پراکنده است، اگر چه بارش در طول ماه های پاییز می تواند تا حدی سنگین باشد. آب و هوای ناحیه، به طور قابل توجهی با ارتفاع تغییر می کند. در حالی که بیشتر نواحی پست گرجستان غربی در طول سال نسبتا گرم هستند، دامنه ها و نواحی کوهستانی (از جمله رشته کوه های بزرگ و کوچک قفقاز) تابستان های سرد و مرطوب و زمستان های برفی را تجربه می کنند (پوشش برف در بسیاری از نواحی اغلب از ۲ متر تجاوز می کند).

جغرافیای گرجستان (Georgia Geography)

طبیعت گرجستان گوناگون است؛ این جمهوری با نواحی ناهموار مشخص می‌شود و دو سوم آن کوهستانی است. بلندترین قله این کشور با بلندی ۵۰۶۹ متر بر فراز کوه شخارا قرار دارد. گرجستان غربی دارای اقلیم مرطوب جنب مداری است، در حالی که در گرجستان شرقی خشک یا معتدل مرطوب است. منابع طبیعی گرجستان شامل زغال سنگ، نفت، منگنز، فلزات غیر آهنی و معادن غیرفلزی است. از آب رودخانه‌های گرجستان در تولید برق و آبیاری زمین‌های کشاورزی نیز استفاده می‌شود.
جمهوری گرجستان شامل دو جمهوری خودمختار آبخازیا (در شمال غرب) و اوستیای جنوبی (در شمال شرق) است. جمهوری خودمختار پیشین آجاریا در جنوب غرب کشور نیز در سال ۱۳۸۳ به استان تبدیل شد. گرجستان به ۶۵ ناحیه و مناطق روستایی تقسیم می‌شود و دارای ۱۳ شهر و چندین شهرک است که شامل شهرهای تفلیس، کوتائیسی، گوری، چیاتورا، روستاوی، پوتی، تقیبولی، زوگدیدی، تسقالتوبو، سوخومی، تقوارچلی، گاگرا، باتومی، و ۳۷ شهر کوچک، ۶۱ مرکز روستایی و ۴۵۰ روستا است.

پول و اقتصاد گرجستان (Georgia Economy)

تولید ناخالص داخلی این کشور ۱۹٫۶۵ میلیارد دلار است و دو میلیون و ۲۰ هزار نفر نیروی کار آن را تشکیل می‌دهند. نرخ بیکاری در این کشور ۱۳٫۶ درصد است. ۳۱ درصد از مردم زیر خط فقر زندگی می‌کنند. در سال ۲۰۰۷ نرخ تورم در آن ۱۱ درصد بود.
محصولات صادراتی آن شامل ضایعات آهن، آب معدنی، سنگ آهن، وسایل نقلیه و میوه و خشکبار است که به کشورهای ترکیه (۱۲٫۷ درصد)، آذربایجان (۹٫۴ درصد)، روسیه (۷٫۷ درصد)، ارمنستان (۷٫۵ درصد)، ترکمنستان (۷٫۳ درصد)، بلغارستان (۶٫۴ درصد)، آمریکا (۶ درصد)، اوکراین (۵٫۸ درصد)، کانادا (۵ درصد) و آلمان (۴٫۶ درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی آن شامل سوخت، وسایل نقلیه، ‌ماشین‌آلات، حبوبات و دیگر مواد خوراکی و دارو است که از کشورهایروسیه (۱۵٫۲ درصد)، ترکیه (۱۴٫۲ درصد)،آلمان (۹٫۵ درصد)، اوکراین (۸٫۷ درصد) و آذربایجان (۸٫۷ درصد) وارد می‌شود.

فرهنگ مردم گرجستان (Georgia Culture)

مردم گرجستان همیشه این آمادگی را دارند که ساعت ها با شما سر یک میز بنشینند و ضمن خوردن و نوشیدن درباره مسائل مختلف با شما گفتگو کنند. در سر این میزهای دوستانه آن ها حاضر هستند که برای شما هر کاری انجام دهند. یادتان باشد، دوستی هایی که در سر این گونه میزها عمیق می شود، فقط به درد همین گونه میزها می خورد و در کار و برنامه های جدی چندان نتیجه ای نخواهد داشت.
اما در کسب و کار و برنامه های جدی، فرهنگ مردم گرجستان متفاوت است. شما در این گونه برخوردها با دو دسته از افراد مواجه می شوید. گروه اول که میانسال یا کهن سال هستند، افرادی می باشند که بخش زیادی از عمر خود را در اقتصادهای بسته زمان شوروی یا دوران مافیایی شواردنادزه سپری کرده اند. به هیچ وجه به وعده های این افراد اعتماد نکنید و همواره به حرف ها و ادعاهایشان با تردید بنگرید. دوستی آن ها با شما محدود به همان زمان های سر میز می شود، آن ها در دنیای کسب و کار بسیار نیرنگ باز هستند. سال ها کار و زندگی در سیستم های فاسد اقتصادی به آن ها آموخته است که با درستکاری نمی توان به سودی رسید بلکه استفاده اصلی در هر معامله ای به ریاکاری و نیرنگ بستگی دارد. گروه دوم افراد جوان هستند که در سال های پس از انقلاب رز وارد دنیای کسب و کار شده اند. به خوبی، به صداقت و جدیت اغلب این افراد می توان اعتماد کرد، اما در مورد قابلیت و توانایی آن ها باید تردید داشت. این گروه از افراد ممکن است نتوانند به تعهداتشان در قبال شما عمل کنند، چون از مهارت و تجربه کافی برخوردار نیستند.
البته در کشور گرجستان برنامه های ملی زیادی برای آموزش افراد هر دو گروه در عرصه کسب و کار ارائه می شود. در این برنامه ها سعی می شود که به افراد گروه اول تفهیم شود که زمانه عوض شده است و امروزه و در یک اقتصاد آزاد و سالم، شرط موفقیت سلامت در کار است.

میز گرجی

یکی از آداب و رسوم رایج در میان گرجی ها، صرف غذا و نوشیدنی بر سر میزی است که به میز گرجی (Georgian Table) معروف شده است. در سر میز گرجی یک نفر نقش میزبان اصلی را بازی می کند که به او تمادا (TAMADA) گفته می شود. تمادا باید آدمی جدی باشد و به آداب رسوم میز پایبند. قبل از نوشیدن، تمادا با گفتن عبارت گاومرجوس (gaumarjos) یا به سلامتی، معین می کند که آن نوشیدنی به سلامتی چه کسی یا چه چیزی باید نوشیده شود. البته معمولا بعد از چند بار نوشیدن، تمادا این نقش خود را به یکی از میهمانان واگذار می کند و از او می خواهد که بگوید به سلامتی چه بنوشیم. اغلب، نوشیدن به سلامتی خویشاوندان، کشور، صلح، زنان و غیره می باشد.
در مراسم میز گرجی رقص و آواز نیز اجرا می شود. اگر می خواهید رقص سنتی گرجی را اجرا کنید، نگران خطاهای خود نباشید.

زبان مردم گرجستان (Georgia Language)

زبان گرجی در شمار زبان‌های قفقازی است. این زبان که زبان مادری بیشتر گرجیان جهان به شمار می رود، در کشور گرجستان مقام زبان رسمی را دارد.
منطقه جنوب قفقاز شامل زبان های کارتولی (گرجی) می‌شود؛ به گروه زبان های کارتولی زبان های ایبری نیز گفته می‌شود که این واژه احتمالا نام گرجستان (شرقی) در زبان یونانی بیزانس می‌باشد. زبان گرجی به زبان ادبی و علمی از زبان های کارتولی اطلاق می‌شود و زبان شناخته شده و رسمی کشور گرجستان می‌باشد.
زبان گرجی گویش های متعددی را شامل می شود. چهار دسته عمده از این گویش ها در چهار کشور گرجستان، ترکیه وایران و جمهوری آذربایجان رواج دارند. گویش های ایران شامل گویش گرجی مردم فریدن و فریدون‌شهر و مناطق روستایی و شهری اطراف می باشد که گاهی تفاوت هایی با یکدیگر هم نشان می دهند.

مذهب مردم گرجستان (Georgia Religion)

مردم گرجستان از نژاد قفقازی و بیشتر آنان پیرو آیین مسیحیت هستند. پادشاهی‌های گرجی در دوره‌های باستانی، یعنی ایبریا در شرق کشور و اگریسی در غرب، از نخستین کشورهایی بودند که به ترتیب در سال های ۳۱۷ و ۵۲۳ میلادی، مسیحیت را دین رسمی خود ساختند.
مسیحیان ارتودکس، کاتولیک ها، ارامنه، مسلمانان و یهودیان در کنار یکدیگر هم زیستی دارند. در حدود ۱۰% از جمعیت این کشور را مسلمانان تشکیل می دهند. اغلب مسلمانان در منطقه آجارا زندگی می کنند. در مورد تعداد ارامنه اطلاعات دقیقی در دست نیست و جمعیت آن ها بین ۳۰۰ هزار تا ۵۰۰ هزار نفر برآورد شده است. در یکی از میدان های شهر تفلیس می توان کلیسای ارتودکس، کلیسای ارامنه، کنیسه یهودیان و مسجد مسلمانان را به فاصله ای نزدیک از هم مشاهده کرد.

غذای مردم گرجستان (Georgia Food)

برخی از غذاهای گرجستان

خاچاپوری

خاچاپوری (khachapuri) یک غذای بسیار رایج گرجی است. رواج آن در حدی است که محال است کسی از گرجستان بازدید کند و خاچاپوری را نبیند یا چیزی در مورد آن نشنود. خاچاپوری نه تنها یک غذا بلکه بخشی از فرهنگ گرجستان به حساب می آید. مواد اولیه این غذا عبارتند از آرد، تخم مرغ، پنیر و روغن. ترکیبات آن طوری است که نیازی نیست با نان یا برنج خورده شود، بلکه به تنهایی انرژی و پروتئین کافی را به بدن می رساند. گرجی ها اغلب عادت ندارند که در طول روز غذای مفصلی بخورند، بنابراین بسیاری از مردم به خوردن یک خاچاپوری بسنده می کنند.
در سطح شهر تقریبا تمامی اغذیه فروشی ها و رستوران ها خاچاپوری عرضه می کنند. محل هایی هم وجود دارند که کارشان فقط عرضه خاچاپوری است. در مقابل جایگاه فروش خاچاپوری معمولا مردمی ایستاده اند که یک خاچاپوری در دست دارند و به خوردن مشغول هستند. خاچاپوری انواع و اقسام مختلفی دارد. برخی از خاچاپوری ها را می توانید مانند ساندویچ یا پیراشکی سرپایی میل کنید، ولی برخی دیگر را باید در بشقاب و با کمک چنگال و چاقو نوش جان کنید.

ادژیکا (adzhika)

می توان به فارسی اسم این غذا را خوراک ادویه گذاشت. محتویات آن گرد فلفل قرمز است که با سبزیجات مخلوط شده است.

چادی (chdi)

همان نان غلات است.

چاکاپولی (chakapuli) و چاخوخبیلی (chakhokhbili)

هر دو در واقع نوعی تاس کباب هستند. ولی چاکاپولی با گوشت بره درست می شود و چاخوخبیلی با گوشت مرغ.

چاناخی (chanakhi)

از گوجه های درسته پخته شده، تکه های بادمجان، تکه های گوشت بره، فلفل سبز درشت همراه با سیر و سبزیجات تشکیل شده است.

تاباکا (tabaka)

تکه های مرغ را داخل دو ظرف سفالی پرس می کنند و سرخ می نمایند.

خارچو (kharcho)

سوپ برنج و گوشت است که در آن فلفل هم می ریزند.

خینکالی (khinkali)

خمیرهای پخته ای است که در داخل آن گوشت چرخ شده وجود دارد. فلفل سیاه هم در آن استفاده می شود

متس وادی (mtsvadi)

همان شیشلیک است. اگر دیدید که در فضای باز درست می شود، معطل نکنید و سفارش بدهید. گرجی ها در درست کردن شیشلیک استاد هستند.

پخالی (pkhali)

از اسفناج، گردو، سیر و سرکه درست می شود و برای تزیین روی آن دانه های انار قرار می دهند.

ساتسیوی (satsivi)

از مرغ یا بوقلمون، آرد غلات و گردو درست می شود.

رستوران های گرجستان

در فرهنگ گرجی رستوران اهمیت ویژه ای دارد، چرا که بیشترین و مهمترین زمان زندگی آن ها در رستوران گذرانده می شود و چیدمان آن با سلیقه های مختلف سازگاری دارد. بیشتر رستوران ها با فضای شاد و موسیقی سنتی همراه هستند و دکوراسیون آن ها به شکل کاملا اصیل و دلنشین گرجی طراحی شده است.
رستوران های ترکی (استانبولی) در تفلیس، بیشتر در خیابان مرجان ایشویلی می باشند و طرفداران زیادی به خود جلب کرده اند؛ به خصوص برای مسلمانان که ذبح اسلامی اهمیت ویژه ای دارد.

مسافت و اختلاف زمانی گرجستان (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و تفلیس (ایران و گرجستان)

مسافت تهران تا تفلیس ۸۹۱ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا تفلیس حدود ۱ ساعت و نیم می باشد.
تفلیس نیم ساعت از تهران جلوتر است، یعنی ساعت ۱۲ در تهران معادل ساعت ۱۲:۳۰ در تفلیس است.

جشن ها و تعطیلات رسمی گرجستان (Georgia Celebrations)

مردم زنده دل و شاد گرجستان به بهانه های مختلف، چه ملی و چه مذهبی، جشن های با شکوهی بر پا می کنند. از مهم ترین جشن ها، جشن سال نو میلادی (کریسمس) از ۱۵ دسامبر تا ۱۵ ژانویه، جشن علیلو، ۱۵ روز پس از سال نو که ریشه ملی و مردمی دارد، کارناوال سنتی، رقص با لباس های محلی به صورت جمعی که مناظر زیبایی می آفریند، جشن پاک پیش از سال نو، جشن برکت خواهی و جشن تخم مرغ رنگی که همزمان با عید نوروز ماست را می توان نام برد.
شاید روزی نباشد که در گرجستان لااقل برای بخشی از مردم این کشور روز عید، جشن یا مناسبت خاصی نباشد. اقوام و صاحبان ادیان و مذاهب مختلف هر کدام روزها و مناسبت های خودشان را دارند. اما بیشتر مراسم و آیین های رسمی در این کشور مرتبط با مناسبت های مذهبی مسیحیان ارتودوکس می باشد.

روز پلیس

از سال ۲۰۱۰ روز ۶ مه در گرجستان روز پلیس نامگذاری شده است. در این روز نیروهای پلیس مراسم رژه خیابانی اجرا می کنند. نمای بیرونی ساختمان های اداره پلیس و دیوار بین اتاق ها شیشه ای است. شب ها وقتی از کنار اداره پلیس یا همان کلانتری عبور می کنید، تقریبا تمامی قسمت های داخل آن را به وضوح می توانید مشاهده کنید. به نظر می رسد این نمادی است از شفافیت در کار پلیس و نزدیک شدن به مردم.

هفته روشن

هفته ای که از پس عید پاک می آید، هفته روشن نامیده می شود. مسیحیان ارتودکس در این روزها به خاطر زنده شده دوباره مسیح شادمانی می کنند و به یکدیگر تبریک می گویند. روزه گرفتن در هفته روشن حرام اعلام شده است. در تمامی کلیساهای ارتودکس تمام روزهای این هفته و در تفلیس به ویژه در کلیسای سمبا مراسم خاص برگزار می شود.

پنجشنبه مقدس

آخرین پنج شنبه قبل از عید پاک، پنج شنبه مقدس یا پنج شنبه رنج و عذاب مسیح نامیده می شود، روز شام آخر مسیحبا دوازده نفر از حواریون. در زبان گرجی به این روز دیدی خوت شاباتی به معنای پنج شنبه بزرگ می گویند. مراسم سنتی پنج شنبه بزرگ، بسیار مفصل است و در واقع از روزهای پیشتر آغاز می شود. برای جوانان گرجستان اگر چه این روز بسیار مهم است، ولی چندان به برگزاری سنتی این مراسم پای بند نیستند.