همه چیز درباره مکزیکوسیتی – مکزیک

مختصری درباره مکزیکوسیتی

مکزیکو سیتی یا شهر مکزیکو یک کلانشهر واقع در دره مکزیکو در مرکز کشور مکزیک است. مکزیکو سیتی پایتخت کشور مکزیک است و در ارتفاع ۲٬۲۴۰ متر بالای سطح دریا قرار دارد. مکزیکو سیتی پس از تخریب شهر تنوچتیتلان، مرکز امپراتوری آزتک، که در ۱۳۲۵ بنا شده بود شکل گرفت و هم اکنون یکی از بزرگترین شهرهای جهان است.
مکزیکو سیتی به واسطه موقعیت جغرافیایی خود، هوایی سرد با فصول کوتاه متغیر دارد؛ در حالی که برف به ندرت می بارد، شب ها در ماه های سرد از دسامبر تا ژانویه یخبندان می شود.
شهر مکزیکو با جمعیت چندین میلیونی و ارتفاع زیاد و آسمان آبی زیبایش، در مرکز فلاتی عظیم قرار دارد و از عصر استعمار رو به گسترش رفت. در دوران پورفیریودیاس وضع و شان یک شهر را یافت و پس از انقلاب پایتخت بزرگی از کار در آمد. همیشه بناهای تازه ای در این شهر در دست ساختمان است. خیابان ها را پهن تر می کنند و ساختمان های کهن سال را در هم می کوبند تا جا برای اجرای طرح های بزرگتر و بهتر باز شود.
در شهر مکزیک اغلب اوقات زمین لرزه روی می دهد، اما آسیب زیادی نمی رساند. به علت وقوع زمین لرزه، آسمانخراش در این شهر کمیاب است و بلندی ساختمان ها تابع مقرراتی است که برای احتراز از آسیب زمین لرزه وضع شده است.

دیدنی های مکزیکو سیتی

مرکز تاریخی مکزیکوسیتی

مرکز تاریخی مکزیکوسیتی یا سنترو که به سنترو هیستوریکو نیز مشهور است، در اطراف زوکالو یا میدان اصلی این شهر که بزرگترین میدان آمریکای لاتین است و بعد از میدان سرخ مسکو بزرگترین میدان جهان محسوب می شود، متمرکز شده و در تمام جهات امتداد یافته است. این میدان قابلیت گنجایش ۱۰۰ هزار نفر را دارد. از جمله جاذبه های این قسمت شهر می توان به کاخ ملی، کلیسای مکزیکوسیتی، کلیسای سانتو دومینگو، خیابان سن ایلدفونسو، خانه سنت آگوستین و ده ها بنای تاریخی دیگر اشاره کرد.

سوچیمیلکو

سیستمی وسیع از راه های آبی و باغ های شناور گل ها که تاریخچه آن ها به زمان آزتک ها بر می گردد. این منطقه در جنوب شهر واقع شده و توریست ها می توانند از گردش با تراجینرها یا قایق های رنگی زیبا بر روی آب لذت ببرند. بسیاری از این تراجینرها گروه های موسیقی ماریمبا و کافه هایی شناور را در خود جای داده اند که با عبور از کنار شان از شما پذیرایی خواهند کرد. سوچیمیلکو بقایای مکزیکوسیتی در زمان رسیدن اسپانیایی ها در سال ۱۵۱۲ به این شهر را به نمایش می گذارد.

کلیسای شهری مکزیکوسیتی

بزرگترین و قدیمی ترین کلیسای قاره آمریکا و مسند اسقف اعظم رومی کاتولیک مکزیک است. بنای این کلیسا که در سال ۱۵۷۳ تا ۱۸۱۳ در نزدیکی تمپلو مایور و در سمت شمالی زوکالو ساخته شده به سبک گوتیک است و مملو از ستون ها و مجسمه های زیبا می باشد. دو برج ناقوس کلیسا شامل ۲۵ ناقوس هستند و زیارتگاه کنار آن، تعمیدگاه کلیسا را در خود جای داده است. این کلیسا ۱۶ عبادتگاه دارد و ۱۴ تای آن ها به روی عموم باز هستند.

کلیسای بانوی گوادالوپ

کلیسایی رومی کاتولیک، باسیلیکای باستانی، باسیلیکای جدید و زیارتگاه ملی مکزیک که در شمال مکزیکوسیتی در میدان ماریانا قرار دارد. باسیلیکای جدید، ردای اصلی خوان دیگو که نشانه ای از بانوی گوادالوپ را بر خود دارد، در خود جای داده است. باسیلیکای تاریخی در سال ۱۵۳۱ تا ۱۷۰۹ ساخته شد و باسیلیکای جدید در سال ۱۹۷۴ به آن اضافه شد. این کلیسا یکی از مهم ترین سایت های زیارتی کاتولیک هاست و سالانه میلیون ها بازدیدکننده دارد.

کاخ ملی

مسند قوه مجریه فدرال مکزیک که در میدان اصلی شهر واقع شده است. این کاخ از زمان آزتک ها مسند پادشاهی بوده و بسیاری از مصالح ساختمانی این بنا از همان زمان به جای مانده اند. مجموعه فعلی، ساختمانی دولتی است که محل کار رئیس جمهور مکزیک را در خود جای داده و با نمای صورتی رنگ و طولی بیش از ۲۰۰ متر، تمامی سمت شرقی زوکالو را اشغال کرده است.

ستون استقلال

فرشته استقلال که آن را به نام اِل انجل یا ستون استقلال می شناسند، ستونی است که در میدان پاسئو د لا ریفورما در مرکز مکزیکوسیتی واقع شده است. ال انجل در یادبود صدمین سال شروع جنگ استقلال مکزیکو که در سال ۱۹۱۰ جشن گرفته شد، ساخته شد. بعدها این بنا به مقبره ای برای قهرمانان مهم آن جنگ تبدیل شد. این ستون یکی از مشهورترین نمادهای مکزیکوسیتی است که شباهت زیادی به ستون ژوئیه در پاریس و ستون پیروزی در برلین دارد.

تمپلو مایور

تمپلو مایور یا معبد کبیر یکی از معابد اصلی آزتک ها در پایتختشان تنوکتیتلان بود، که هم اکنون به مکزیکوسیتی تبدیل شده است. سبک معماری این معبد به اواخر عصر پست کلاسیک مزوآمریکا تعلق دارد. این معبد که هیویی تئوکالی نام داشته، به دو خدای جنگ و خدای باران و کشاورزی تقدیم شده است. هر کدام از این خدایان زیارتگاهی دارند که در بالای یک هرم با پله های مجزا قرار گرفته اند. ابعاد معبد در پایه تقریبا ۱۰۰ در ۸۰ متر است و در سال ۱۳۲۵ ساخته شده است.

پاسئو د لا ریفورما

پاسئو د لا ریفورما یا گردشگاه اصلاح طلبان، بلواری ۱۲ کیلومتری است که در طی دومین امپراطوری مکزیک به دستور ماکزیمیلیان اول مکزیک ساخته شد. امروزه این نام، اصلاح طلب لیبرال قرن نوزدهم، رئیس جمهور بنیتو خوارز را یادآوری می کند. از جمله جاذبه های این بلوار می توان به پارک چاپولتپک، فواره ای با مجسمه هایی در یادبود ملی شدن صنعت نفت مکزیک در سال ۱۹۳۸ و مجسمه الهه دایانا اشاره کرد.

موزه ملی مردم شناسی

کلکسیونی وسیع از صنایع دستی که وسعت آن به بیش از ۹۲۰۰ متر مربع می رسد و یکی از موزه های بوم شناسی مکزیک و جهان است. طبقه همکف این موزه به نشان دادن فرهنگ بومی و جامعه مکزیک قبل از فتح اسپانیایی ها می پردازد. سنگ خورشید معروف آزتک در میان آثار هنری فوق العاده این موزه خودنمایی می کند. همچنین اطلاعاتی درباره نوادگان این فرهنگ ها و چگونگی زندگی امروز آن ها در این موزه در دسترس می باشد.

قصر هنرهای زیبا

این قصر در قسمت غربی مرکز تاریخی مکزیکوسیتی و در کنار پارک مرکزی آلامدا قرار گرفته است. طراحی داخلی و ساخت این بنا توسط معمار ایتالیایی، آدامو بواری در سال ۱۹۰۴ صورت گرفت، اما به دلیل مشکلاتی که بر اثر انقلاب مکزیک به وجود آمد، ساخت آن در سال ۱۹۱۳ به پایان رسید. سبک معماری این بنا نئوکلاسیک و آرت نووو می باشد و طراحی داخلی آن به شیوه آرت دکو است. نمایشگاه ها و اجراهای بسیار تئاتر، این قصر را به مهم ترین مرکز فرهنگی مکزیکوسیتی و کشور مکزیک تبدیل کرده است.

پارک چاپولتپک

پارک یا جنگل چاپولتپک، با بیش از ۶۸۶ هکتار وسعت بزرگترین پارک آمریکای لاتین است و بر روی تپه چاپولتپک واقع شده است. این پارک که به گونه ای ریه های مکزیکوسیتی محسوب می شوند، باغ وحش شهر و موزه های متعددی همچون موزه هنر مدرن، موزه بوم شناسی، موزه کودکان، موزه تکنولوژی، موزه تاریخ طبیعی و موزه ملی که محل اقامت امپراطور اتریشی ماکزیمیلیان هابسبرگ بوده را در خود جای داده است.

میدان گاریبالدی

میدان گاریبالدی در مرکز تاریخی مکزیکوسیتی واقع شده و نام اصلی آن پلازا سانتا سسیلیا بوده است، اما در سال ۱۹۱۰ در گرامی داشت ژنرال خوزه گاریبالدی، قهرمان انقلاب مکزیک، نام آن تغییر یافت. این میدان توسط کافه ها و رستوران های متعددی که محبوب توریست ها می باشند و همچنین نوازندگان موسیقی های محلی ماریاچی احاطه شده است. از جاذبه های اطراف این میدان می توان به سالن تنامپا، مدرسه ماریاچی و مجسمه بزرگان موسیقی اشاره کرد.

همه چیز درباره مکزیک

همه چیز درباره مکزیک

مکزیک کشوری در آمریکای جنوبی است که مهد یکی از مهم‍ترین تمدن‌های باستان، آزتک، بوده است. اولین آثاری که از انسان در مسوآمریکا (مکزیک کنونی) به دست آمده متعلق به ۴۰ هزار سال پیش است. در حدود ۹ هزار سال پیش سرخپوستان عهد باستان به کاشت ذرت روی آوردند. از این اتفاق به عنوان یک انقلاب فرهنگی یاد شده است. نام آغازین این کشور اسپانیای نو بود. اما پس از آن که نام پایتخت آن را مکزیکوسیتی انتخاب کردند، نام مکزیک که برگرفته از زبان سرخ‌پوستی ناهوآتل است را برای آن گزیدند.

اطلاعات کلی درباره مکزیک

پایتختمکزیکوسیتی
بزرگترین شهرمکزیکوسیتی
نوع حکومتجمهوری فدرال
زبان رسمیاسپانیایی
مساحت۱,۹۷۲,۵۵۰ کیلومتر مربع
جمعیت۱۱۲,۳۲۲,۷۵۷ سرشماری ۲۰۱۰
واحد پولپسو (MXN)
منطقه ی زمانیUTC-8 to −۶
پیش شماره تلفن+۵۲
دامنه ی اینترنتی.mx

پرچم کشور مکزیک

پرچم کشور

زمان به وقت مکزیک

آب و هوای هم اکنون مکزیک

 

موقعیت جغرافیایی مکزیک در نقشه جهان

آب و هوای مکزیک (Mexico Weather)

مکزیک با وجود بودن در کنار آب های آزاد، در قسمت شمال غرب خود، صحراهای بی آب و علف دارد. اما بر عکس در شمال شرق آب و هوایی معتدل و مرطوب دارد. در شمال مکزیک یعنی جنوب ایالات متحده در زمستان هوایی سرد و خشن دارد که در گرم ترین مواقع در سال در روز دما حداکثر به ۸ تا ۱۲ درجه سانتیگراد می رسد و حتی در شب تا ۴- درجه نیز افت می کند. به همین ترتیب در تابستان ها نیز این بخش از مکزیک گرم شده و بارندگی های شدیدی نیز در آن رخ می دهد. همچنین توفان های مهیبی چون تورنادو در این بخش ها اتفاق می افتد. در مرکز مکزیک در جایی که مکزیکو سیتی نیز در آن واقع شده به دلیل بودن در کنار جنگل های وسیع، آب و هوا کمی معتدل تر و بهتر است. شهرهای کنار دریای کارائیب و خلیج مکزیک نیز از آب و هوای خاص دریایی و رطوبت در فصل های مختلف سال برخوردار هستند.

جغرافیای مکزیک (Mexico Geography)

کولیما (Colima) یکی از ۳۱ ایالتی است که همراه با مکزیکو سیتی، ۳۲ استان فدرال مکزیک را تشکیل می‌دهند.
مکزیک کشوری کوهستانی و مرتفع است و تنها قسمت مسطح آن، در شبه جزیره یوکاتان واقع شده است. از آن جا که ارتفاع این کشور از سطح دریا، از ۵۰۰ متر بیشتر است، لذا درجه حرارت نسبت به عرض جغرافیایی و ارتفاع زمین، متغیر است. شمال این کشور خشک و غیر قابل کشت بوده، در حالی که جنوب، مرطوب و گرم است.
مهم ترین ارتفاعات آن عبارتند از کوه های مادره غربی، مادره شرقی، مادره جنوبی و هم چنین فلات مکزیک. بلندترین نقطه آن قله سیتلال تپتل (اوریسابا) با ۷۰۰، ۵ متر ارتفاع می‌باشد.
جلگه‌های آن عمدتا در کناره ها واقع شده‌اند. بیابان ها نیز قسمت هایی از مکزیک را شامل می‌شوند.
از مهم ترین رودهای آن می‌توان از ریوگرانده، لرما، اوسوماسینتا، گریخالوا، پانوکو، بالزاس و سانتیاگو نام برد. رود ریوگرانده (۰۳۴، ۳ کیلومتر) طویل ترین رود آن است.

اقتصاد مکزیک (Mexico Economy)

واحد پول مکزیک پزوی مکزیک (Mex.$) معادل ۱۰۰ سنتاوو است. مکزیک یازدهمین اقتصاد بزرگ دنیاست. استخراج ذخایر بزرگ گاز طبیعی و نفت، توسعه خارق‌العاده اقتصادی کشور را در دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰ میسر ساخت. بنیان در حال رشد اقتصادی مکزیک شامل صنایع مهم پتروشیمی، نساجی، وسایل نقلیه موتوری و فرآورده‌های غذایی است. در اوایل دهه ۱۹۹۰ شرکت های عمده آمریکایی به دلیل سیاست دولت آمریکا و توافق های تجاری مربوط به قرارداد تجارت آزاد آمریکای شمالی و هزینه ی پایین نیروی کار به تاسیس کارخانه در مکزیک تشویق شدند. نتیجه ی این حرکت، رشد خارق‌العاده اقتصاد مکزیک بود.
تولید ناخالص داخلی این کشور در سال ۲۰۰۸، ۱٫۵۶۳ تریلیارد دلار بوده و رشدی ۴٫۸٪ را در سال ۲۰۰۹ تجربه کرده است. ۴۵ میلیون و ۳۸۰ هزار نفر، نیروی کار این کشور را تشکیل می‌دهند و نرخ بیکاری در آن ۳٫۷ درصد است (سال ۲۰۰۷). حدود ۱۴ درصد از مردم این کشور به غذای مناسب دسترسی ندارند و نرخ تورم در آن ۲٫۸۸ درصد است (سال ۲۰۰۹).
محصولات صادراتی این کشور شامل محصولات کارخانه‌ای، نفت و محصولات نفتی، نقره، میوه، سبزیجات، قهوه و پنبه است که به کشورهای آمریکا (۸۴/۷ درصد)، کانادا (۱/۲ درصد) و اسپانیا (۳/۱ درصد) صادر می‌شود. محصولات وارداتی این کشور شامل ماشین‌آلات فلزکاری، فلزات تراشکاری شده، ماشین‌آلات کشاورزی، تجهیزات الکترونیکی، قطعات ماشین برای مونتاژ، هواپیما و تجهیزات آن است که از کشورهای آمریکا (۹/۵۰ درصد)، چین (۵/۹ درصد)، ژاپن (۶درصد) و کره جنوبی (۲/۴ درصد) وارد می‌شود. مکزیک هم چنین جزو ۱۰ کشور برتر در تولید غلات در جهان است.

فرهنگ مردم مکزیک (Mexico Culture)

مکزیک، مهد برخی از پیشرفته ترین تمدن های جهان مانند اولمک، تولتکا، مایا، آزتک و تعدادی دیگر است. تمدن اولمک نخستین تمدنی بود که بیش از سه هزار سال در مناطق میان تاباسکو و وراکروز رونق داشت. فرهنگ آن امروزه به واسطه ی پیشرفتی که در علوم و کشاورزی داشته، فرهنگی شناخته شده است. ویژگی این فرهنگ ها علاوه بر خلاقیت هنریشان، ایجاد مراکز شهری بزرگ و طراحی شده از قبیل تنوچتیتلان، تولا، تئوتی اواکان، چیچن ایتسا و بسیاری دیگر بوده است.
مردم بومى مکزیک سرخ‏پوستانى بودند که در طول تاریخ، امپراطورى های بزرگى را تشکیل دادند، ولى فرهنگ به ارث رسیده از هر یک از این تمدن ها تنها ناحیه ی مربوط به خود را تحت پوشش قرار مى‏ دهد و مخصوص بعضى از روستاهاست، چون در شهرهاى بزرگ نفوذ فرهنگ اروپا مخصوصا فرانسه، اسپانیا و همچنین فرهنگ آمریکاى شمالى دیده مى‏شود.
مردم مکزیک از لحاظ خصوصیات اجتماعی، مردمی خون گرم محسوب شده و پایبندی خاصی به روابط خانوادگی و تعلقات درون فامیلی دارند، به طوری که سنت های خانوادگی در این کشور بسیار قوی می باشد.
فرهنگ مکزیکی از انواع هنرهای کلاسیک مانند موزیک کلاسیک و رقص گرفته تا هنر آشپزی و سنت های گفتاری را در بر می گیرد. مردم مکزیک به آداب و سنت های فرهنگی خود بسیار پایبند می باشند و انجام مراسم فرهنگی مذهبی در این کشور فراوان یافت می شود.
طیف صنایع دستی مکزیک به وسعت جغرافیای این کشور است، هر ایالت، هر منطقه و هر قوم دارای یک فن و یک سبک خاص صنایع دستی است. صنایع دستی در مکزیک که اشکال و رنگ های بی پایان آن بازتاب دهنده زیباشناختی اقوام مکزیکی است، تحسین بر انگیز ترین نحوه ی بیان اجتماعی است. مواد (چوب، سنگ، گل، شیشه، الیاف بافتنی، طلا، نقره، کاغذ و مقوا، موم و استخوان) و نیز فنون و مهارت ها، عمیق ترین سنت های مردم مکزیک را نمایان می سازد. صنایع دستی مکزیکی، از هنر ساخت اشیا با پر (مربوط به دوره قبل از استعمار اسپانیا) گرفته تا ظریف ترین طلا کاری های معاصر، بیانگر مهارت و خلاقیت خالقان آن و نیز غنای بی پایان اقوام مختلف مکزیکی است.

زبان مردم مکزیک (Mexico Language)

مکزیک دارای زبان رسمی نیست، اما زبان اسپانیایی که توسط ۹۷٪ مردم آن گویش می‌شود به عنوان زبان ملی در نظر گرفته می‌شود. در قانون زبان‌های محلی از آزادی برخوردار هستند. ۷٫۱٪ مردم به زبان‌های بومی گویش می‌کنند و ۱٫۲٪ اسپانیایی نمی‌دانند و فقط به زبان خود گویش می‌کنند. مکزیک دارای بزرگترین جمعیت اسپانیایی زبان در جهان است.ناواتلی ۱٫۵ میلیون نفر و یوکاتک مایا ۸۰۰،۰۰۰ گویشور دارد. برخی از زبان‌های ملی در معرض خطر انقراض هستند، مانند Lacandon که توسط کمتر از صد نفر گویش می‌شود. زبان انگلیسی به طور گسترده‌ای در کسب و کار در شهرهای مرزی و نیز توسط یک میلیون شهروند آمریکایی که در مکزیک زندگی می‌کنند استفاده می‌شود.

مذهب مردم مکزیک (Mexico Religion)

مذهب رسمی مکزیک، آیین کاتولیک است و ۸۹‏ درصد از مردم خود را کاتولیک می‌دانند. ۶‏٪ پروتستان و انجیلی هستند و ۵‏ درصد باقی را مسلمانان، یهودیان و افراد ملحد تشکیل می‌دهند.
اگرچه اکثریت مردم مکزیک خود را کاتولیک می‌دانند، اما در واقع فقط ۱۰ درصد از آن ها به راستی به آیین کاتولیک اعتقاد دارند و به کلیسا می‌روند. باورهای سنتی سرخ پوستی و عقاید بت پرستانه هنوز در اذهان مردم جای دارد و گاه حتی با آیین و مراسم کاتولیک آمیخته شده است.
در گذشته، مکزیکى‏ها آئین‏هاى بومى مثل پرستش ماه، ستاره، خورشید و … داشتند. در قرن پانزدهم میلادى کهکریستف کلمب به مکزیک آمد، مردم این منطقه همگى سرخ‏پوست بودند و دینشان بت‏پرستى بود یا آئین‏هاى خاص بومى داشتند. پس از آن، کم کم مردم به دین مسیحیت رو آوردند؛ اما بعضى آئین‏ها و رسوم، نوع لباس‏ها و مراسم‏ها هنوز هم وجود دارد.
اگرچه مذهب رسمی مکزیک کاتولیک است، اما قانون اساسی این کشور همه ادیان و فرقه‌ها را محترم می‌شمرد و بین هیچ یک از فرقه‌های مسیحی تبعیض قائل نمی‌شود. با این حال در برخی از مناطق مکزیک، داشتن اعتقاداتی غیر از کاتولیک به ‌معنای جدایی کامل از جامعه است. برای نمونه در سال ۲۰۰۵ شهرداری یکی از شهرهای ایالت هیدالگو (Hidalgo) واقع در مرکز مکزیک تصمیم گرفت تمام افراد غیر کاتولیک را از این ایالت بیرون براند. به همین جهت جریمه‌ای معادل ۱۰۰۰ پزو (۸۰ دلار) برای تمام کسانی که پیرو فرقه‌های ‌غیر از کاتولیک هستند تعیین شد و همچنین اعلام شد که آن ها یا باید از اعتقادات خود برگردند و کاتولیک شوند و یا ایالت هیدالگو را ترک کنند. در غیر این صورت، کلیساها و خانه هایشان توسط مقامات محلی مصادره خواهد شد.

غذای مردم مکزیک (Mexico Food)

غذاهای مکزیکی مانند خلق و خوی مردم این کشور، گرم است. مهم‌ترین و بارزترین نکته‌ای که در غذاهای مکزیکی به چشم می‌خورد، تنوع است؛ تنوع در ترکیب مزه‌ها و حتی مواد اولیه. مشخصه دیگر این غذاها، تند بودنشان است؛ تندی ملایمی که با مخلوط زیره و آبلیمو، طعمی فراموش نشدنی به وجود می آورد.
ذرت، فلفل قرمز، لوبیای سیاه و چشم بلبلی و گوجه فرنگی از اجزای جدانشدنی غذاهای مکزیکی محسوب می‌شوند، اما نوع غذا و شیوه ی درست‌ کردن آن ها منطقه به منطقه فرق می‌کند. جغرافیای محل، تفاوت های قومیتی و آب و هوای هر منطقه بر تنوع غذای مکزیکی تأثیر می گذارند. در شمال مکزیک، مردم بیشتر غذاهای گوشتی (گوشت گاو، بز و حتی شترمرغ) می‌خورند؛ در حالی که در جنوب مکزیک گرایش غذایی بیشتر به سمت سبزیجات و گوشت مرغ و ماهی است.
از سالیان دور ذرت ماده ی اصلی نان ها و شیرینی ها و وعده های اصلی غذای مکزیکی ها را تشکیل می داده است اما در سال های اخیر برنج هم جای خود را بر سر سفره ی مکزیکی ها باز کرده و جزو غذاهای اصلی مردم مکزیک به شمار می رود.
اجزای اصلی آشپزی مکزیکی بسیار متنوع هستند. برای مثال آووکادو و برگ های آووکادو از پر مصرف ترین اقلام مصرفی در آشپزخانه ی مکزیکی ها است. مکزیکی ها از برگ های خشک پودر شده آووکادو به عنوان ادویه خوشبو استفاده می کنند. خود آووکادوی رسیده در انواع سس ها، سوپ ها و سالاد ها مصرف می شود.
کاکتوس یا نوپال هم از دیر باز در غذاهای مکزیکی کاربرد داشته است. بافت و طعم کاکتوس بسیار شبیه به بامیه است و پس از پخت کامل، شیره لزجی از آن خارج می شود که در لعاب دادن به خوراک های آبدار بسیار مؤثر است.
یکی از شناخته شده ترین و محبوب ترین مواد در آشپزخانه ی مکزیکی فلفل چیلی است. چیلی هم به صورت تازه و هم به صورت خشک، کوبیده و یا پودر شده در غذاها و سس های مکزیکی به کار می رود. فلفل چیلی چندین نوع مختلف دارد اما هر چه چیلی بزرگ تر باشد شیرین تر است. برای مثال فلفل پوبلانو که بسیار بزرگ است، آن قدر شیرین و خوش خوراک است که با آن دلمه می پزند، اما فلفل ریز و بسیار تند هابانرو را اگر نزدیک زبانتان هم بکنند آتش می گیرید.
بیشتر مکزیکی ها غذایشان را با گشنیز طعم‌دار می‌کنند. البته این سبزی اصالتا مکزیکی نیست و اسپانیایی ها در زمان تسخیر مکزیک این سبزی را به آشپزی مکزیکی هدیه دادند، اما در حال حاضر تقریبا غذای مکزیکی ای را نمی بینید که حتی برای تزئین هم که شده از گشنیز استفاده نکند.
یکى از غذاهایى که در مکزیک طرفدار زیادى دارد، برباکوا است که در مراسم عروسى بیشتر از این غذا استفاده می ‏شود. این غذا بره بریان شده است ولى با این تفاوت که آن را میان برگ موز می ‏پیچند و در تنور می پزند و بسیار لذیذ است. یکی دیگر از غذاهای مکزیک ماکه است که با کاکائو و فلفل و مرغ درست می شود و تقریبا شبیه فسنجان است. تاکو، تامالی، توستادا، تورتاس و آنچیلادا از دیگر غذاهای معروف مکزیکی هستند که اگر روزی گذارتان به مکزیک یا حداقل یک رستوران مکزیکی خوب افتاد، آن ها را امتحان کنید و از طعم خوبشان لذت ببرید.
میوه در مکزیک فراوان است و تقریبا تمام میوه‏ هایى که در ایران هست در مکزیک هم یافت می ‏شود به جز گیلاس، خربزه و توت سیاه. معروف ترین میوه ی مکزیک انبه است همراه با انواع و اقسام موزها شامل موز زرد، قرمز، سبز، کوچک و بزرگ!
معمولا در همه جای دنیا ۳ وعده اصلی غذا شامل صبحانه، ناهار و شام وجود دارد، اما مکزیکی‌ها به جای شام یک عصرانه مفصل حدود ساعت ۴ بعد از ظهر می‌خورند. آن ها بر این اعتقادند که با خوردن این عصرانه مفصل و حذف شام، فردا صبح آماده خوردن یک صبحانه کامل می‌شوند که آن را عامل بسیار مهمی برای پیشگیری از چاقی می‌دانند.

فاصله و اختلاف زمانی مکزیک (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و مکزیکوسیتی (ایران و مکزیک)

مسافت تهران تا مکزیکوسیتی ۱۳۱۷۴٫۹ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا مکزیکوسیتی حدود ۱۷ ساعت می باشد.
مکزیکوسیتی ۹ و نیم ساعت از تهران عقب تر است، یعنی ساعت ۱۲ شب در تهران معادل ساعت ۲:۳۰ بعد از ظهر در مکزیکوسیتی است.

جشن ها و تعطیلات رسمی مکزیک (Mexico Celebrations)

روز پرچم ۲۴ فوریه است. این روز، روزى است که پرچم، رنگ‏هاى آن و نمادهایش معین گردیده است. در این روز پرچم بزرگى را در شهر بلند می کنند و جشن مى‏گیرند.
روز انقلاب ۱۵ و ۱۶ سپتامبر است؛ در این روز مردم در مرکز شهر جمع میشوند و رئیس جمهور سخنرانى می کند و مراسم آتش‏بازى و پایکوبى انجام می شود.
روز کریسمس عید بزرگ مردم مکزیک است. در این روز همه براى خرید هدیه تلاش می کنند، درخت کاج تزئین می کنند و ماکت خانه‏ اى که حضرت مریم (س) در آن بچه‏ دار شد را درست می کنند. نمایشى هم در روزهاى پیش از کریسمس انجام می شود، بیشتر براى آگاهى بچه‏ ها. بچه‏ ها شمع روشن می کنند و دعا می خوانند. عروسک پلاستیکى که براى پذیرایى پر از میوه شده است، شکسته می شود و میوه‏ ها روى زمین می ریزد و بچه‏ ها با هیاهو از هم پذیرایى می کنند.
مراسم روز مردم مقدس براى دو نفر از حواریون به نام سن پاپلو و سن پترو جشن گرفته می شود. این مراسم یک بزرگداشت است که در آن بزرگ‏ترها در کلیساها حاضر می شوند و دعا می خوانند. روزهاى شنبه و یکشنبه تعطیلات رسمى است و مردم در این روزها بیشتر مسافرت می کنند و مراسم خاصى جز حضور در کلیسا ندارند.
روز درگذشتگان یا دیا دلوس مورتوس باور و سنتی است که مکزیکی ها آن را از اجداد سرخ پوست خود به یادگار نگه داشته اند. بعد از ورود اسپانیایی ها در قرن شانزدهم به مکزیک، این سنت با باورهای مسیحی آمیخته شد و اکنون در روزهای اول و دوم نوامبر و همزمان با روز گرامی داشت قدیسان کاتولیک برگزار می شود. در روز درگذشتگان، مکزیکی ها بر مزار عزیزان از دست رفته ی خود جمع می شوند و برایشان شمع روشن کرده و گل نثارشان می کنند.
جشن کوئین سیانه جشنی است که مردم مکزیک به مناسبت رسیدن دخترانشان به سن پانزده سالگی برگزار می کنند. در این جشن پدر و مادر دختر، همه دوستان و آشنایانشان را برای شرکت در مراسم دعا در کلیسا و سپس جشنی شاد دعوت می کنند. بعد از بازگشت از کلیسا، از همه مهمان ها با ساز و آواز و غذاهای خوشمزه محلی پذیرایی می شود.

همه چیز درباره بوینس آیرس – آرژانتین

همه چیز درباره بوینس آیرس

بوئنوس آیرس پایتخت کشور آرژانتین و بزرگ‌ترین شهر و بندر آن می‌باشد. این شهر در ساحل جنوبی ریودولاپلاتا و بر روی ساحل جنوب شرقی قاره آمریکای جنوبی و مقابل شهر ساکرامنتوی اروگوئه واقع شده است. بوئنوس آیرس که به شدت تحت تأثیر فرهنگ اروپا قرار گرفته، به خاطر معماری، زندگی شبانه و فعالیتهای فرهنگیش سرشناس می‌باشد. این شهر همچنین یکی از ثروتمندترین شهرهای آمریکای لاتین است، که در آن عمدتا طبقه متوسط اجتماعی و نیز ساکنانی که دارای تحصیلات عالی هستند، زندگی می‌کنند.
بوینس آیرس پس از درگیری های داخلی در قرن نوزدهم، در ۱۸۸۰ از ایالت بوئنوس آیرس خارج شد تا توسط دولت فدرال اداره شود. محدوده‌های شهر نیز گسترش یافت تا شامل شهرهای سابق بلگرانو و فلورس شود. برخی اوقات ازاین شهر به عنوان پایتخت فدرال یاد می‌کنند تا آن را از ایالتی با این نام متمایز سازد. در اصلاحات ۱۹۹۴ قانون اساسی آرژانتین، این شهر یک شهر خودمختار معرفی گردید، از این رو عنوان رسمی آن شهر خودمختار بوئنوس آیرس می‌باشد.
بوینس آیرس شاهراه اقتصادی، صنعتی، بازرگانی و فرهنگی آرژانتین است. بندر آن یکی از پرکارترین نمونه‌ها در جهان است. رودخانه‌های قابل کشتیرانی از طریق ریودولاپلاتا این بندر را به شمال شرق آرژانتین، برزیل، اروگوئه و پاراگوئه متصل می‌کند. در نتیجه، آن به عنوان یک شاهراه توزیع برای ناحیه وسیعی از منطقه جنوب شرقی قاره محسوب می‌شود.
بوینس آیرس وطن نویسندگان آرژانتینی مانند لئوپولدو لوگونز، خورخه لوئیس بورخس، پاول گروساک، مانوئل موجیکا لاینز، آدولفو بیوی کازارس، ارنستو ساباتو، لئوپولدو مارکال، ویکتوریا اوکامپو و خولیو کورتاسار (که بیشتر دوره نویسندگی اش را در پاریس گذرانده) است.
اکثر ساکنان بوینس آیرس و حومه‌های آن از حمل و نقل عمومی استفاده می‌کنند. ابداع بوینس آیرسی ها نوعی وسیله نقلیه گروهی به نام کلکتیوو است که نزد عموم با نام بوندی خوانده می‌شود، اتوبوس کوچکی با شاسی یک کامیون و با ظرفیت ۲۱ تا ۲۷ مسافر. کلکتیووهای متعدد و اتوبوس های بزرگ‌تر عمومی در هر ساعت در شهر تردد داشته و و در واقع دستیابی به تمام نواحی همسایه شهر را ممکن می‌سازند.
فوتبال یک سرگرمی برای آرژانتینی‌ها است. بوینس آیرس دارای بزرگ‌ترین مرکزیت تیم های فوتبال نسبت به هر شهری در جهان می‌باشد، که دارای بسیاری از تیم هایی می‌باشد که در لیگ‌های جهانی بازی می‌نمایند. یکی از رقابت بسیار معروف بین بوکاجونیورز و ریورپلات و یک مسابقه نیز بین دو تیمی است که دارای شرایطی هستند که از نظر روزنامه آبزرور وقایع ورزشی هستند که باید پیش از مرگ آن ها را دید. دیگر باشگاه‌های اصلی عبارت‌اند از سان لورنزو دی آمایرو، باشگاه اتلتیکو ویلز سارسفیلد و باشگاه اتلتیکو هوراکن از پارکو پاتریسو.
دیگو آرماندو ماردونا، که در حومه فقیر نشین بوینس آیرس متولد شده و تاکنون به عنوان یکی از بزرگ‌ترین فوتبالیست های جهان مورد تمجید قرار گرفته، دوره کاری خود را از تیم جونیورز آرژانتینوس آغاز نمود و سپس در بوکاجونیورز به بازی پرداخت. همچنین او در باشگاه‌های دیگری که عمدتا طرف ایتالیایی هستند، بازی نمود همچون اس اس سی ناپل.

خرید در بوینس آیرس

نمایشگاه ماتادورها

هدف این نمایشگاه برگرداندن فرهنگ آرژانتینی بومی گاوچران های آمریکای جنوبی به این کشور است. هر یکشنبه بیش از ۱۰۰ هنرمند در ماتادروس باریو جمع می شوند. اغذیه های محلی همچون امپانادا، تامالا و آسادو با کیک ها و شیرینی های مختلف در این مکان به فروش می رسند. اجناس بومی و سنتی از جمله چرم، پارچه ها و لباس های پشمی، فلزکاری های زیبا و آثار هنری منحصر به فرد از جذابیت های این نمایشگاه محسوب می شود. بعد از ظهرها هم در این مکان موسیقی زنده و حرکات موزون محلی با لباس های زیبای آرژانتینی اجرا می شود.

خیابان فلوریدا

خیابان فلوریدا خیابانی مخصوص پیاده هاست که در مرکز شهر واقع شده است. مغازه های بی شماری که همه چیز از جمله چرم، سوغاتی، البسه آرژانتینی و لوازم الکترونیکی به فروش می رسانند محبوب توریست هایی هستند که از این خیابان دیدن می کنند. همچنین مراکز خرید عظیم شامل یکی از زیباترین مراکز خرید دنیا به نام گالاریا پاسیفیکو نیز در این خیابان قرار دارند.

سن تلمو

سن تلمو با معماری اسپانیایی، رستوران ها و اجراهای سنتی خود، منحصر به فردترین منطقه بوینس آیرس است. در خیابان های سنگفرش شده این منطقه مغازه های عتیقه فروشی و تاریخچه تانگو را می توانید مشاهده کنید. بعد از ظهر یکشنبه ها، پلازا دورگو مملو از غرفه های صنایع دستی است و این میدان تاریخی به یک میلونگا یا صحنه تانگو تبدیل می شود. این منطقه را می توان بخش هنری شهر بوینس آیرس محسوب کرد.

جاذبه ها و دیدنی های بوینس آیرس

قبرستان ریکولتا

اولین توقفگاه هر توریستی در بوینس آیرس، قبرستان ریکولتاست. هنرمندان بسیاری این قبرستان بسیار مشهور را محلی مسحور کننده می دانند. بسیاری از رئیس جمهورها، دیکتاتورها، نویسندگان، افسانه ها و قهرمانان در این شاهکار عظیم معماری و مجسمه سازی دفن شده اند. دروازه های ورودی این قبرستان که وسعتی بیش از ۵ هکتار دارد به سبک نئوکلاسیک با ستون هایی یونانی هستند و آرامگاه های مرمری زیبایی که با مجسمه های زیبا تزئین شده اند، نمایی خیره کننده به قبرستان داده اند. قبرستان ریکولتا از جمله قبرستان هایی است که تنها تاریخ مرگ بر روی قبرهای آن حک می شود نه تاریخ تولد.

کاسا روسادا

کاسا روسادا یا کاخ صورتی محل رسمی اقامت و دفاتر کار رئیس جمهور آرژانتین می باشد. کاسا روسادا در انتهای شرقی پلازا دی مایو، میدانی بزرگ که از سال ۱۵۸۰ پایه های بوینس آیرس در آن بنا شد و توسط موسسات سیاسی بسیار مهم شهر و آرژانتین احاطه شده قرار دارد. این ساختمان که در سال ۱۸۸۲ به دستور رئیس جمهور خولیو آرجنتینو روکا ساخته شد، مملو از گنجینه های ملی شامل اتاق مجسمه های نیم تنه مرمری رئیس جمهورهای گذشته، پلکان ایتالیا و موزه کاسا روسادا می باشد.

پلازا دی مایو یا میدان بزرگ

پلازا دی مایو همیشه نقطه مرکزی شهر محسوب می شده و هم اکنون نیز اجراهای فی البداهه تاریخی بسیاری هر هفته در این میدان به اجرا در می آید. این مکان عمومی در مقابل کاسا روسادا یا کاخ صورتی قرار دارد. کابیلدوی قدیمی و کلیسای جامع نیز در این میدان واقع شده اند. بهترین راه دیدن این جاذبه ها، همراه شدن با تورهای روزانه بوینس آیرس می باشد.

ستون هرمی شکل بوینس آیرس

ستون هرمی بوینس آیرس با ارتفاعی حدود ۶۸ متر سمبل ملی شهر و مردم آن است. این ستون در سال ۱۹۳۶ به مناسبت چهار صدمین سال تاسیس شهر در میدان جمهوری، مکانی که پرچم آرژانتین برای اولین بار برافراشته شد، بنا شد. بدنه خاکستری این ستون که مکانی برای اجرای فعالیت های فرهنگی و رویدادهای دیگر است، توسط بازارها و ساختمان های بلند اطراف آن احاطه شده است.

مرکز فرهنگی بورخس

بهترین نمایشگاه های بوینس آیرس در مرکز فرهنگی بورخس برگزار می شوند. این مرکز نه تنها بهترین آثار هنری را به نمایش می گذارد، بلکه رویدادهای هنری ای همچون تئاتر، اجراهای مدرن و فیلم های مستقل را نیز برگزار می کند. برخی از نمایشگاه های اخیر این مرکز شامل عکاسی های رابرت کاپا و آثار نقاش و مجسمه ساز مشهور سالوادور دالی می باشد. محوطه زیبای هنری طبقه بالا توسط نوری که از سقف شیشه ای آن می تابد، منظره ای روشن و خیره کننده دارد. سازه T شکل این بنا امکان برگزاری چهار نمایشگاه همزمان را به هنرمندان می دهد.

مرکز فرهنگی ریکولتا

از زمان آغاز به کار اخیر این مرکز در دهه ۸۰، مرکز فرهنگی ریکولتا که در چند قدمی قبرستان ریکولتا قرار دارد، به یکی از منابع و مراکز فرهنگی مهم شهر بوینس آیرس تبدیل شده است. داخل این ساختمان که شامل تالارهای نمایشگاهی عظیم چرخان و استثنایی است بازسازی شده است. سینما و تالار کنفرانسی که پذیرای رویدادها و فستیوال های مختلف است نیز، تکمیل کننده فضای فرهنگی این مرکز است.

کامینیتو

کامینیتو منطقه ای است که از سه خیابان که در امتداد رود لابوکا به هم می پیوندند، تشکیل شده است. ساختمان های این منطقه توسط هنرمندی به نام خوان کوینکلا بنیتو، با رنگ های مختلف شاد و با طراوت نقاشی شده اند و این منطقه را به یکی از چشم نواز ترین جاذبه های بوینس آیرس تبدیل کرده است. با قدم زدن در خیابان های کامینیتو، کافه ها، صنایع دستی و توریست های بسیاری را می توانید مشاهده کنید.

تئاتر کولون

این سالن تئاتر که در سال ۱۹۰۸ آغاز به کار کرد، یکی از مهم ترین سالن های تئاتر موسیقیایی است و سالن اپرای مشهور آن گنجایش ۲۵۰۰ نفر را دارد. این سالن پذیرای اجراهای اشخاص معروفی همچون ماریا کالاس، انریکو کاروسو و لوچیانو پاواروتی بوده است. فعالیت های موسیقیایی تئاتر کولون بسیار گسترده است و تورهای داخلی با راهنما از موزه و سالن پشت صحنه تئاتر، تجربه ای جالب است.

فلورالیس جنریکا

فلوریس یا فلورالیس جنریکا یکی از مشهورترین سمبل های بوینس آیرس است. این گل فلزی ۶ گلبرگی که در سال ۲۰۰۲ توسط معمار مشهور، ادواردو کاتالانو به شهر اهدا شد، در مرکز میدان سازمان ملل در استخری ۴۰ متری و منعکس کننده قرار دارد. جنریکا به معنی کلی می باشد و نشان از آن است که این گل سمبل تمام گل های دنیاست، اما شکی نیست که سازه این گل، سمبلی قدرتمند و مدرن از تکنولوژی و طبیعت است. ابعاد گلبرگ های این گل ۱۳ در ۷ متر است و ۴ پرچم در وسط آن، کامل کننده گل می باشد.

پارک سوم فوریه

این پارک که به جنگل های پالرمو نیز مشهور است، پارکی شهری به مساحت ۲۵ هکتار است که در پالرموی بوینس آیرس قرار دارد و به خاطر بیشه زارها، باغ های جانورشناسی، باغ های گیاه شناسی، پلازا ایتالیا، دریاچه ها و باغ های رز خود بسیار مشهور است. طارمی آندلسی و بنای یادبود اسپیناردز، پیست دوچرخه سواری و آسمان نمای گالیلو گالیله با معماری مدرنش، از جمله جذابیت های این پارک محسوب می شوند.

همه چیز درباره آرژانتین

همه چیز درباره آرژانتین

آرژانتین در جنوبی ترین منطقه آمریکا جنوبی واقع شده است. در سال‌های پس از استقلال، وقایع نامطلوبی از جمله برقراری حکومت‌های متعدد دیکتاتوری، شکست در برابر انگلستان، از دست دادن جزایر مالویناس و وضعیت نامطلوب اقتصادی در این کشور رخ داده‌اند. از نظر سیاسی نیز به این کشور طی سال‌های حاکمیت نظامیان، از ۱۹۷۶ تا ۱۹۸۳ آسیب‌های فراوان وارد شده است. در فاصله این سال‌ها ده‌ها هزار نفر از مردم آرژانتین در نبرد‌های موسوم به جنگ کثیف کشته شده‌اند. اجساد بسیاری از افراد ربوده و یا ناپدید شده در این سال‌ها نیز هرگز پیدا نشد.

 

اطلاعات کلی درباره آرژانتین

پایتختبوینس آیرس
بزرگترین شهربوینس آیرس
نوع حکومتجمهوری فدرال
زبان رسمیاسپانیایی
مساحت۲,۷۶۶,۸۹۰ کیلومتر مربع
جمعیت۴۰,۰۹۱,۳۵۹ سرشماری ۲۰۱۰
واحد پولپزو آرژانتین (ARS)
منطقه ی زمانیUTC-3
پیش شماره تلفن+۵۴
دامنه ی اینترنتی.ar

پرچم کشور آرژانتین

پرچم کشور

زمان به وقت آرژانتین

آب و هوای هم اکنون آرژانتین

 

موقعیت جغرافیایی آرژانتین در نقشه جهان

 
 

آب و هوای آرژانتین (Argentina Weather)

به دلیل دامنه ی تغییرات در طول جغرافیایی و ارتفاع، آرژانتین اقلیم های متنوعی دارد. آب و هوای آرژانتین، از آب و هواینیم گرمسیری در شمال تا اقلیم زیر خط قطب در جنوب در نوسان است. شمال کشور با تابستان های بسیار داغ، مرطوب و زمستان های ملایم و خشک تر شناخته می‌شود، و دستخوش خشکسالی‌های دوره‌ای است. مرکز آرژانتین تابستان هایی داغ با رگبارها (در غرب آرژانتین بزرگ‌ترین تگرگ‌های دنیا را پدید می‌آورد) و زمستان های سرد دارد. نواحی جنوبی، دارای تابستان هایی گرم و زمستان هایی سرد با بارش سنگین برف و به ویژه در نقاط کوهستانی هستند. ارتفاعات بلندتر در تمام عرض های جغرافیایی شرایط سردتری را تجربه می‌کنند.
گرم‌ترین و سردترین حدود دمای ثبت شده در آمریکای جنوبی، در آرژانتین بوده است. بالاترین دمای ثبت شده، ۴۸٫۸ درجه سلسیوس در ناحیه ریوادویا، سالتا در ۱۱ دسامبر ۱۹۰۵ به ثبت رسیده است. پایین ترین دمای ثبت شده، ۳۲ درجه در سارمینتو، ایالت چوبوت در اول ژوئن ۱۹۰۷ بوده است.
بادهای اصلی در آرژانتین شامل باد سرد پامبرو است که در دشت های هموار پاتاگونیا و پامپاس پس از ورود یک جبهه سرد می‌وزد. وینتو نورته، یک باد گرم است که از سمت شمال در اواسط و اواخر زمستان می‌وزد و شرایط هوای معتدل را فراهم می‌سازد. باد زوندا، بادی گرم و خشک است که بخش مرکزی غرب آرژانتین را تحت تاثیر قرار می‌دهد. باد زوندا با متراکم کردن تمام رطوبت در ارتفاعات پایین ۶ هزار متر از کوه‌های آند، قادر است به مدت چند ساعت با سرعت ۱۲۰ کیلومتر در ساعت بوزد، و به مواد آتش زا دامن زده و سبب آسیب و صدمه گردد. زمانی که زوندا می‌وزد (ژوئن تا نوامبر)، طوفان های برفی و شرایط کولاک معمولا بر ارتفاعات بالاتر تاثیر می‌گذارد.

جغرافیای آرژانتین (Argentina Geography)

پامپاس

دشت های غربی و شرقی از بوینس آیرس از جمله حاصلخیزترین نقاط در دنیا می‌باشند. بخش غربی لاپامپا و سن لوئیز نیز دارای دشت های (پامپای خشک) هستند، اما آن ها خشک تر هستند و بیشتر برای چرای دام استفاده می‌شوند. رشته کوه کوردوبا در ایالت همنام خود (که تا سن لوئیز امتداد دارد)، مهم‌ترین شاخصه جغرافیایی پامپاس است.

گرانچاکو

ناحیه گرانچاکو در شمال کشور محل کشت عمده دیم/ آبی فصلی پنبه و پرورش دام های اهلی می‌باشد. این ناحیه استان‌های چاکو و فورموزا را تحت پوشش قرار می‌دهد. این ناحیه از جنگل های نیمه گرمسیری، زمین کم دار و درخت و برخی زمین های مرطوب پوشیده می‌شود که وطن تعداد زیادی از انواع گونه‌های گیاهی و جانوری است. استان سانتاگو دل استرو در ناحیه خشک کتر گرانچاکو قرار گرفته است.

مزوپوتامیا (بین النهرین)

سرزمین بین رودهای، پارانا و اروگوئه بین النهرین نامیده می‌شود و شامل استان‌های کورینتس و ایالت انتره ریوز می‌شود. این منطقه به صورت زمین های همواری است که برای چرای دام و رشد گیاهان مناسب است و سرزمین های مرطوب ایبریا در مرکز کورینتس قرار دارد. میسیونز گرمسیری تر است و دارای ویژگی جغرافیایی سرزمین های مرتفع برزیل می‌باشد. این ناحیه دارای خصوصیت جنگل های بارانی نیمه گرمسیری و آبشارهای ایگوآزو است.

پاتاگونیا

زمین های استپ پاتاگونیا، در استان‌های ایالت نوکوئین، ایالت ریونگرو، ایالت چوبوت و ایالت سانتاکروز (آرژانتین) با خاستگاهی سه گانه می‌باشند. بیشتر این نواحی نیمه بایر در شمال تا سرد و بایر در حدود جنوب است، اما جنگل هایی در حواشی جنوبی آن رشد می‌کنند که سطح آن ها با دریاچه‌های متعدد و بزرگی پوشیده شده است. تییرا دل فیوگو سرد و مرطوب می‌باشد که تحت تاثیرات اقیانوسی هوای آن معتدل شده است. به پاتاگونیای جنوبی (در حوالی جنوب ریونگرو با رودخانه‌ای به همین نام، و نوکوئین) نیز به عنوان کوماهوئه (کاربرد آن معمول نیست) اشاره می‌شود.

کویو

بخش مرکزی غرب آرژانتین که غالبا با کوهستان های سر به فلک کشیده آند پوشیده شده است. به سمت شرق در این ناحیه، منطقه‌ای بایر قرار دارد که به کویو، آرژانتین معروف است. با آب شدن یخ ها از فراز این کوه‌ها ستون فقرات سرزمین پست واحه‌های آبیاری شده تشکیل می‌شود، در مرکز آن یک ناحیه غنی کشت میوه و انگور در ایالت مندوزا و ایالت سن خوآن وجود دارد. بیشتر نواحی شمالی بیشتر در اثر وقایع جغرافیایی در ایالت لاریوجا، گرمتر و خشکتر می‌گردند.

نوآ یا نورواسته

این منطقه به طور متوسط بلندترین ناحیه است. چند رشته کوه موازی و تعدادی از قلل مرتفع تر از ۲۰۰۰۰ فوت در آن این منطقه پوشش داده‌اند. این رشته کوه‌ها در گستره جغرافیایی به سمت شمال گسترده تر می‌شوند. این مناطق با دره‌های بارور رودخانه‌ای پوشیده می‌شوند، که مهم‌ترین نمونه‌های آن، دره‌های کالچاکوی در استان‌های ایالت کاتامارکا، ایالات توکومین، و ایالت سالتا می‌باشند. ایالت دیگر شمال آن ایالت ژوژوی نزدیک بولیوی است که عمدتا در داخل جلگه آلتیپلانو درکوه‌های آند مرکزی واقع شده است. مدار راس الجدی از شمال این منطقه عبور می‌کند.
رودخانه‌های اصلی در آرژانتین عبارتند از پیلکومایو، سان خوان، دساگوادرو، دسه آدو، پاراگوئه، برمه خو، کلرادو، ریونگرو، سالادو، اروگوئه و بزرگ‌ترین آن ها، پارانا، دو رود اخیر پیش از رسیدن به اقیانوس اطلس با یکدیگر تلاقی کرده و دهانه ریودلاپلاتا را تشکیل می دهند.

پول و اقتصاد آرژانتین (Argentina Economy)

آرژانتین یکی از عمده ترین تولیدکنندگان گوشت گاو و گوسفند، پشم و گندم در جهان است. در ناحیه پامپاس غلات تولید می شود، در حالی که میوه و انگور از محصولات مهم شمال غرب کشور به حساب می آید. بیش از نیمی از مساحت آرژانتین را مراتع تشکیل می دهد که در ناحیه پامپاس گاو گوشتی و در پاتاگونی گوسفند پرورش می یابد. با وجود این، صنایع تولیدی شامل مواد شیمیایی، فولاد، سیمان، کاغذ، خمیر کاغذ و منسوجات هم اکنون بزرگترین سهم را در اقتصاد دارا هستند. منابع تامین انرژی را عمدتا ذغال سنگ‌، نیروگاه های اتمی و نیروگاه های آبی تشکیل می دهند. این کشور از نظر منابع طبیعی مثل نفت، گاز طبیعی، سنگ آهن و فلزات کمیاب غنی است و امکان بالقوه زیادی برای تولید نیروی هیدروالکتریک دارد. آرژانتین فوق العاده خودکفاست، با وجود این، موقعیتش به عنوان قدرتی اقتصادی به دلیل بی ثباتی سیاسی و میزان بالای تورم نزول کرده است.
در سال ۲۰۰۴، خروجی بخش کشاورزی به %۱۱ تولید ناخالص ملی بالغ شد که یک سوم کل صادرات بود. سویا و روغن های گیاهی، کالاهای اصلی صادراتی با میزان %۲۴ کل صادرات می‌باشند. گندم، ذرت، بلوط، ذرت خوشه ای و دانه‌های آفتابگردان کلا بالغ بر %۸ آن را تشکیل می‌دهند. گوسفند نیز یک کالای صنعتی اصلی است، گوشت گاو، شیر، محصولات چرم، پنیر %۶ کل صادرات را تشکیل می‌دهند. صنایع گوشت و پشم گوسفند بیشتر در پاتاگونیا اهمیت دارند، و گوشت خوک و بز در نقاط دیگر.
در شیلات، مقدار صید قلاب ماهی آرژانتین بالغ بر %۵۰ از صیدها را تشکیل داده، ماهی روغنی و ماهی مرکب پس از آن قرار دارند. جنگل داری در ناحیه مزوپوتامیا گسترش یافته؛ درخت نارون برای سلولز، صنوبر و اوکالیپتوس برای مبلمان، الوار و صنایع کاغذ استفاده می‌شوند.
بخش تولید (کارخانه‌ها) یک بخش مهم کشور در خروجی تولید ناخالص ملی با %۳۵ سهم می‌باشد. بخش‌های عمده عبارت‌اند از اتومبیل و وسایل موتوری، تولید قطعات اتومبیل و حمل و نقل و تجهیزات تراکتور و کشاورزی (%۷ از صادرات)، آهن و فولاد (%۳)، فرآوری غذایی و صنایع غذایی و نساجی (%۲). دیگر بخش‌های تولید شامل سیمان، صنایع مواد شیمیایی، وسایل اصلی و وسایل خانگی و صنعت فرآورده‌های چوب است. بزرگ‌ترین مراکز صنعتی در بوینس آیرس، روزاریو و کوردوبا قرار دارند.
بخش خدمات بزرگ‌ترین عامل کمک کننده به کل تولید ناخالص ملی است. آرژانتین انرژی را در میزان فراوان خود از طریق منابع توسعه یافته برق آبی تولید می‌کند؛ انرژی هسته‌ای نیز از اهمیت بالایی برخوردار است. این کشور یکی از بزرگ‌ترین تولید کنندگان و صادرکنندگان کبالت-۶۰ به همراه کانادا و روسیه می‌باشد که یک ایزوتوپ رادیو اکتیو است که به طور گسترده‌ای در درمان سرطان به کار می‌رود. مخابرات نیز با رسوخ عمده تلفن همراه (%۷۵ از جمعیت) بسیار قوی می‌باشد. و ۳۰٪ اینترنت، و %۳ خدمات پهنای باند که به سرعت هم در حال افزایش است. تلفن معمولی (%۸۵ از خانه‌ها) و پست نیز پر رونق هستند. بخش ساختمان نیز در توسعه اقتصادی کنونی به سوی ایجاد شغل سوق داشته و %۵ تولید ناخالص ملی را شامل می‌شود. جهانگردی بسیار مهم بوده و هم اکنون %۷ از خروجی اقتصادی مملکت را تامین می‌کند.

فرهنگ مردم آرژانتین (Argentina Culture)

آرژانتین دارای تاریخ غنی در ادبیات مشهور جهان است، از جمله یکی از نویسندگان بسیار نقاد آن در قرن بیستم، خورخه لوئیس بورخس می‌باشد. با یک قانون اساسی و یک طرح تعریف شده ساختن کشور، این کشور در ادبیات آمریکای لاتین از زمانی که در دهه ۱۸۵۰ هویت کاملا واحد خود بازیافت، به عنوان رهبر (پیشرو) بوده است. مبارزه بین تمرکز گرایان (که خواستار یک فدراسیون ضعیف از ایالات مبتنی بر اصول محافظه کاری روستایی بود) و فدرالیست های ما قبل لیبرالیسم و طرفداران حکومت قوی فدرال که مهاجرت اروپاییان را تشویق می‌نمودند، یک لحن و نواخت (خاص) برای ادبیات آن زمان آرژانتین پدید آورد.
آرژانتین تولید کننده اصلی نقاشی متحرک می‌باشد. اولین فیلم های انیمیشن جهان که در آرژانتین ساخته و عرضه شد، توسط انیماتوری به نام کوئیرینو کریستیانی بود. سینمای آرژانتین در دهه ۱۹۳۰ تا ۱۹۵۰ با رقم های بالای تولیدات و بسیاری از فیلم هایی که هم اکنون به عنوان فیلم های کلاسیک آرژانتینی محسوب می‌شود، از دوره طلایی خود برخوردار بود.
بوینس آیرس یکی از بزرگ‌ترین مراکز تئاتر می‌باشد. علاوه بر این، تئاترو کولیون (تئاتر کولیون، یکی از بزرگ‌ترین خانه‌های اپرای جهان)، با برنامه اش تحت عنوان کاله کورینتس یا خیابان کورینتس اعتباری ملی و بین المللی دارد، که مترادف با هنر است. این برنامه، خیابانی که هرگز به خواب نمی‌رود نامیده می‌شود، و گاهی اوقات به بزرگراه بوینس آیرس اشاره می‌کند.

زبان مردم آرژانتین (Argentina Language)

تنها زبان ملی رسمی در آرژانتین زبان اسپانیایی است که به آن کاستیایی هم می گویند، اما زبان گوارانی آمریندی، همچنین در استان کورینتس جایگاه رسمی دارد. به زبان کوئچوا در سانتیاگو دل استرو و بوینس آیرس تکلم می‌شود و ۸۵۰ هزار نفر از متکلمین آن در جنوب بولیوی و ۶۶ هزار نفر از گویشگران این زبان به طور پراکنده در کشور و در سانتیاگو دل استرو وجود دارند. ۱۰۰ هزار نفر از مردم ماپودونگون که به زبان ماپوچه صحبت می‌کنند، در ایالات نوکوئین، ریونگرو، چوبوت، بوینس آیرس و لاپامپا ساکن هستند.
برخی از مهاجران و جوامع بومی در فهرست گویشوران زبان های بومی در آرژانتین باقی مانده‌اند. مثلا پاتاگونیا دارای تعدادی شهرهای گویشگر به زبان ولزی است، و تعدادی از متکلم ها به زبان آلمانی در کوردوبا، انتره ریوز، بوینس آیرس و مجددا پاتاگونیا وجود دارند. زبان های ایتالیایی، انگلیسی و فرانسوی به طور گسترده مورد گویش قرار می‌گیرند، و زبان های دیگری همچون ژاپنی، چینی، کره‌ای و روسی را به سادگی می‌توان در بوینس آیرس یافت. آیمارا توسط اعضای جامعه بولیویایی تکلم می‌شود که از نواحی دور روستایی در بولیوی به آرژانتین مهاجرت نموده‌اند.
رایج ترین گویش، لهجه اسپانیایی ریوپلاتنس است که بیشتر متکلمین آن در مصب رود ریودولاپلاتا ساکن می‌باشند. یک تحقیق آواشناسی توسط آزمایشگاه مطالعات حسی CONICET و دانشگاه تورونتو نشان داد که گویش ساکنان بوینس آیرس (تحت عنوان پورتنیوس) به لهجه ناپلی از ایتالیا بیش از هر زبان دیگری نزدیکتر است. این مهاجرت ایتالیایی ها بوده که تاثیر عمیقی بر لوفاردو، زبان مشهور عامیانه در بوینس آیرس و هر نقطه دیگر در ناحیه ریودلاپلاتا داشته و در دایره لغات عامه نواحی دیگر نیز نفوذ کرده است.

مذهب مردم آرژانتین (Argentina Religion)

آرژانتینی‌ها عمدتا مذهبی هستند. بر طبق برآوردهای مختلف حدود ٪۸۰ از مردم آرژانتین، خود را پیرو کلیسای کاتولیکرمی معرفی نموده‌اند، اما عملا بیشتر آن ها چنین نیستند؛ و کلیسا، مقدار گرایش به آن را ٪۷۰ برآورد نموده است. مذهب کاتولیک از سوی دولت مورد حمایت قرار گرفته و در قانون اساسی آرژانتین بر آن تصریح شده است. کلیساهای پروتستان‌ها نیز از دهه ۱۹۸۰ جای پایی برای خود در این کشور باز کرده‌اند، و هم اکنون تعداد پیروان آن بیش از ۵/۳ میلیون نفر، یعنی حدود ٪۱۰ از کل جمعیت می‌باشد.
اعضای کلیسای عیسی مسیح قدیسان مورمونی (مورمون ها) تعدادشان بالغ بر ۳۳۰۳۰۰ نفر بوده که میزان تمرکز جمعیتی آن ها از لحاظ جهانی در این کشور در رتبه هفتم قرار دارد. پروتستان‌های سنتی نیز در این کشور فراوان هستند.
این کشور همچنین موطن یکی از بزرگ‌ترین مسجدها در آمریکای لاتین است که در خدمت جامعه مسلمان بوده، که جمعیت آن بالغ بر پانصد هزار تا ششصد هزار نفر (٪۹۳ سنی) تخمین زده می‌شود.
تقریبا ٪۷ آرژانتینی‌ها را می‌توان بدون مذهب یا سکولار فرض نمود.

غذای مردم آرژانتین (Argentina Food)

سبک غذای آرژانتین تحت تاثیر سبک غذای اسپانیا، ایتالیا، آلمان، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی و بسیاری از غذاهای این کشورها همچون کیک، کالباس و دسرهایی که در رژیم غذایی آن کشورها معمول است، قرار گرفته است. آرژانتین دارای گونه گسترده‌ای از غذاهای فیبردار است مانند پیراشکی گوشت، نوعی خوراک کماج، لوکرو (ترکیبی از ذرت، لوبیا، گوشت، کالباس، پیاز، و کدو قلیانی) و چوریزو (کالباس ادویه دار با پایه گوشت).
کباب آرژانتینی، آسادو، یکی از معروف ترین غذاها در آرژانتین است و شامل انواع مختلف گوشت است. ساندویچ های کوچک، ساندویچ دمیگا، نیز از غذاهای رایج می‌باشند. یک رسم رایج در میان آرژانتینی ها نوشیدن چای راج، برگ راج، است. دلسه (دلچه) یک نوع کارامل شیرین متداول در این کشور می‌باشد.

مسافت و اختلاف زمانی آرژانتین (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و بوینس آیرس (ایران و آرژانتین)

مسافت تهران تا بوینس آیرس ۱۳۷۳۲٫۵ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا بوینس آیرس حدود ۱۸ ساعت می باشد.
بوینس آیرس ۶ و نیم ساعت از تهران عقب تر است، یعنی ساعت ۱۲ شب در تهران معادل ساعت ۵:۳۰ بعد از ظهر در بوینس آیرس است.

جشن ها و تعطیلات رسمی آرژانتین (Argentina Celebrations)

تعطیلات عمومی شامل بیشتر تعطیلات کاتولیکی است، اما به تعطیلات دیگر مذاهب نیز توجه می‌شود. تطیلات تاریخی عمده عبارت‌اند از سالروزهای انقلاب می ‌(۲۵ می)، اعلام استقلال آرژانتین، روز استقلال (۹ جولای)، روز پرچم آرژانتین، پرچم ملی (۲۰ژوئن) و فوت قهرمان ملی خوزه دسان مارتین (۱۷ اوت).

 

همه چیز درباره کوبا

همه چیز درباره کوبا

جمهوری کوبا در آمریکای جنوبی قرار دارد. این کشور بزرگترین جزیره دریای کارائیب است. پس از تدوین و تصویب قانون اساسی کوبا در سال ۱۹۷۶ جمهوری کوبا جمهوری سوسیالیستی نام گرفت. قانون اساسی سال ۱۹۷۶ کوبا نیز در سال ۱۹۹۲ جای خود را به قانون اساسی جدیدی داد که گفته می‌شود در تدوین آن از عقاید خوسه مارتی، انقلابی کوبایی و مارکس و انگلس استفاده شده است. در این قانون اساسی نیز حزب کمونیست کوبا تحت عنوان نیروی راهبر جامعه و دولت کوبا قلمداد شده است.

اطلاعات کلی درباره کوبا

پایتختهاوانا
بزرگترین شهرهاوانا
نوع حکومتجمهوری تک حزبی سوسیالیستی کمونیست
زبان رسمیاسپانیایی
مساحت۱۰۹,۸۸۶ کیلومتر مربع
جمعیت۱۱,۲۳۹,۳۶۳ تخمین ۲۰۰۹
واحد پولپزو (CUP)
منطقه ی زمانیUTC−۵
پیش شماره تلفن+۵۳
دامنه ی اینترنتی.cu

پرچم کشور کوبا

پرچم کشور

زمان به وقت کوبا

آب و هوای هم اکنون کوبا

موقعیت جغرافیایی کوبا در نقشه جهان

آب و هوای کوبا (Cuba Weather)

کوبا یک جزیره است. این جزیره بودن، آب و هوایی با مشخصاتی خاص به این کشور تحمیل می کند. یکی از مشخصات این آب و هوا رطوبت آن است. برای یک جزیره رطوبت امری طبیعی است. همچنین میان آب و هوای روز و شب چندان تفاوت درجه ای وجود ندارد. از این رو باید گفت میانگین درجه حرات هوا به ویژه در کنار دریا در فصل های مختلف سال در حدود ۲۵ درجه سانتیگراد است. حتی در زمستان درجه حرارت در حدود ۲۰ درجه سانتیگراد است، اما طوفان های شدید و تغییرات جوی در این جزیره کم نیست. اما آب و هوای هاوانا که مقصد تورهای ایرانی است در نیمه دوم سال ایده آل است.

جغرافیای کوبا (Cuba Geography)

کوبا یا جزیره کوبا کشور کوچکی است در آمریکای مرکزی. این کشور در منطقه معروفی به نام کارائیب قرار دارد. در اصل این جزیره بین دریای کارائیب و اقیانوس اطلس شمالی قرار دارد. این کشور در ۱۴۵ کیلومتری ایالات متحده و ایالت فلوریدای آمریکا قرار دارد. کشورهای جامائیکا، هائیتی و باهاما نیز با این کشور مرز آبی دارند. مساحت این جزیره کارائیبی ۱۱۰ هزار کیلومتر مربع است. مرز زمینی آن تنها با پایگاه دریایی ایالات متحده است که خلیج گوانتانامو نام دارد.

پول و اقتصاد کوبا (Cuba Economy)

تولید ناخالص داخلی این کشور ۵۱٫۱۱ میلیارد دلار است که ۴٫۶ درصد آن در بخش کشاورزی، ۲۶٫۱ درصد آن در بخش صنعت و ۶۹٫۳ درصد آن در بخش خدمات تولید می‌شود. چهار میلیون و ۸۵۳ هزار نفر نیروی کار این کشور را تشکیل می دهند. نرخ بیکاری در آن ۱٫۹ درصد و نرخ تورم ۳٫۶ درصد است.
محصولات صادراتی این کشور شامل شکر، نیکل، تنباکو، ماهی، محصولات پزشکی، مرکبات و قهوه است که به کشورهای هلند (۲۱٫۸ درصد)، کانادا (۲۱٫۶ درصد)، چین (۱۸٫۷ درصد) و اسپانیا (۵٫۹ درصد) صادر می‌شود.
محصولات وارداتی این کشور شامل نفت، مواد غذایی، ماشین‌آلات و تجهیزات و مواد شیمیایی است که از کشورهای ونزوئلا (۲۶٫۶ درصد)، چین (۱۵٫۶ درصد)، اسپانیا (۹٫۶ درصد)، آلمان (۶٫۴ درصد)، کانادا (۵٫۶ درصد)، ایتالیا (۴٫۴ درصد)، آمریکا (۴٫۳ درصد) و برزیل (۴٫۲ درصد) وارد می‌شود.

فرهنگ مردم کوبا (Cuba Culture)

در ۱۴۹۲ کریستف کلمب جزیره‌ای را کشف کرد که هم اکنون کوبا نام دارد. در آن زمان این جزیره به امپراتوری اسپانیا تعلق گرفت. در ۱۵۱۱ اولین اقامتگاه‌های اسپانیایی‌ها در کوبا تاسیس شد. اسپانیا حدود ۱۰۰ هزار نفر از مردم بومی را به بردگی گرفت، آن ها را مسیحی کرد و به جستجوی طلا واداشت. با این وجود پس از گذشت یک قرن عملا این افراد بومی از بین رفتند.
فرهنگ اسپانیایی‌ها، بردگان آفریقایی و اقوام منطقه کارائیب بر فرهنگ کوبا در طول سال‌ها تاثیر گذاشته است.
کوبا از گذشته یکی از کشورهای توریستی دنیا بوده است، اما در سال ۱۹۵۹ با وقوع انقلاب کمونیستی و چپ در این کشور و روی کار آمدن گرایش های سوسیالیستی، رابطه سیاسی و فرهنگی این کشور با کشورهای دنیا به ویژه ایالات متحده که بیشترین گردشگران را به این کشور می فرستاد، قطع شد. از این رو افت شدیدی در ورود گردشگران به این کشور به وجود آمد. با این حال این کشور در سال های اخیر تحرکاتی برای جذب گردشگر انجام داده است. از ایران نیز تورهای طبیعت گردی به مقصد این کشور برگزار می شود.
کوبایی ها سنت دیرینه‌ی مهمان نوازی خود را به خوبی حفظ کرده اند و در برخورد با توریست ها کاملا آن را نشان می دهند. خودشان می گویند در سال های قبل از ۱۹۵۸ سالانه چندین هزار آمریکایی از کوبا دیدن می کرده اند.

زبان مردم کوبا (Cuba Language)

زبان رسمی این کشور اسپانیایی است. ۹۹٫۸ درصد از جمعیت بالای ۱۵ سال این کشور باسواد هستند.

مذهب مردم کوبا (Cuba Religion)

مذهب مردم این کشور تا پیش از انقلاب، تا ۸۵ درصد مسیحی کاتولیک بوده اند. یهودی ها، مسلمانان و سایر ادیان و مذاهب نیز در این کشور وجود دارند.

غذای مردم کوبا (Cuba Food)

تامالس قسمتی از آمریکای لاتین است و این غذای سرخ‌ پوستان این منطقه می‌باشد که قدمت ۳۰۰۰ ساله دارد. قسمت اعظم غذای مردم مکزیک ذرت است، به همین دلیل لقب پسر خورشید را به ذرت داده‌اند. آن ها از بچه‌ بلال (Baby corn) در انواع سالادها و از ذرت‌ تازه برای انواع سوپ‌ها و پوره‌ها استفاده می کنند.

مسافت و اختلاف زمانی کوبا (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و هاوانا (ایران و کوبا)

مسافت تهران تا هاوانا ۱۱۸۷۳٫۴ کیلومتر است.
طول پرواز از تهران تا هاوانا حدود ۱۵٫۵ ساعت می باشد.
هاوانا ۸ و نیم ساعت از تهران عقب تر است، یعنی ساعت ۱۲ شب در تهران معادل ساعت ۳:۳۰ بعد از ظهر در هاوانا است.

جشن ها و تعطیلات رسمی کوبا (Cuba Celebrations)

۱ ژانویه، روز آزادی و سال نو
۲ ژانویه، روز پیروزی نیروی مسلح
۸ مارس، روز جهانی زن
۱۶ آوریل، روز میلیشیا
۱ می، روز کار
۲۷ جولای، روز انقلاب
۱۰ اکتبر، آغاز جنگ استقلال
۲۵ دسامبر، روز کریسمس