همه چیز درباره دهلی – هند

مختصری درباره دهلی

دهلی‌ نو یکی از سه شهر بزرگ هند است که پایتخت ملی این کشور به شمار می‌رود. دهلی نو که امروزه ادارات دولتی در آن واقع شده‌اند، بخشی از ابر شهر دهلی را تشکیل می دهد. سرزمین پایتخت ملی با احتساب شهرها و شهرک های اقماری فریدآباد، گورگاون، نوید و قاضی آباد با ۱۹.۵ میلیون نفر جمعیت، پنجمین منطقه بزرگ تجمع انسانی جهان است.
۶۷.۸۳ درصد از ساکنان دهلی را هندوها، ۹ درصد مسلمانان، ۶.۱ درصد سیک‌ها و ۰.۹درصد مسیحی‌ها تشکیل می‌دهند. البته کلیمیان و بوداییان نیز بخش کوچکی از اقلیت‌های مذهبی ساکن این شهر هستند.
اغلب ساکنان شهر از نژاد پنجابی و جاتی هستند. طیف‌های نژادی دیگری نیز از سایر مناطق و ایالات هند در دهلی سکنی گزیده‌اند. تعداد زیادی کشمیری نیز در حومه و نواحی اطراف دهلی زندگی می کنند.
به رغم چند نژادی بودن جمعیت ساکن شهر دهلی، زبان اصلی مردم، هندی است و پس از آن مردم به زبان‌های انگلیسی، پنجابی و اردو صحبت می کنند. انگلیسی در کنار زبان هندی (یا هیندی) زبان رسمی است و پنجابی و اردو زبان های دوم محسوب می شوند.

تاریخ شهر دهلی

در تاریخ هند، اهمیت دهلی بیش از هر شهر دیگری است. بر اساس منابع باستان شناسی هند، این شهر در سال ۵۰۰ قبل از میلاد مسیح توسط پانداواس ساخته شده است.
بسیاری ریشه ی نام دهلی را در واژه ی فارسی دهلیز می‌دانند. بعضی ها نیز بر این باورند که واژه دهلی، تحریف شده نام راجا دهیلو از پادشاهان هند است. اهالی ساکن این شهر را امروزه دهلیتیس می نامند.
۱۶۰ کشور جهان در این شهر دفتر نمایندگی سیاسی دارند. دهلی بخش عمده ای از اهمیت تاریخی خود را مدیون کوه های آراوالی که در جنوب غربی این شهر واقع شده و رودخانه یامونا که دهلی بر کرانه های غربی آن قرار دارد، است.
این موقعیت جغرافیایی استثنایی سبب شده است تا دهلی از دیرباز بر مسیر تجاری که از شمال غربی هند به کرانه های رود گنگ کشیده شده بود، تسلط پیدا کند. این وضعیت رونق شهر دهلی را در پی آورد و به تبع آن این شهر به یکی از مراکز اصلی فرهنگی و روشنفکری هند تبدیل شد.

جغرافیای شهر دهلی

دهلی از شرق با ایالت اوتارپرادش و از غرب با ایالت هاریانا هم مرز است. ایالت دهلی را می‌توان مشخصا به سه بخش بزرگ جغرافیایی تقسیم کرد: جلگه ای که رودخانه یامونا از آن می‌گذرد، نواحی کوهستانی و جلگه گنگ.
سرزمین‌های واقع در اطراف رودخانه یامونا بسیار حاصلخیز هستند. نواحی کوهستانی با ارتفاع میانگین ۲۹۳ متر اغلب بخش‌های این ایالت را پوشانده‌اند. کوه‌ها از تپه‌های آراوالی در جنوب ایالت کشیده شده و دایره‌وار مناطق وسیعی از ایالت را احاطه کرده‌اند. این کوه ها از ناحیه شمال شرق و غرب، دهلی را در برگرفته‌اند.
رودخانه ی یامونا تنها رودخانه ای است که از شهر دهلی گذر می کند. بخش اعظم شهر و به ویژه دهلی نو در کرانه‌های غربی رودخانه واقع شده اند. دهلی قدیم یا بخش کهن شهر نیز در کرانه‌های شرقی رودخانه یامونا قرار گرفته است.

حمل و نقل شهر دهلی

سیستم حمل و نقل از اتوبوس‌ها، ریکشاو (سه چرخه‌های موتوری)، مترو، تاکسی و قطارهای حومه شهری تشکیل شده است. متروی این شهر یکی از مدرن‌ترین سیستم‌های حمل و نقل زیرزمینی دنیا به شمار می‌رود. در سال ۲۰۰۷ این سامانه در ۳ خط فعال بود، ۶۵ کیلومتر طول داشت و به ۵۹ ایستگاه سرویس می‌داد. در حال حاضر چندین خط جدید در حال ساخت است و به زودی ایستگاه‌های بیشتری افتتاح خواهند شد.
یکی از پرطرفدارترین وسایل حمل و نقل عمومی در دهلی سه چرخه‌های موتوری هستند که معمولا به رنگ سبز در شهر دیده ‌می‌شوند. این وسیله حمل و نقل عمومی که از سی‌ان‌جی استفاده می‌کند، بسیار ارزان تر از تاکسی‌های زرد و مشکی دولتی و خصوصی است.
در کنار همه این‌ها سیستم اتوبوس رانی شهری دهلی قرار دارد که ۶۰ درصد سفرهای درون‌شهری دهلی توسط آن‌ها انجام می‌شود. اتوبوس رانی دهلی برای ارائه ی تسهیلات بیشتر به شهروندان، با شرکت متروی این شهر قرار داد بسته است و ایستگاه‌های متروی دهلی را به خوبی پوشش می‌دهد.
دهلی همچنین سه فرودگاه دارد. فرودگاه اصلی این شهر ایندیرا گاندی است که در سال ۲۰۰۷ رکورد جابجایی ۲۰.۴۴ میلیون مسافر در آن ثبت شد. پالام و صفدرجونگ دو فرودگاه دیگر این شهر هستند که بیشتر برای مقاصد بازرگانی مورد استفاده قرار می‌گیرند.

مراکز خرید دهلی

دهلی در طول تاریخ مهمترین مرکز تجاری و تبادل کالا در کل کشور هند بوده است. نام برخی از مکان های خرید و تجاری دهلی نیز ریشه در همین پیشینه تاریخی دارد، نام هایی مانند شیخ سارای (Sheikh Sarai) و یوسف سارای (Yusuf Sarai).
امروزه این شهر تجاری، پر است از مراکز تجاری و فروش کالا و مغازه های کوچکی که در کل شهر پخش شده اند. اجناس مهمی مانند جواهرات، فرش و انواع زیرانداز، روسری های رنگارنگ، سنگ های با ارزش و لباس های ابریشمی و نقره ای در این شهر خرید و فروش می شوند.
از مراکز مهم خرید می توان به باغ کارول (Karol Bagh)، کوناوت (Connaught) و چندنی چوک (Chandni Chowk) را نام برد. خیابان بابا خاراک (Baba Kharak) که در نزدیکی پارلمان هند واقع شده است نیز یکی از مهترین مراکز فروش لباس ها و روسری های هندی است.
مرکز خرید بهشت نیز (Delhi is a shoppers’ paradise) نیز یکی دیگر از مراکز مهم خرید کالا در دهلی است که لباس هایی ساده و سنتی را زیر نظر بزرگترین طراحان با قیمتی مناسب به مردم عرضه می کنند.
روستای حوض خاص (Hauz Khas Village) که در ۱۲ کیلومتری جنوب غربی شهر قرار دارد نیز یکی دیگر از مراکز مهم خرید جواهرات و اجناس با ارزش است.
مجتمع خرید سانتوشی (Santushi) که در کنار هتل های مهم دهلی قرار دارد نیز یکی دیگر از مراکز بزرگ و قابل توجه دهلی است. در این مرکز بهترین لباس هایی که نخ های آن به وسیله دست ریسیده شده است، به مشتریان عرضه می شود. در برخی از مراکز خرید سنتی دهلی حجم زیاد لباس های های آویخته شده بر در مغازه ها به حدی است که مشتریان به سختی می توانند آسمان را ببینند. تمامی مراکز یاد شده بافت سنتی و قدیمی شهر دهلی را در خود به یادگار گذاشته است و هر بازدیدکننده ای را مجذوب خود می کند.
یکی دیگر از مراکز تجاری شهر دهلی مرکز دیلی هت (Dilli Haat) است. این مرکز ظاهری مانند بازار دارد و در تمامی روزهای هفته باز می باشد. در این مکان می توان انواع پارچه ها و لباس ها و روسری های محلی هند را خرید. خریدی که تجربه ای هنری را برای گردشگر به ارمغان خواهد آورد.
از دیگر مراکز خرید در دهلی می توان به بازار سدر (Sadar) اشاره کرد. مکانی پر انرژی و پویا که بزرگترین ناحیه تجاری دهلی است. تمامی اجناس مورد احتیاج گردشگران در آن موجود است و خود به ناحیه های بسیار متنوع و گسترده ای تقسیم می شود.

دیدنی های دهلی

دهلی‌نو آیینه‌ای از تاریخ و میراث فرهنگی غنی هند به شمار می‌رود و به همین خاطر دارای جاذبه‌های گردشگری فراوانی است. این شهر دارای قلعه‌ها، موزه‌ها، معابد و دیگر جاذبه‌های گردشگری است.
جاذبه‌های این شهر عمدتا، هم در بخش جدید و هم در بخش قدیم شهر وجود دارند و به انواع جاذبه‌های مدرن و باستانی تقسیم می‌شوند. در بخش قدیمی شهر تعداد زیادی قلعه‌های قدیمی، ساختمان‌های تاریخی و معابد زیبا وجود دارند.
در بخش جدید شهر هم ساختمان‌های مدرنی همچون ساختمان دولت، ساختمان سفارت‌خانه‌ها و دیگر ساختمان‌های اداری مدرن بخشی از جاذبه‌های این شهر به حساب می‌آیند. از میان تمامی این جاذبه‌های می‌توان به ساختمان پارلمان، معبد آکشاردام، معبد آپو قار و دروازه ی هند اشاره کرد.

لوتوس تمپل یا معبد نیلوفر آبی

معبد آیین بهائی یا مشرق الاذکار بهائیان در شهر دهلی‌نو پایتخت هندوستان است و به عنوان مادر معابد شبه قاره هند شناخته شده است. معمار این ساختمان یک ایرانی بهائی به نام فریبرز صهبا است که در طرح معماری این بنا از گل نیلوفر آبی الهام گرفته است. این گل در هندوستان با عبادت و دیانت پیوند داشته است. این معبد که جوایز متعددی در زمینه معماری برده است در سال ۱۹۸۶ تکمیل شد.
این ساختمان شامل ۲۷ گلبرگ است که از بتن سفید ساخته شده و با سنگ مرمر سفید پوشیده شده این سنگ‌ها از یونان خریداری و در ایتالیا برش داده شده‌اند. هر یک از نه طرف ساختمان سه گلبرگ دارد و نه در بزرگ به تالار مرکزی به ظرفیت ۱۳۰۰ نفر باز می‌شود.

آرامگاه همایون

همایون دومین پادشاه گورکانی هند پس از پانزده سال که در دربار ایران پناهنده بود به کمک شاه طهماسب اول به کشورش بازگشت و به طور ناگهانی پس از چند ماه از دنیا رفت. او به هنر و علوم عشق می‌ورزید و در کتابخانه‌اش شمار زیادی از هنرمندان نقاش، خوشنویس، تذهیب‌کار و صحاف ایرانی و هندی را گرد آورده بود که به کار تولید و تکثیر آثار علمی و نسخه‌های نفیس هنری اشتغال داشتند. او در بازگشت به هند، گروهی از هنرمندان ایرانی را با خود به همراه برد. همسر وی حمیده بانو بیگم که در ایران با معماری ایرانی آشنا شده بود با الهام از مقابر ایرانی و فضای چهار باغ یا باغ جنت، آرامگاه همایون را در سال ۱۵۶۲ یک سال پس از مرگ همایون آغاز و پس از هشت سال (نه سال پس از مرگ همایون) به پایان رساند.

قلعه سرخ

قلعه سرخ (رد فورت یا لال قلعه Red Fort or Lal Qila) بزرگترین مرکز جلب گردشگران در شهر دهلی پایتخت هندوستان است. لال در زبان هندی به معنی قرمز است. دستور احداث این قلعه را شاه جهان امپراتور گورکانی، وقتی که پایتخت خود را از اگرا به دهلی تغییر داد، صادر کرد. ساخت آن نه سال به طول انجامید و در سال ۱۶۴۸ تکمیل شد. این قلعه در کنار رود یامونا قرار دارد و به شکل یک هشت ضلعی نامنظم است که به وسیله دیواری از سنگ های قرمز رنگ محصور گشته است.

قطب منار

قطب منار، مناره‌ای است در دهلی پایتخت هندوستان که ۷۲٫۵ متر ارتفاع دارد و بلندترین بنای آجری دنیاست. قُطُب منار به تقلید از منار جام افغانستان، ساخته شد و به پنج طبقه تقسیم شده است که در فاصله هر دو طبقه، ایوان مدوری به صورت کمربند آن را در بر گرفته است. هر طبقه کتیبه‌هایی دارد که متونی از آیات قرآن و اسامی قطب‌الدین ایبک، محمد بن سام و دیگر پادشاهان و امرا را شامل می‌شود. این بنای عظیم در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و هر ساله گردشگران بسیاری را جذب و چشم هر بیننده‌ای را به خود خیره می‌کند. پیش از این امکان بازدید از داخل منار بود ولی اکنون پس از چند خودکشی، ورود به داخل منار و بالا رفتن از آن برای عموم ممنوع شده است.

0 پاسخ

ارسال یک پاسخ

در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 + بیست =