Great_Wall_China_1

همه چیز درباره چین

همه چیز درباره چین

جمهوری خلق چین، معروف به چین، پرجمعیت‌ترین کشور دنیا با بیشتر از ۱.۳ میلیارد نفر سکنه است. این کشور که در شرق آسیا قرار دارد، توسط حزب کمونیست چین در قالب نظام تک حزبی اداره می‌شود. کشور چین ۲۲ استان، ۵ منطقه ی خودمختار، ۴ شهر با مدیریت مستقیم (پکن، تیانجین، شانگهای و چونگ‌کینگ) و ۲ منطقه ی اداری ویژه ی بسیار خود مختار هنگ کنگ و ماکائو دارد. پایتخت این کشور پکن است.

اطلاعات کلی درباره ی چین

پایتختپکن
بزرگترین شهرشانگهای
نوع حکومتجمهوری سوسیالیستی تک حزبی ایالتی
زبان رسمیزبان چینی ماندارین
مساحت۹,۶۴۰,۸۲۱ کیلومتر مربع
جمعیت۱,۳۳۶,۷۱۸,۰۱۵ تخمین ۲۰۱۱
واحد پولیوان رنیمبی (CNY)
منطقه ی زمانیUTC+8
پیش شماره تلفن+۸۶
دامنه ی اینترنتی.cn

پرچم کشور چین

پرچم کشور

زمان به وقت چین

آب و هوای هم اکنون چین

موقعیت جغرافیایی چین در نقشه جهان

آب و هوای چین (China Weather)

چین دارای تنوع آب و هوای بسیار زیادی است، ولی به طور کلی دارای پنچ نوع منطقه آب و هوایی است. اکثر مناطق در این کشور در زمستان سرد و خشک و در تابستان گرم و بارانی هستند.

منطقه ی سرد معتدل: قسمت شمال استان هیلونگجیانگ و مغولستان

منطقه ی نیمه معتدل: Jilin، شمالXinjiang و بسیاری از مناطق هیلونگجیانگ، لیائونینگ و مغولستان

منطقه ی گرم معتدل: منطقه میانی و پایین تر از رودخانه زرد، شاندونگ،Shanxi ، شاآنشی و استان هبی

منطقه ی نیمه گرمسیری: جنوب ایزوترم از کوه Qinling تا رودخانهHuaihe ، در شرق فلات تبت، چینگهای شامل شهرستان های شانگهای، گوانگژو، هنگ کنگ، ماکائو،Guilin ،Hangzhou ، سوژو، کونمینگ، دالی،Lijiang ، چنگدو

منطقه ی گرمسیری: استانHainan در جنوب تایوان، گوانگدونگ و استان یوننان

بارندگی در چین

بارش در چین اساسا به طور منظم صورت می گیرد و بارش متوسط سالانه حدود ۶۰۰۰ میلیمتر می باشد. فصل بارانی عمدتا می و سپتامبر (در بهار و تابستان) است. وزش بادهای موسمی جنوب شرقی از غرب اقیانوس آرام و بادهای موسمی جنوب غربی از اقیانوس هند بر روی سرزمین چین علت اصلی بارش باران است که در ماه های آوریل و می شروع می شود.

جغرافیای چین (China Geography)

کشور پهناور چین که نام کامل آن «جمهوری خلق چین» است در شرق قاره ی آسیا و غرب اقیانوس آرام واقع شده است.
مساحت این کشور ۹ میلیون و ۶۰۰ هزار کیلومتر مربع است که سومین کشور پهناور جهان پس از روسیه و کانادا به شمار می آید.
این کشور با کشورهای متعددی همسایه است: با کشور های کره شمالی، مغولستان، روسیه، قزاقستان، قرقیزستان، تاجیکستان، افغانستان، پاکستان، هند، نپال، برمه، بوتان، لائوس، ویتنام دارای مرز مشترک خاکی و با کره جنوبی، ژاپن، فیلیپین، برونئی، مالزی و اندونزی دارای مرز آبی است.
چین پرجمعیت ترین کشور جهان است. جمعیت کل این کشور در سال ۲۰۰۷، یک میلیارد و سیصد و بیست و یک میلیون نفر اعلام شده که نزدیک به ۲۲ درصد از کل جمعیت جهان را تشکیل می دهد. این کشور هم چنین یکی از مناطق دارای تمرکز بالای جمعیت در واحد کیلومتر در دنیا می باشد.

پول و اقتصاد چین (China Economy)

چین از کشورهای جنوب شرق آسیا است که از اواسط دهه ۱۹۷۰ میلادی، سیاست آزاد سازی اقتصاد را در پیش گرفت و از شرایط بسته ی اقتصاد های سوسیالیستی به تدریج فاصله گرفت. این کشور طی دو دهه ی گذشته تلاش های بسیاری را در راستای اصلاح ساختارهای اقتصادی و آزاد سازی اقتصاد خود به عمل آورد و بسیاری از موانع تجارت خارجی و جذب سرمایه گذاری های خارجی را از سر راه برداشت و در همین حال تقاضای عضویت در موافقت نامه ی عمومی تعرفه و تجارت (گات) و سازمان جهانی تجارت (WTO) را دنبال کرد.

حجم اقتصاد چین ($ ۶٬۹۹۱٬۰۰۰٬۰۰۰٬۰۰۰) در سال ۲۰۰۷ از ژاپن بیشتر بوده و بلافاصله پس از اتحادیه ی اروپا و آمریکا در مقام سوم جهان قرار می‌گیرد. چنان چه رشد کنونی اقتصادی چین هم چنان ادامه یابد، این کشور از نظر اقتصادی به آمریکا یعنی بزرگ‌ترین اقتصاد جهان می رسد. این امر موجب نگرانی‌ های عمده سیاسی خواهد شد، زیرا این کشور به صورت نیروی به مراتب قویتری در منطقه در خواهد آمد.

بیش از ۵۰ ٪ مردم چین کشاورزند. صنعتگران ۲۴٪ و کارمندان و بازرگانان ۲۶ ٪ نیروی کار فعال این کشور را تشکیل می‌دهند. با این وجود حدود ۲۰۰ میلیون نفر از مردم چین با درآمد روزانه کمتر از یک دلار زندگی می کنند.

صنایع اصلی چین بسیار گسترده و شامل محصولاتی چون آهن و استیل، زغال سنگ، ماشین آلات، پترولیوم، اسباب بازی، کفش و لوازم الکترونیکی است. برنج، گندم، سیب زمینی، ذرت، بادام زمینی، چای، ارزن، جو، کتان، ماهی و خوک فرآورده‌های اصلی کشاورزی و دامی هستند. صادرات عمده ی چین ماشین آلات، پوشاک، کفش، اسباب بازی، سوخت های معدنی، مواد شیمیایی و واردات آن ماشین آلات، مواد شیمیایی، آهن و استیل و سوخت های معدنی هستند.

پول چین

واحد اصلی پول چین یوان و واحد فرعی آن جیائو و فن است. هر یک یوان برابر ده جیائو و هر جیائو برابر ده فن است. اسکناس های یوان شامل یک یوانی، دو یوانی، پنج یوانی، ده یوانی، پنجاه یوانی و یک صد یوانی و اسکناس های جیائو یک، دو و پنج جیائو است.

چین دارای سکه های یک، دو و پنج فنی است. علامت مخفف یوان CNY است.

تبدیل ارز در چین

ارزهای کشور های دیگر در چین شامل دلار امریکا، پوند انگلیس، فرانک فرانسه، مارک آلمان، ین ژاپن، دلار استرالیا، شیلینگ اتریش، فرانک بلژیک، دلار کانادا، فرانک سوئیس، کرون دانمارک، گولدن هلند، کرون نروژ، کرون سوئد، دلار سنگاپور، رینگیت مالزی، لیره ی ایتالیا، مارک فنلاند و غیره قابل تبدیل است. طبق مقررات قانون مدیریت ارز در چین، در داخل مرز جمهوری خلق چین، گردش ارز و تسویه حساب ارزی ممنوع است. برای تسهیلات کسانی که به تبدیل پول نیاز دارند، در بعضی هتل ها و یا فروشگاه ها این کار انجام می گیرد.

پس از تبدیل ارز، مسافران چین هنگام ترک این کشور می توانند با رسید تبدیل ارز که اعتبار آن شش ماه است پول خود را به ارز تبدیل کنند. تبدیل ارز طبق اوضاع روز و با قیمت های متفاوت انجام می شود، از جمله تبدیل چک مسافرتی، اعتبارنامه بانکی، حواله پول و غیره. هنگام تبدیل ارزی از جمله تبدیل نقدی ارز از بهای فروش و برای تبدیل به نقدی ارز از بهای خرید نقدی استفاده می گردد.

فرهنگ مردم چین (China Culture)

سنت‌ها و فرهنگ مردم چین همواره برای بسیاری از مردم جهان بسیار جالب توجه بوده و موضوع بسیاری از تحقیق‌ها و پژوهش‌های علاقه‌مندان است. البته بیشترین دلیل این امر این است که این مردم در هر کجای دنیا که زندگی کنند، هم‌چنان زندگی شان با فرهنگ کهن کشورشان آمیخته است و این دلیل جذابیت آن برای سایر مردم در سراسر دنیاست. با نگاهی به فیلم‌های چینی یا سرزدن به یک رستوران چینی یا گشت و گذاری در یک محله چینی با فستیوالی از رنگ‌ها روبرو می‌شوید؛ رنگ‌های زرد، قرمز و سبز یا طلایی.
بیش از هزاران سال است که مردم چین از رنگ‌های درخشان استفاده می‌کنند. اندیشه سنتی چین بر اساس پنج عنصر آب، آتش، چوب، فلز و زمین استوار است که به ترتیب با رنگ‌های سیاه، قرمز، فیروزه‌ای، سپید و زرد مرتبط هستند. اگرچه امروزه در چین استفاده از رنگ قرمز بسیار متداول است اما بر اساس باور عموم، مردمان قدیم چندان توجهی به رنگ قرمز نداشته‌اند.

خرافات در فرهنگ چین

در زمان انقلاب فرهنگی چین در دهه هفتاد میلادی، خرافات تحت عنوان میراث بورژوازی به شدت محکوم و در جامعه به تدریج کمرنگ شد. اما مدتی بعد دوباره بین مردم رواج پیدا کرد. به طوری که در حال حاضر تقریبا در تمام خانه‌ها و مغازه‌ها محراب کوچکی وجود دارد که در آن جا چینی‌ها، هدایای کوچکی را به اعضای فوت شده خانواده خود تقدیم می‌کنند. یک کاسه برنج، یک عدد سیب یا آب‌نباتی که پدربزرگ در گذشته خیلی دوست داشته است.
اما احتیاجات اهالی دنیای دیگر، فقط محدود به خوراکی نمی‌شود. جاروبرقی، یخچال، ساعت مچی و انواع و اقسام وسیله‌هایی که به طور روزمره استفاده می‌شوند، نیز استقبال می‌شود، همین طور پول تو جیبی. بنا بر اعتقاد چینی‌ها، مردگان کاملا وابسته به کمک افراد این دنیا هستند. این وظیفه طبق آداب و رسوم چینی‌ها، بر عهده یک وارث مرد در خانواده است. از شانس بد، اگر در خانواده وارث مرد وجود نداشته باشد، روح فرد فوت شده باید گرسنگی بکشد.

زبان مردم چین (China Language)

بر طبق یک نظریه، ریشه ی بسیاری از زبان های شرقی، زبان چینی سنتی است که قدمتی بالغ بر ۵۰۰۰ سال دارد. البته اخیرا سنگ نوشته هایی از ۱۴ قرن قبل از میلاد در شمال چین کشف شده که روی آن ها آثار حروف کهن چینی مشاهده شده است. علاوه بر زبان چینی مدرن که امروز در کشور پهناور چین به کار می رود، نوشتار زبان های کره ای و ژاپنی، زبان نواحی هنگ کنگ و تایوان، و زبان چینی مورد استفاده در سنگاپور و مالزی همه برگرفته از همان ریشه هستند. در این میان زبان مورد استفاده در ۴ کشور آخر بیشترین نزدیکی را به چینی سنتی (قدیمی) دارد. اما در کشور چین طی چند مرحله این زبان تا حد زیادی ساده شده است.

فرق عمده ی زبان چینی ماندارین با اکثر زبان های دیگر جهان در آهنگین بودن آن می‌باشد. به این صورت که هر هجا در این زبان در ۴ آهنگ و تعدادی از هجاها نیز به صورت استثنائی در ۵ آهنگ تلفظ می‌شوند.

در آهنگ اول هجا به صورت یکنواخت و کشیده تلفظ می‌شود.

در آهنگ دوم، در هنگام تلفظ هجا صدای فرد به صورت تدریجی به سمت بالا می‌رود.

در آهنگ سوم صدای فرد ابتدا به سمت پایین سقوط می‌کند و سپس به سمت بالا اوج می‌گیرد.

در آهنگ چهارم هجا به صورت دفعی و ضربتی تلفظ می‌شود.

تلفظ پنجم هم که به صورت استثنائی در برخی هجاها وجود دارد فاقد آهنگ است و هجا به صورت معمولی بیان می‌شود.

مثالی از آهنگ‌ها

به عنوان مثال هجای ma در آهنگ اول معنی مادر را می‌دهد و به این شکل نوشته می‌شود: (媽/妈).

در اهنگ دوم معنای کنف را می‌دهد و به این شکل نوشته می‌شود: (麻).

در آهنگ سوم معنی اسب را می‌دهد و به این شکل نوشته می‌شود: (馬/马).

در آهنگ چهارم معنای توامان سرزنش کردن و توهین کردن را می‌دهد و به این شکل نوشته می‌شود: (罵/骂).

در آهنگ پنجم به عنوان جز پایانی جمله ی سوالی به کار می‌رود و جمله را سوالی می‌کند و به این شکل نوشته می‌شود: (嗎/吗).

چند کلمه چینی

ni hao ( نی هاو ) سلام

zao hao ( ذاو هاو) صبح بخیر

wu hao ( وو هاو ) ظهر بخیر

xia wu hao ( شی ی وو هاو ) عصر بخیر

xie xie ( شیه شیه ) متشکرم

zai jian ( زیی جی ین ) خداحافظ

چند ضرب المثل چینی

آن کس که جرات مبارزه در زندگی را ندارد، بالاجبار طناب دار را به گردن می اندازد.

آن کس که در هر جا دوستانی دارد، همه جا را دوست داشتنی می یابد.

راستی یگانه سکه ایست که همه جا قیمت دارد.

موقعی که دهانت می خورد، بگذار با شکمت مشورت کند.

مردان در اوقات خوشبختی نسبت به سایر افراد همدردی نشان می دهند و زنان در اوقات بدبختی.

هیچ وقت بیش از زمانی که سر و کارمان با احمق است، احتیاج به هوش زیاد نداریم.

بدبختی آن نیست که می توان از آن بر حذر بود، بلکه آن است که گریزی از آن نیست.

هنگامی که خشم حرف می زند، عقل چهره ی خود را می پوشاند.

همیشه دزدی وجود دارد که دزد دیگر را غارت کند.

مردی که کوه را از میان برداشت، کسی بود که شروع به برداشتن سنگریزه ها کرد.

آن که درباره ی همه چیز می اندیشد، درباره ی هیچ چیز تصمیم نمی گیرد.

عمارت بزرگ را از سایه اش و مردان بزرگ را از سخنانشان می توان شناخت.

انسان موفق لاقید نیست و انسان لاقید موفق نیست.

با ثروت می توان بر شیاطین فرمانروایی کرد، بدون ثروت حتی نمی توان بره ای را احضار کرد.

مردم به سخنان مرد پولدار همیشه گوش می کنند.

عجله کاری را که احتیاط قدغن کرده انجام می دهد.

یک مرد بزرگ عیوب مرد کوچک را نمی بیند.

برنج سرد را می‌توان خورد، چای سرد را می‌توان نوشید، اما نگاه سرد را نمی‌توان تحمل کرد.

تمام ظلمت جهان نمی‌تواند روشنایی یک شمع را خاموش کند.

شکارچی پرنده‌ای را که بیشتر صدا می کند اول می‌زند.

نادان از اشتباهات خود می‌آموزد، دانا از خطای دیگران.

وقتی کمتر سزاوارم، به من عشق بورز، که آن ‌زمان نیازمندترم.

مذهب مردم چین (China Religion)

در کشور بزرگ چین از روزگاران گذشته ادیان متعددی وجود داشته است و همچنان برخی از این ادیان در میان مردم رواج دارد.

سه آئین کنفسیوس، دائو و بودا به عنوان مهم ترین ادیان تاریخی چین به شمار می آیند که هم چنان بیشترین پیروان را در میان مردم چین دارند. ولی آئین های دیگری نیز از زمان های قدیم در چین رواج داشته است.

مهم ترین ادیان چین عبارت اند از:

۱- آئین بودایی یا بودیسم: این آئین از هند و آسیای مرکزی به چین راه یافت. آئین بودا را در چین «شی جیاومنی» می خوانند.

۲- آئین دائو (دائوئیسم): بر گرفته از تعلیمات دو حکیم به نام «لائوتزو» و «چوانگتزو» است که به ترتیب در قرن های ششم و چهارم قبل از میلاد می زیستند. دوران گسترش این آئین را قرن دوم و قرن هفتم میلادی می دانند.

۳- آئین کنفسیوس: این آئین همان تعلیمات کنفسیوس (۵۵۱-۴۷۹ ق.م)، فیلسوف و حکیم نامدار چین است. آئین کنفسیوس در طی بیش از دو هزار سال بیشترین نفوذ را در جامعه ی چین داشته است.

۴- اسلام: قدیمی ترین تاریخی که برای راه یابی دین اسلام به جامعه ی چین ذکر می شود، سال ۶۵۱ میلادی است که نماینده ای از سوی عثمان به دربار امپراتور تانگ فرستاده شد. ولی گسترش اسلام در چین در دوره های بعد اتفاق افتاد و به ویژه در دوران حاکمیت مغولان (سلسله ی یون) دین اسلام در چین گسترش بیشتری یافت.

علاوه بر ادیان ذکر شده، ادیان دیگری نیز با پیروانی به مراتب کمتر در چین رواج داشته است که مهم ترین آن ها عبارت اند از مسیحیت، آئین زردشتی، مانویت و یهودیت.

غذای مردم چین (Chinese Food)

روش های متداول پخت در چین

تفت دادن آشناترین روش پخت و پز چینی است. در این روش محتوایات غذا را برای مدتی کوتاه در روغن داغ چرخ می‌دهند. هنگام تفت دادن معمولا تره ‌بار آب دار و گوشت را جدا از سایر مواد تفت می‌دهند. گوشت، مرغ، ماهی و انواع تره‌ بار مانند سیر، پیاز، کرفس، فلفل سبز، جوانه ی ماش و کدو از جمله موادی است که با این روش پخته می‌شوند.

بخار پز کردن یکی دیگر از روش‌های متداول در آشپزخانه ‌های چینی است. برای بخارپز کردن معمولا از ظرف‌های چوبی استفاده می‌شود. غذاهای بخارپز شده با انواع و اقسام سس سرو می‌شود.

مرغ، گوشت یا ماهی با روش خاص دیگری در آشپزی چینی پخته می‌شوند. در این روش ماده ی مورد طبخ را در دیگ آب جوش می‌اندازند و پس از یک یا دو دقیقه جوش زدن، زیر دیگ را خاموش می‌کنند و ماده ی مورد طبخ را پس از سرد شدن تکه تکه کرده، در ظرف می‌کشند.

کاری چینی یا خورش چینی به غذایی گفته می‌شود که در سس پخته می‌شود. ادویه ی آن معمولا زنجبیل تازه و دارچین بوده و سس سویا دارد. خورش چینی شباهت ‌هایی به خورش ایرانی دارد و با نان یا برنج خورده می‌شود.

چند مورد از غذاهای چینی

مرغ ترش و شیرین

سوپ تخم مرغ

گردوی روغن ‌جوش

میگوی روغن‌ جوش

پلوی تفته

مسافت و اختلاف زمانی چین (Distance & Local Time)

فاصله و اختلاف زمانی تهران و پکن (ایران و چین)

مسافت تهران تا پکن ۳۴۷۷ مایل معادل ۵۵۹۶ کیلومتر است.

طول پرواز از تهران تا پکن حدود  ۷/۵ ساعت می باشد.

اختلاف ساعت: پکن حدود سه ساعت و نیم و شانگهای حدود ۴ ساعت جلوتر از تهران هستند.

جشن ها و تعطیلات رسمی چین (China Celebrations)

عید بهار چین

از ۹ فوریه ایام عید بهار سنتی چین آغاز می‌شود. عید بهار در واقع همانند عید نوروز ایران عیدی ملی و فرخنده و پرنشاط است. به طور کلی از قدیم الایام، سال در تقویم کشاورزی چینی با ۱۲ نام حیوان یعنی گاو، ببر، مار، موش، خوک، میمون، خرگوش، اسب، خروس، گوسفند، سگ و اژدها مشخص شده است. اژدها در عهد قدیم توتم یعنی روح یا موجود حافظ قبیله ی ملت چین به شمار می‌رفت.

در روایات قدیمی‌ چین، اژدها همواره موجودی صاحب نیرو و قدرت، جسور و بی باک ترسیم شده است و از دیدگاه مردم، چنین روحیه ای دقیقا سمبل ایده ال ملت چین است. مردم، این حیوان افسانه‌ای را می‌پرستند و آرزومندند تا اژدها خجستگی و میمنت را برایشان به همراه بیاورد.

از تاریخ برگزاری عید بهار تاکنون ۴ هزار سال می‌گذرد. در بیش از دو هزار و یک صد سال قبل از میلاد، مردم زمان حرکت یک دور ستاره مشتری (ژوپیتر) را یک تسئو می گفتند و این عید را نیز تسئو می‌نامیدند. اما نام این عید در یک هزار سال قبل از میلاد به نیان یعنی پرحاصل تغییر کرد.

به رسم و عادت عامیانه در چین ایام عید بهار از ۲۳ دسامبر شروع می‌شود و در روز عید فانوس در تاریخ ۱۵ ماه آینده خاتمه می‌یابد که جمعا سه هفته طول می‌کشد. به منظور گرامیداشت ایام عید از شهرها گرفته تا دهات، مردم فعالیت های مختلفی را انجام می‌دهند و جشن هایی برپا می‌کنند. در روستاها کشاورزان به خانه تکانی و شستن البسه و لحاف و غیره می‌پردازند تا با پاکی و پاکیزگی به پیشواز سال نو بروند. آنان همچنین خوراکی های گوناگونی مانند شکلات، آب نبات، کیک، گوشت و سبزیجات برای پذیرایی از مهمانان تهیه می‌کنند. در شهرهای بزرگ مقدمات عید نیز از مدت ها قبل از عید شروع می‌گردد. سازمان ها و ادارات فرهنگی و گروه های هنری برنامه‌های هنری خود را آماده می‌سازند و در پارک ها برنامه‌های تفریحی و بازی‌های گروهی جدید و بیشماری برای مردم انجام می‌شود. موسسات تجاری نیز برای اقناع مشتریان خود کالاها و اجناس متنوع را از کشورها و حتی خارج از چین وارد می‌کنند.

به طور کلی در نواحی مختلف چین رسوم و آداب سنتی برای برگزاری این عید متفاوت است. اما ضیافت شام با حضور کلیه اعضای خانواده در شب آستانه ی عید چه در شمال چه در جنوب کشور لازم و ضروری است. خانواده در این شب در کنار یکدیگر به تهیه ی خوراک های سنتی مشغول می‌شوند. شایان ذکر است که در میان خوراک های سنتی عید بهار، غذاهای شیرین از آرد برنج (نیاگا) حتما باید موجود باشد. در آستانه ی سال جدید به تقویم کشاورزی چین، مردم با سرور و شادی با سال گذشته وداع نموده و به پیشواز سال جدید میروند. در بعضی مناطق مردم به آتش زدن ترقه و آتش بازی هم می‌پردازند. از اول سال نو اعضای خانواده با پوشیدن لباس های زیبا و نو به استقبال مهمانان و یا دیدار از خویشاوندان و دوستان می‌پردازند.

آنان هنگام ملاقات جملاتی چون سال نو مبارک و یا عید بهار مبارک باد را می‌گویند و سپس به خوردن میوه و شکلات و چای مشغول می‌شوند و با هم گفت و گو می‌کنند. در ایام عید بهار برنامه‌های هنری و تفریحی، جالب توجه و رنگارنگ است. دربعضی مناطق اپراها و فیلم های ویژه عید به معرض نمایش گذارده می‌شود و در بعضی مناطق دیگر برنامه‌های هنری عامیانه نظیر رقص شیر، یان گو و رقص با چوب پا. به این ترتیب محیطی مملو از وجد و شعف و شادی برهمه جا حکم فرما است.

گفتنی است که چسباندن تابلوهای خوشنویسی و نقاشی‌های ویژه عید بهار روی دیوار و روشن کردن فانوس نیز از جمله برنامه‌های عید بهار است. فانوس های رنگی در واقع از جمله هنرهای دستی و سنتی مردمی‌ چین است. مردم با در دست داشتن شکل های مختلف و متنوع فانوس ها که بر روی آن ها شکل حیوانات، مناظر طبیعی و چهره‌های قهرمانان ترسیم شده است در یک جا جمع می‌شوند و شادی می‌کنند. البته پا به پای ارتقای سطح زندگی مردم، آنان ضمن حفظ رسوم و آداب سنتی، برنامه‌های جدیدی به وجود آورده اند. برای نمونه جهانگردی و چین گردی به رسم نوین چینی ها در ایام عید بهار بدل شده است.

هفتمین شب ماه هفتم

هفتمین روز ماه هفتم به تقویم سنتی چین به عنوان روز عشق چین در میان مردم رایج شد. این روز هم چنین عید دختران و عید آرزوی کسب مهارت نامیده می شود. در سال های گذشته، این روز برای دختران چین مهمترین روز محسوب می‌شود.

طبق اساطیر چین، گاوچران و خانم بافنده در شب هفتم ماه هفتم در آسمان به وصال همدیگر رسیدند. داستان گاوچران و خانم بافنده معروفترین داستان عشق چین به شمار می‌آید. می‌گویند گاوچران پسر فقیری بود و با گاو خود زندگی می‌کرد. خانم بافنده دختر امپراتور آسمان بود. روزی خانم بافنده به دنیا هبوط کرد و گاوچران را دید.

آن دو نفر دوست و به تدریج عاشق همدیگر شدند. خانم بافنده چون می‌خواست با گاوچران ازدواج کند، تصمیم گرفت دیگر به آسمان برنگردد. ولی به زودی امپراتور آسمان متوجه شد که دخترش گم شده و خیلی عصبانی شد. او نمی‌گذاشت که دخترش با مردم عادی ازدواج کند. خانم بافنده نمی‌توانست از پدرش سرپیچی کند و به آسمان رفت. به این جهت، زن و شوهر پر عاطفه از هم جدا شدند. گاوچران نمی‌خواست همسرش او را ترک کند و به دنبال خانم بافنده رفت. نزدیک بود که پیدایش کند، ولی امپراتور به آسمان آمد و بین آن دو نفر یک جاده شیری وسیع گذاشت تا آن ها نتوانند از آن عبور کنند. گاوچران و خانم بافنده فقط یکدیگر را نگاه می‌کردند و گریه می‌کردند.

روزها گذشت، گاوچران و خانم بافنده آن جا ماندند. در آخر عشق وفادار آن ها امپراتور آسمان را تحت تاثیر قرار داد. او دستور داد در هفتمین روز ماه هفتم، به وسیله ی زاغی پلی روی جاده شیری گذاشته شود تا گاوچران و خانم بافنده همدیگر را ملاقات کنند.

بدین جهت در این شب، جوانان جمع می‌شوند و به آسمان نگاه می‌کنند. مثل این که گاوچران و خانم بافنده را می‌بینند و به آن ها تبریک می‌گویند.

عید چون یانگ

پنجمین روز ماه پنجم به تقویم کشاورزی چین عید قایق اژدها نام دارد. در مقایسه با عیدهای دیگر، عید قایق اژدها اسامی ‌گوناگون دیگری نیز دارد. این روز به نام‌های عید ماه، عید اشعار، عید دختر و عید زون زی مشهور است.

مردم چین در عید قایق اژدها نوعی خوراک به نام زون زی می‌خورند. زون زی با برگ بامبو و برنج درست می‌شود. بدین ترتیب که درون برگ بامبو برنج و گوشت می‌گذارند و می‌پیچند و بعد آن را می‌پزند. مناسبت خوردن این خوراک در این روز مشخص است.

در چین، شاعری به نام چو یوان از اهالی کشور چو در دوره ی دولت های جنگی می‌زیست. وی مدتی در کشور چو به عنوان وزیر اعظم خدمت کرد و نسبت به امپراتور بسیار وفادار بود. بعد مورد حسد و تهمت بداندیشان قرار گرفت و امپراتور بدون تحقیق و رسیدگی او را از مقام وزارت عزل کرد.

چو یوان سخت غمگین و افسرده شد و به کنار رودخانه می‌لو در استان هو نان امروزی رفت. دایما شعر می‌سرود تا روزی از زندگی به کلی ناامید و مایوس گردید و خود را به رودخانه انداخت و غرق شد. این واقعه در پنجمین روز از ماه پنجم اتفاق افتاد.

چون مردم بسیار به او علاقه داشتند و می‌ترسیدند که ماهی رودخانه جسد او را بخورند، خوراک زون زی را درست کردند و به آب رودخانه انداختند تا ماهیان آن خوراک را بخورند و به جسد شاعر آسیب نرساندند.

امروزه معمولا موقع خوردن این خوراک، به خصوص اگر در حضور افراد غیر چینی باشد، شعر‌ها و سرگذشت چو یوان را یاد می‌کنند.

پیشنیان می‌گفتند پنجمین ماه بدترین ماه سال است. بنابراین، از گذشته، رسومی ‌در میان مردم شایع شده بود، مانند آویزان کردن نقاشی قهرمان افسانه ای و جمع کردن دارو‌های گیاهی. بچه‌ها کیسه ی کوچک پاره ای که در آن عطر گذاشته می‌شود را روی لباس می‌آویزانند و روی دست نخ رنگارنگ می‌بندند و بعضی به مسابقه ی قایق رانی او شو می روند. هدف همه آن ها راندن شیطان و حفظ بدن است.

روز لابا

لابا عیدی است که در روز هشتم ماه دوازدهم و فصل زمستان برگزار می شود. لا نام مراسم دعایی در گذشته است و با به معنی هشت است.

به دلیل این که در سال های گذشته، این مراسم دعا تقریبا در ماه دوازدهم بر پا می شده، به این جهت، ماه دوازدهم هم ماه لا خوانده می شود. در تاریخ سلسله جنوبی هن آمده است که مردم آن زمان متعقد بودند در آسمان هشت ایزد وجود دارد و مراسم یادبود بایستی در روز هشتم بر پا شود.

در سال های اولیه سلسله هان شرقی، مذهب بودا در چین گسترش یافت. می گویند ساکیامونی موسس دین بودا، هم در این روز دین بودایی را اعلام کرد. به این جهت، هشتم ماه دوازدهم به عنوان عید بودایی هم به حساب می آید.

ولی مهم ترین رسم این روز، خوردن آش برنج لابا است. آش برنج لابا که از برنج، لوبیا و آجیل های مختلف درست می شود، برنج بودا نام دارد.

به دلیل وسیع بودن سرزمین چین، در مناطق مختلف روش پختن و خوردن آش برنج لابا فرق می کند. مثلا در جنوب چین، این آش با ارزن، لوبیا، آجیل، میوه درخت ژنکو، میوه درخت سوسن، تخم نیلوفر و ماش درست می شود.

علاوه بر این مواد، عسل هن به عنوان ماده مغزی به این آش اضافه می شود. مردم چین قبل از خوردن این آش باید چند کاسه آش را روی سکوی عبادتگاه گذاشته و به اجداد خود اهدا کنند و سپس مقداری از آن آش را به دوستان خود می دهند و در آخر همه باهم آش می خورند و از بازگویی داستان شیرین آن لذت می برند:

ساکیومونی، شاهزاده کشوری بود که برای جستجوی معنی واقعی زندگی، کشور خود را ترک کرد و به مسافرت رفت. روزی که از صحرای شمال هند عبور می کرد، به علت خستگی و گرسنگی بیهوش شد. دختر گله داری او را دید، خیلی ناراحت شد.

همه میوه و برنجی را که همراه خود داشت برای ساکیامونی پخت و جانش را نجات داد. ساکیامونی از دختر خیلی سپاسگزاری کرد و از این واقعه به فکر فرو رفت. پایین درخت انجیر مقدس هندی نشست و در همان جا مذهب بودا را اعلام کرد.

آن روز روز هشتم ماه دوازده بود و از آن به بعد، روز هشتم ماه ۱۲ هر سال، مردم به یاد موسس مذهب بودا مثل دختر گله دار آش می پزند.

1 پاسخ

ارسال یک پاسخ

در گفتگو ها شرکت کنید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

پنج × سه =